Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2016

ΕΛΕΓΚΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΣ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΔΕΔΙΩΓΜΕΝΟΥΣ ΕΝΕΚΕΝ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΑΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ

ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ - Τ.Θ.76 -ΚΑΡΥΑΙ - ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ


Προς Ηγουμένους Ι.Μ. Μεγ. Λαύρας και Ι.Μ. Χιλανδαρου, 

Δεν θα εμπλακώ στα φιλοφρονητικά και υποκριτικά προσχήματα του τύπου “Πανοσιολογιώτατε, Άγιε Καθηγούμενε” κλπ. Σας έφαγαν οι τίτλοι. Σας εμώραναν οι θρόνοι. Σας ετφλωσαν οι του Ιοδα μοιχειακο ενηγκαλισμο και οι βλσφημοι παπφιλοι λιβανισμο. Σας εφούσκωσαν οι δαιμονόπνευστες κολακείες οι οποίες νεκρώνουν την παραμικρή εναπομείνασα αίσθηση εγρηγόρσεως του “γρηγορετε και προσεχεσθε”, την οποία εγργορση οφείλατε να διατηρείτε ακραια ως μοναχοί και ασκητές, αφιερωμένοι υποτίθεται στο εξαγιαστικό και υψοποιό τρίπτυχο: “νηστεία, αγρυπνία, προσευχή, ουράνια χαρίσματα λαβών…”  

Σεις απεμπολήσατε τα χαρίσματα, θάψατε τα μρια τάλαντα και πετάξατε στο κενό των απόκρημνων Αθωνικών βράχων τον μοναχικό σας όρκο, ώ μεγαλόσχημοι προδότες και προβατόσχημοι λύκοι. Μην περιμένετε “λόγους ευγενείας” από μένα. Δεν έμαθα να γλεφω  να κολακεω, ούτε αρέσκομαι να γαργαλίζω “ώτα μη ακουόντων”. Ο “υβριστής” Πανταζής θα ξαναχτυπήσει, μα όσο κι αν χτυπάς την πέτρα, πέτρα παραμένει και ύδωρ χάριτος δεν βγαίνει παρά μόνο αν είσαι Μωυσής και εκπηγάσης από τον  “απόκρημνον βράχον πλουσίαν πηγήν ύδατος”. 

“Εις τούτον τον (Αθωνικόν) βράχον τον μαστιζόμενον από (οικουμενιστικάς) θυέλλας και λαίλαπας και λικνιζόμενον από το πολυτάραχον και πολύρροιβδον κύμα” (του Κολυμβαρίου) δεν θα βρούμε πλέον ίχνος Ορθοδοξόσπορου δικαιοσύνης (Τα Χριστούγεννα του Παπαδιαμάντη). 

Λβατε τόσες άλλες αξιόλογες επιστολές με πόνο και αγάπη γραμμένες, μ’ ευγένεια και σεβασμό ντυμένες τις οποες και αυτς πετξατε στον κλαθο των αχρστων. Δυστυχς δεν στάθηκαν ικανές να προσεγγίσουν και να ευαισθητοποιήσουν τας καρδίας των αείποτε τάχα “αγρυπνούντων υπέρ των ψυχών ημών”. Στου αιρεσιρχου πατριρχου σας το “δι’ ευχν” ανασταυρνετε τον Υιν και ποτζετε Αυτν ξος και χολ, την αποστζουσα φθονη και αρκετ απ το αιματοβαμμνο σας πετραχλι του μεγαλοσχμου. Τ λλο θα μποροσα να προσθσω ο πτωχς, ει μη μνον την ΩΜΗ ΑΛΗΘΕΙΑ;  

Δεν μονάσατε εσείς για την αγάπη του Χριστού, ουδέ για τον θείον πόθο της Περιβολάρισσας Παναγίας. Για πάρτη σας “αφιερωθήκατε” και νδυμα προβτου ενδυθκατε, ω εγκάθετα πιόνια του Διεθνούς Σιωνισμού. Ιδού, αφίεται ο τόπος υμών έρημος! Χρηματοδοτεσθε απ την ΕωσφορικΜασονα και εμπλκεσθε σε σκνδαλα ουκ ολγα. “Πονηρο και γητες προκπτοντες επ το χερον”, σκπτετε τον λκκο των συγχρνων μαρτρων-ομολογητν, αλλ’ εκ Θεο Αδεκστου και Εκδικητο θα τιμωρηθετε, θα πσετε και θα θαφτετε στον ίδιο ακριβώς λάκκο τον οικουμενιστικ. “Εμεκδκησις, Εγ ανταποδσω, λγει Κριος!” 

Η Δακρυρροούσα Παντάνασσα, με μαχαιριά πισόπλατη σας εγκατέλειψε οικτρά την καταραμένη στιγμή που αποφασίσατε ερήμην αυτής να στιχουργήσετε παπικάς άδοντες τας μελουργίας, ύμνους Θεοπρεπείς προς κατπτυστον υποδοχήν του Αιρεσιάρχου, Αντιχρίστου Πάπα το 2006 εν τω Πανσπτω (“Πανσπιο”) Οικουμενιστικ Πατριαρχεω. 

Σας αφιερώνω λόγια χρυσά, όχι δικά μου, μα του Παμμεγίστου Πατρός Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, σε δέουσα διασκευή από την καρια και κρίσιμη Επιστολή Προς τον Συνεξόριστον αυτού Επίσκοπον Κυριακόν. 

“Ήκουσα πολλά και δεινά δε διά τον φλύαρον και λατινόφρονα εκείνον ηγούμενον, τον της Λαυρίου Μονής,
τον οποίον εκάθισεν ο Αιρεσιάρχης Πατριάρχης εις τον θρόνον, ότι πολλά έθλιψε και εδ
ωξε τους αδελφούς μοναχος,
οπού με εδεφένδευον, και δεν ηθέλησαν να συγκοινωνήσουν με αυτόν τον παναιρετικ
ν, από τους οποίους πολλοί και απέθανον εις την φυλακήν διά την ιδικήν μου αγάπην. Eκείνος, λέγω, ο προβατόσχημος λύκος, ο οποίος, έχει μεν σχήμα Ηγουμνου, μοιχός δε είναι κατά αλήθειαν. Διότι καθώς η γυνή ονομάζεται μοιχαλίς, όταν, ζώντος του ανδρός της, πάρη άλλον άνδρα, οτω και αυτός εστ μοιχός ουχί κατά σάρκα, αλλά κατά πνεύμα” (το χοιρτερον). 

Μοιχο Μεγαλοηγομενοι και μιχαλδες Μονς! “Κερατνετε” τον Νυμφον σας Χριστ διτι, κατ τον ντως γιον Γροντα Παϊσιον τον εξ’ υμν ορμμενον των Αθωνιτν, “αγαπσατε ξνη παπικ αγκαλι!” Πηδσατε ΕΣΕΙΣ την Μνδρα, εκπσατε ΕΣΕΙΣ της Αληθεας και της ιεροσνης και τολμτε,  θρασδειλοι της παναιρσεως εραστς και σπονδοι σιγονταρο-οικουμενιστς, να εγκαλετε τους ρωες της Πστεως ημν, οι οποοι στων Αγων Πατρων το “Δι’ ευχν” παυσαν το Μνημσυνον του Πατριρχου, καθς εντλλονται οι Ιερο Καννες, καθς εντλλεται ο Κριος Παντοκρτωρ: “Εξλθετε εκ μσου αυτν και αφορσθητε!” 

Εσες ξρετε μνο να αφορζετε και να αποδδετε κουτοπνηρα το “επιτμιον της ακοινωνησας”… Ποιο;;;Εσες οι ΑΚΟΙΝΩΝΗΤΟΙ, οι κοινωνοντες μετ ακοινωντων! Εφ’ σον δεν ακοτε την κραυγαλα Φων του Πιστο Λαο η οποα, δικαως επιφρει πνω σας την επερχομνη Οργ του Θεο, εφ’ σον δεν ακοτε τους Αγους Πατρας ημν, ΟΥΤΕ λοιπν και αυτν τον Λγον του Θεο θα ακοσετε! Εστε ΑΔΙΚΟΙ. Και ΔΕΝ ΘΑ ΣΩΘΕΙΤΕ! Δεν το λγω εγ, το πιστοποιε, το διαβεβαινει και το κατακεραυννει ο Θενθρωπος Χριστς εν τω εκλεκτ στματι Αυτο, του Αποστλου Παλου: 

“Τολμ τις μν, πργμα χων πρς τν τερον, κρίνεσθαι π τν δίκων κα οχ π τν γίων; οκ οδατε τι ο γιοι τν κόσμον κρινοσι; κα ε νμν κρίνεται  κόσμος, νάξιοί στε κριτηρίων λαχίστων; οκ οδατε τι γγέλους κρινομεν; μήτι γε βιωτικά; (πσον μλλον τα Δογματικ), βιωτικμν ον κριτήρια ἐὰν χητε, τος ξουθενημένους ν τ κκλησί τούτους καθίζετε. ΠΡΟΣ ΕΝΤΡΟΠΗΝ ΥΜΙΝ ΛΕΓΩ! Οτως οκ νι ν μν σοφς οδες ς δυνήσεται διακρναι ν μέσον το δελφο ατολλ δελφς μετ δελφο κρίνεται, κα τοτο π πίστων; (οικουμενιστν!) δη μν ονλως ττημα μν στιν τι ΚΡΙΜΑΤΑ ΕΧΕΤΕ ΜΕΘ᾿ ΕΑΥΤΩΝ (κρμα και κατκριμα και αυτοκαταδκη!), διατί οχ μλλον δικεσθε; διατί οχ μλλονποστερεσθε; λλ ΥΜΕΙΣ ΑΔΙΚΕΙΤΕ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΕΡΕΙΤΕ (τους ομολογητς τοτους μοναχος της μεγλης “τιμς παρ τοις Ορθοδξοις!”), κα ταταδελφούς; (εις βρος των)  ΟΥΚ ΟΙΔΑΤΕ ΟΤΙ ΑΔΙΚΟΙ, ΒΑΣΙΛΕΙΑΝ ΘΕΟΥ ΟΥ ΚΛΗΡΟΝΟΜΗΣΟΥΣΙ;” (Α’ Κορ. στ’ 1-9). 

Συγκληρονμοι του Ππα, συμμτοχοι του Παγκοσμου Συμβουλου Βλασφημιν, συννοχοι του Αιρεσιρχου υμν Βαρθολομαου και συγκοινωνο της παρανμου, παναθλας παρασυναγωγς εν Κολυμβαρω, “οκ οδατε τι γγέλους κρινομεν;” ΔΕΝ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ πως χουμε και εμες οι Λαϊκοεξουσα και εντολ απ τον Τριαδικ ημν Θε, να ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΥΜΕ Αγγλους εξ’ ουρανο; Και οι Επσκοποι ως “γγελοι” χαρακτηρζονται στο Ιερ Βιβλο της Αποκαλψεως. Και οι Ηγομενοι, ως γγελοι της Μονς λογζονται. Και τ μ’ αυτ

ΣΑΣ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΥΜΕ! Ιησον ο φιλετε! Ανθεμα διπλ! ΜΑΡΑΝ ΑΘΑ! Ο Κριος εγγς! Μετανισατε πριν να εναι πια αργχετε ακμη περιθριο. χετε καιρν. Ανανψατε. Διορθσατε το ΚΑΚΟ. Επανορθσατε την Μεγστη αυτ ΑΔΙΚΙΑ για να βρετε συγχρεσε και σωτηρα. Ει δε μη, “ΕΡΧΟΜΑΙ ΤΑΧΥ!” Ο Προφτης Ηλας ο Θεσβτης, ΗΔΗ εναι εδ, κατ μαρτυραν πλιν του Αγου Γροντος Παϊσου και τροχει τη μχαιρα αυτο εν θα ξεκινσει πρτα να κβει τας κεφαλς των δρακντων δεσποτοκρατν, οικουμενιστν ιεραρχν, ιερων και μοναχν… 

σο για εσς, αγαπητο και φλτατοι πατρες, μοναχο και αδελφο, τώρα πια οι νηστείες σας, οι αγρυπνίες σας κι οι ολονκτιες προσευχές σας, πιάνουν τόπο, σε «Κρανίου Τόπο». Τπος Αγισματος υμν ο θω, νυν δε τπος Μαρτυρου… “στησαν τα τρικοντα αργρια”, οι καθηγομενοι υμν, “την τιμν του Τετιμημνου!” ΤΙΜΗ ΣΑΣ, Αγιορεται μοναχο, τιμ σας και παρσημ σας Αγιοπνευματικ! Καχημα και στεφνια ιστορικ! Μεθ’ ημν ο Θες! Χαρετε και πλιν ερ, ΧΑΙΡΕΤΕ, τι μεθ’ ημν ο Θες! 

Σας συμπαραστεκόμαστε ακόμη και οι πιστοί του εξωτερικού και ας μη σας γνωρίζουμε προσωπικώς, κατ’ ψιν. Βλπουμε τα χαριτβρυτα ασκητικπρσωπ σας στην οθνη της τηλεορσεως και του υπολογιστ μας, και φιλομε μετ δακρων την οθνη, κι ας μας πουν τρελλος, “καθ’ τι η τιμ, επτο πρωττυπον διαβανει!” Κι’ αν δεν γνωριζμαστε κατ’ ιδαν, σας γνωρζουμε καλ, σας επιστμεθα λαν! Απ’ τα κκκαλα βγαλμνοι των Αγων Πατρων τα Ιερ και τις ευωδιζουσες και μυροβλτισσες κρες των Μυρων αγιασμνων Ασκητν στα υπγεια των Μονν τα σκοτειν, ξεπροβλει η πανερη μορφ σας, με δστομη μχαιρα του Πνεματος και Λγχη της Αληθεας, με “κόψη που με βιά μετράει την γη” την πεπατημνη της εκκλησιαστικής δικαιοσύνης, τη ζυγίζει, την μετρει και την βρίσκει απελπιστικς ελλειπή. 

Οι προδότες της Πστεως Οικουμενιστς, θα ντροπιαστούν και πάλι, θα ηττηθούν. Οι από πρώτο χέρι χαμένοι «θα χαθούν από προσώπου του Θεού και οι δίκαιοι ευφρανθήσονται». Ο Θεός «κακούς κακώς απωλέσει» και ας έχουν αντίθετη επωνυμία οι εκδικάζοντες ηγομενοι εν “εκκλησα πονηρευομνων”, “εν βουλ ασεβν, εν οδ αμαρτωλν αιρετικν και καθδρα λοιμν”, “τι μολυσμν χουσι τα Μυστρια, ΚΑΝ ‘ορθδοξος’ ει ο αναφρων…” (γιος Θεδωρος ο Στουδτης). 

Εσες, αγαπητο πατρες, εφαρμζετε το θλημα του Θεο. Εφαρμζετε την Ιερ Πατερικ Παρδοση. Κνετε το εκκλησιολογικ, ιερατικ σας καθκον. Διαθέτετε την πανερη “εβδμη αίσθηση” του παναρχαίου Αγιοπατερικο κώδικα Απομακρνσεως απ φθοροποιιν ποιμνων: “λλοτρί δΟΥ ΜΗ κολουθήσουσιν, λλ ΦΕΥΞΟΝΤΑΙ ΑΠ’ ΑΥΤΟΥ!” Και φγατε και ξεφγατε απ τα λυσσασμνα δντια του λκου! “τι οκ οδασιν τν λλοτρίων τν φωνήν!” Δεν αναγνωρζετε την παναιρετικν και βλσφημον φωνν των οικουμενιστν! Δεν τους αναγνωρζετε εσες ως “κανονικος επισκπους” αλλ’ ως “ψευδοδιδασκλους, ψευδοποιμνες και λυκοποιμνες”. 

Κραττε ασφαλς την καθοριστικ κλείδα και «το απ’ αιώνος απόκρυφον» μυστριο να παραδίδεστε ολοκληρωτικς στο προαινιο θέλημα του Θεού, το οποον εκφρζεται στο Διαχρονικ “Δι’ ευχν των Αγων Πατρων ημν!”. Βιώνετε βαθύτατα το ανυπέρβλητο ψυχικ μεγαλείο της Αγιοπνευματικής και υπέρτατης χαράς να δικεσθε νεκεν του Λατρευτο σας Χριστονεκεν του ονματος Αυτο, της αγπης Αυτο και της Αληθεας Αυτο, την οποα υπηρετετε, διακονετε και δεν επιτρπετε σε κανναν πωρωμνο ιερωμνο, ασχτως βαθμο, να την διαφθερει. Ζει, Κριος ο Θες! 

Παραλλλως γεύεσθε και πίνετε το πικρότατο ποτήριο της διξεως και συκοφαντίας, χι απ απστους και αθους, χι απ Νρωνες και Καλιγολες, αλλ… κρμασιν οις οδεν Κριος, απ “εν Χριστ” υποτθεται αδελφος, απ ηγουμνους και πνευματικος, σταυρνεστε απ συσταυρωμνους κποτε μοναχος τω της ασκσεως και αυταπαρνσεως Σταυρ. Απορ, οδρομαι, θρην. “Καϊν, Κϊν, πο εναι οι αδελφο σου;” 

Αγαπητο μας μοναχο, ιερομναχοι και Αγιορετες πατρες! Σας απευθύνουμε τον παρντα θερμτατο και αγωνιστικτατο εν Κυρίω χαιρετισμό, απτην μακρυν Αυστραλα:
Χαρετε δεδιωγμνοι μας αδελφο!
Χαρετε Μακριοι Μοναχο!
Χαρετε Χαρν Χριστο, πεφιλημνοι Θεφιλοι Αγιορεται!
Τρα γίνεσθε αληθινά μακάριοι, τρισμακριοι και μακαριστο.
“Μακριοι ο δεδιωγμνοι νεκεν δικαιοσνης, τι ατν στιν  βασιλεα τν ορανν!”
“Μακριο στε ταν νειδσωσιν μς κα διξωσι κα επωσι πν πονηρν ρμα καθ᾿ μν ψευδμενοι νεκεν μο.”
Χαρετε πατρες ντιμοι και διαλεχτο! “Τους τοιοτους εντμους χητε!”
Χαρετε τιμιτατοι μοναχο! “Νυν δε αξιοσθε της τιμς παρ τοις Ορθοδξοις!”
“Χαρετε κα γαλλισθε, τι  μισθς μν πολς ν τος ορανος· οτω γρ δωξαν τος προφτας τος πρ μν.”
”Υμες στε τ λας τς Αθωνικς γς”, το λας της Ορθοδοξας!
“Υμες στε τ φς το Ορθοδξου Κσμου! Ο δναται πλις κρυβναι πνω γου ρους κειμνη!”
“Οτω λαμψτω τ (Αγιοπατερικν) φς μν, (της Αποτειχσεως μν) μπροσθεν τν νθρπων, πως δωσιν μν τ καλ ργα κα δοξσωσι τν Πατρα μν τν ν τος ορανος!”
Δοξζουμε λοιπν και ημες, τον Επουρνιον Πατρα ημν! Δξα Σοι, ο Θες ημν, δξα Σοι! Δξα Σοι, Παναγα Τρις! Τρις Αγα Δξα Σοι! Επ σοχαρει, Κεχαριτωμνη, πσα η Κτσις, δξα σοι! 

Υστ. Στερν παρκληση: Θυμηθετε και εμς εδ στην οικουμενιστικ ρημο της Αυστραλας, που στενζουμε κτω απ την τυρρανα του βλασφμου (και βαρως ασθενοντος) Αρχιεπισκπου Αυστραλας Στυλιανοπως κνατε και εσες, προς δξαν Θεο, πασαμε και εμες εκκλησιαστικ κοινωνα μαζ του. Κατ’ κραν δε οικονομαν, κατ’ γνοιαν παιδικν και μικροττην ηλικαν, κοινωνομε τα τκνα μας σε αραι διαστματα, κατπιν ευλογας του πνευματικο μας, να λβωσιν χριν και λεος. 

Αναμνουμε τρα και ευελπιστομε εν Κυρω, τι θα μας θυμηθετε και θα μας επισκεφτετε, να χαρετε για νομα του Θεο και για την αγπη της Φιλττης Αγας μας Ορθοδοξας, να λθετε (καλς ορσατε!) να μας εξομολογσετε, να μας κοινωνσετε κι ορφανος ΜΗ μας αφσετε, τι τρεφμαστε απ τα ψυχα της δικς σας τραπζης… Ζομε στον καιρ που κοσκινζεται και διαχρζεται η ρα απ το σιτρι! Ζομε στον καιρ που προφτεψε ογιος Κοσμς ο Αιτωλς, τι στις ημρες του Αντιχρστου, θα χρειαστε να ταξιδψεις απ τη μα χρα στην λλη για να βρεις ευσεβ, Θεοσεβ, Ορθδοξο ιερα! 

Ως σχατος πντων, πανθαμαρτωλς και ανξιος θεολγος, (με μικρ “θ” πντοτε), σας υπενθυμζω και υπογραμμζω τι δεν τθεται θμα “παραβισεως εκκλησιαστικν ορων” οτε “εισπδησις” εις ξνην Μητρπολιν διτι ζομε ΕΝ ΚΑΙΡΩ ΔΙΩΓΜΟΥ της Πστεως! ταν δημοσως, γυμντη κεφαλ, κηρσσεται μα αρεσις, η ΠΑΝΑΙΡΕΣΙΣ του ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ, ττε οι ως νω περιοριστικο Καννες ΔΕΝ ισχουν, αλλ το “κηρξατε το (Ορθδοξον) Ευαγγλιον πση τη κτση”, καθτι η Εκκλησα του Χριστο ΟΥΚ στιν επισκοποκεντρικ (ανθρωποκεντρικ) αλλ ΧΡΙΣΤΟΚΕΝΤΡΙΚΗ! 

Εσες χετε τον Χριστν. Αυτο χουν τον χρυσν. Αυτο χουν τους Οκους, εμες χουμε τον νοικον. “Τοτον τον Οκον, στερωσον Κριε!” “Δος μοι τοτον τον Ξνον” στους ξενιτεμνους της Αυστραλας, της Γερμανας, του Καναδ και που γης Αποτειχισθντες αδελφος, δι την αγπην και την δξαν του Χριστο! Αμν, γνοιτο! 

Νικλαος Πανταζς και οι συν εμο Αποτειχισθντες αδελφο
Μελβορνη, Αυστραλα

Δεν υπάρχουν σχόλια: