Τα τελευταία χρόνια πολλοί άνθρωποι απομακρύνθηκαν από την Εκκλησία.
Όχι γιατί σταμάτησαν να πιστεύουν.
Αλλά γιατί κουράστηκαν.
Κουράστηκαν από τον φόβο αντί για την παρηγοριά.
Από την ενοχή αντί για τη συγχώρεση.
Από μια γλώσσα που δεν μιλούσε πια στην καρδιά τους.
Από ρυθμούς ζωής που δεν άφηναν χώρο για σιωπή.
Από εικόνες και συμπεριφορές που πλήγωσαν την εμπιστοσύνη τους.
Από την αίσθηση ότι δεν χωράς αν δεν είσαι όπως πρέπει.
Και κάπως έτσι, πολλοί έκαναν την πίστη ιδιωτική.
Πίστεψαν μόνοι τους.
Προσευχήθηκαν μόνοι τους.
Πόνεσαν μόνοι τους.
Όμως η Εκκλησία δεν είναι ο φόβος.
Δεν είναι η αυστηρότητα.
Δεν είναι τα λάθη των ανθρώπων της.
Η Εκκλησία είναι τόπος επιστροφής.
Όχι για τους τέλειους, αλλά για τους κουρασμένους.
Για αυτούς που δεν ζητούν απαντήσεις, αλλά μια αγκαλιά.
Για αυτούς που θέλουν να σταθούν σιωπηλά και να ακουστούν χωρίς να μιλήσουν.
Η επιστροφή δεν θα γίνει με επιβολή.
Θα γίνει με αγάπη.
Με λόγο αληθινό.
Με ανοιχτές πόρτες και καρδιές.
Και όταν η Εκκλησία θυμηθεί ξανά ότι είναι πρώτα μάνα και μετά κριτής,
τότε ο κόσμος δεν θα γυρίσει.
Θα θυμηθεί απλώς
πού ανήκει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου