«Επικατάρατος ὁ ποιῶν τὰ ἔργα Κυρίου ἀμελῶς.»
Yποναύαρχος Λ.Σ (ε.α) Γεώργιος Λουκάκης.
Περιδιαβαίνοντας κάποιες ορθοδόξου περιεχομένου ιστοσελίδες εντόπισα παλαιά ανάρτηση η οποία μεταξύ άλλων ανέφερε ότι «ο Άγιος Λουκάς ο ιατρός για τους ιερείς του οι οποίοι περιέκοπταν τις ακολουθίες ή δεν τις τελούσαν συχνά, θύμιζε στις σχετικές εγκυκλίους του το ανωτέρω χωρίο του Προφήτη Ιερεμία, καθώς ο ίδιος τελούσε όλες τις ακολουθίες και λειτουργούσε με μεγάλη ευλάβεια και προσοχή δίχως βιασύνες περικοπές, συντομεύσεις».
Επιστρέφοντας στα «καθ΄ημάς» θλίψη και απογοήτευση γευόμαστε από την αντίστοιχη λειτουργική «κοπτοραπτική» στην οποία επιδίδονται ακόμη και παραδοσιακοί – ευλαβείς (κατά κοινή παραδοχή) πατέρες, με «θύματα» κυρίως την γνωστή ευχή της Αγίας Αναφοράς (»ΑΞΙΟΝ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΝ ΣΕ ΥΜΝΕΙΝ…) και τα κατηχούμενα, ως προς την απάλειψη των οποίων επιτρέψατε να επαναφέρω απόσπασμα παλαιότερης ανάρτησής μου υπό τον τίτλο «ΚΑΤΗΧΟΥΜΕΝΟΙ: ΕΝΑ ΕΠΟΧΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ»
Παρακινούμενος από την παραδοξότητα του εν θέματι φαινομένου αναγκάζομαι για μία ακόμη φορά απορών και θλιβόμενος, να επανέλθω στην περίπου γενικευμένη κατά τα τελευταία χρόνια πλην όμως αδιανόητη απάλειψη των αναφερομένων στους κατηχούμενους ευχών (και εντολής αποχωρήσεως αυτών) κατά την τέλεση της Θείας Λειτουργίας, καταργουμένης τοιουτοτρόπως της διακρίσεως σε Λειτουργία των πιστών και εκείνης των κατηχουμένων. Διάκριση την οποία οι παλαιότεροι είχαμε διδαχθεί από το Δημοτικό!
Δυστυχώς ανίεροι μεταπατερικοί «ανανεωτές» επέτυχαν συν τω χρόνω να επιβάλουν ως κανονικότητα την κατάργηση της ως άνω διακρίσεως, με το ύπουλο πρόσχημα της δήθεν μη υπάρξεως στην εποχή μας κατηχουμένων λόγω του νηπιοβαπτισμού που καθιστά άσκοπη την (πεντάλεπτη) καταπόνηση λειτουργών και πιστών. Άλλωστε προφανώς με την ίδια αιτιολογία (καταπόνηση) τείνει να εξαλειφθεί και η ευχή της Αγίας Αναφοράς -για να περιορισθούμε μόνο σε αυτήν- «άξιον και δίκαιον σε υμνείν…» και διασώζεται μόνον η κατάληξή της «τον επινίκιον ύμνον άδοντα…»
Επανερχόμενος στην εξάλειψη των κατηχουμένων και επειδή ατυχώς ακόμη και στον εκκλησιαστικό χώρο τα προ ολίγου αυτονόητα αποδεικνύεται ότι σήμερα… δεν είναι και τόσο, οφείλουμε να παρατηρήσουμε:
α) Ο νηπιοβαπτισμός επικράτησε σταδιακά και γενικεύθηκε ήδη από τον 4ον μ.Χ αίώνα. Συνεπώς η διαπίστωση μετά από δεκαεπτά αιώνες της μη υπάρξεως πλέον κατηχουμένων και η απόφαση απαλείψεως των εις αυτούς αναφερομένων ευχών είναι ετεροχρονισμένη «ελαφρώς». Αλλά έστω και έτσι αφαιρέθηκε επί τέλους «ένα άχρηστο λειτουργικό απομεινάρι» του οποίου την ύπαρξη είτε ανέχθηκε είτε δεν αντελήφθη νέφος τρισμέγεθες Αγίων, Θείων, Πνευματέμφορων Λειτουργών του Υψίστου παλαιοτέρων και νεωτέρων («επιλείψει γαρ με ο χρόνος»…και ο χώρος απαριθμούντα).
β) Όλως αντιθέτως η πραγματικότητα στην πατρίδα μας σήμερα εκμηδενίζει την ανωτέρω προσχηματική επιχειρηματολογία των εκσυγχρονιστικών μεταπατερικών νόων, καθ΄όσον λόγω της θεαματικής αυξήσεως των μεταναστευτικών ρευμάτων η προσέλευση στην Ορθοδοξία αλλοθρήσκων και ετεροδόξων έχει -προς δόξαν Θεού- γιγαντωθεί.
γ) Το καταλυτικώτερο όμως γεγονός το οποίο καθιστά βαττολογία όλη την ένθεν κακείθεν επιχειρηματολογία είναι αυτή η ίδια οικουμενική ιδιότητα της Εκκλησίας ένεκα της οποίας η κάθε τοπική Εκκλησία αποτελεί την »εν τόπω έκφανση (φανέρωση) της ΜΙΑΣ Αγίας Οικουμενικής Εκκλησίας και συνεπώς έστω ένας (1) κατηχούμενος να υπάρχει ΟΠΟΥΔΗΠΟΤΕ του Πλανήτη κηρύσσεται η ορθόδοξη πίστη και υφίσταται τοπική Εκκλησία επιβάλλονται οι σχετικές εκφωνήσεις ΠΑΝΤΟΥ. Εξ΄ άλλου με το ίδιο τοπικιστικό επιχείρημα και πνεύμα θα έπρεπε να μην εκφωνούνται και άλλες ευχές και δεήσεις όπως πχ «υπέρ αναρρήσεως των αιχμαλώτων» ή -για να επιστρέψουμε στους κατηχουμένους- να καταργείτο η εντολή «τας θύρας τας θύρας» ως άνευ αντικειμένου πλέον.
Πέραν όμως του εκκλησιαστικού-θεολογικού σκέλους, φρονώ ότι και με αμιγώς εγκόσμια κριτήρια συνιστά κολοσσιαία λογική αντίφαση οι εξαφανισμένοι καθ΄ όλη την διάρκεια του έτους κατηχούμενοι να εμφανίζονται εν είδει εποχικού φαινομένου κατά τις Προηγιασμένες, για να εξαφανισθούν και πάλι σιωπηλά και ανεξήγητα μετά την παρέλευση της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Αδυνατώ να αποδεχθώ ότι δεν γεννάται ακόμη και σε μετρίας ευαισθησίας ιερατική καρδιά κάποιος συνειδησιακός προβληματισμός και μια ποιμαντική ανησυχία όταν κατά την Προηγιασμένη της Παρασκευής ο Λειτουργός αναφέρει τους κατηχουμένους, μετ΄ου πολύ τους αγνοεί κατά την Θεία Λειτουργία Σαββάτου / Κυριακής και τους ξαναθυμάται την Προηγιασμένη της Τετάρτης !
Ως επίλογο της ταπεινής αυτής επισήμανσης διατυπώνεται η εναγώνια ευχή να επέλθει τάχιστα η σωτήρια αφύπνιση των κοιμωμένων ιερατικών ψυχών και συνειδήσεων ώστε να μην ισχύσει γι΄ αυτές τελικά η φρικτή συνέπεια της συγκεκριμένης παραβάσεως και παρακοής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου