Ἡ πνευματική πατρότητα καί ἡ πνευματική ὀρφάνια.

Posted on 20 Μαρτίου, 2026

Πορφυρίτης

Τί μεγάλη εὐλογία εἶναι ὁ πνευματικός Πατέρας! Ὁ καλός, ὁ παραδοσιακός, ὁ ἅγιος πνευματικός Πατέρας εἶναι εὐλογία Θεοῦ! Ὁ λόγος του «ὕδωρ ζῶν»[1], «πηγὴ ὕδατος ζωῆς ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον»[2]· πηγαῖος, γάργαρος, καθαρός, ἀληθινός καί ἁγιασμένος, ὅπως εἶναι ὁ διαχρονικός λόγος τοῦ Θεοῦ. Ἀσυμβίβαστος μέ τούς ἐπιβαλλόμενους νεωτερισμούς καί κακοδοξίες, ἀνυποχώρητος στίς ἐκβιαστικές πιέσεις, «κουφός» πρός τίς κοσμικές σειρῆνες. Ἕνας ὀρθόδοξος πνευματικός Πατέρας μπορεῖ νά ἀλλάξει, μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ, ἕνα χωριό, μιά πόλη μία ὁλόκληρη χώρα! Μπορεῖ νά ἀλλάξει ριζικά καί νά ἁγιάσει τίς καρδιές τῶν λογικῶν προβάτων πού τοῦ ἐμπιστεύθηκε ὁ Θεός.

Ὁ πνευματικός πατήρ εἶναι ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ δίπλα στό ποίμνιό του. Τό ποίμνιο, τό πιστό ποίμνιο, δοξάζει τόν Θεό γι’ αὐτήν τήν εὐλογία πού τούς ἔχει στείλει ὁ Ζωοδότης Κύριος. Ἕνας τέτοιος Πατέρας, ἀτρόμητος στίς ὁρατές καί ἀόρατες ἐπιθέσεις τοῦ πονηροῦ καί τῶν ὀργάνων του, παρηγορητικός, ὑποστηρικτικός, ὁμολογητής, διώκτης τῶν αἱρέσεων, ἔχων θυσιαστική ἀγάπη, τήν ἀληθινή ἀγάπη, τήν συνοδευομένη μέ δικαιοσύνη καί ἀλήθεια, καί ὄχι τήν σατανική ψευτοαγάπη τῶν μεταπατερικῶν ἀγαπολόγων, ταπεινός, μή ζητῶν ἀξιώματα, εἶναι πόλος ἕλξης τοῦ θείου Μαγνήτη!

Εὐλογημένοι ὅσοι γνώρισαν καί γνωρίζουν τέτοιους Πνευματικούς. Εὐτυχῶς, ὁ πανάγαθος Θεός δέν μᾶς ἔχει ἀφήσει χωρίς αὐτούς τούς, κυρίως ἀφανεῖς, Πατέρες. Τούς ἁγίους πνευματικούς ὁδηγούς οἱ ὁποῖοι σκοπό ἔχουν νά ὁδηγήσουν τίς ψυχές, πού κρέμονται ἀπό τό πετραχήλι τους, στή σωτηρία καί ὄχι στόν ἑαυτό τους. Ἄλλωστε ἡ ἐπιθυμία τοῦ πνευματικοῦ ἀνθρώπου, σύμφωνα μέ τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο, «εἶναι ἕνα μόνο νά σκοπεύει τή σωτηρία καί ὅ,τι ὁδηγεῖ σ’ αὐτό νά τό θεωρεῖ σημαντικό, ὅ,τι ὅμως ὄχι, νά τό περιφρονεῖ ἀφοῦ δέν ἀξίζει τίποτα…»[3].

Ἡ ἀπουσία ὅλων αὐτῶν τῶν πνευματικῶν στοιχείων, καί κυρίως τῆς θυσιαστικῆς ἀγάπης (πρῶτα πρός τόν Θεό καί μετά στόν ἄνθρωπο), τά ὁποία συγκροτοῦν τόν πνευματικό Πατέρα, ὁδηγεῖ στήν πνευματική ὀρφάνια. Καί ἡ πνευματική ὀρφάνια εἶναι βαρύτερη ἀπό τή σαρκική. Ὁ ἄνθρωπος καταλαβαίνει τήν ἀληθινή, τήν ἐν Χριστῷ ἀγάπη· τήν νοιώθει βαθιά στήν καρδιά του, καθώς αὐτή (ἡ καρδιά) σκιρτᾶ ὅταν ὁ ἀγαπῶν βρίσκεται πλησίον της. Αὐτή ἡ ἀγάπη λείπει ἀπό τά ὀρφανά τέκνα. Σήμερα ὑπάρχει δυστυχέστατα, μεγάλη τέτοιου εἴδους ὀρφάνια. Ὁ ἄρχων τοῦ ἐφήμερου κόσμου καί τά ταλαίπωρα ὄργανά του, χρόνια δουλεύουν καί σχεδιάζουν τήν κατάσταση στήν ὁποία περιέπεσε σήμερα ἡ Πατρίδα μας. Σιγά σιγά ἀφαιροῦν καί ἀπό ἕνα λιθαράκι ἀπό τήν ἁγία μας Πίστη καθώς καί ἀπό τά ἰδανικά καί τίς ἀξίες τῆς Πατρίδος μας. Ἐθνοκτόνοι, πατριδοκτόνοι, ἐλπιδοκτόνοι, ἀνθρωποκτόνοι, ψυχοκτόνοι. Ἀφαιροῦν σταδιακά τό πολύτιμο μέλι τῆς Πίστεως καί προσθέτουν ἐπίσης ἀργά ἀργά, μέ τό ἀνάλογο προπαγανδιστικό περιτύλιγμα, τά περιττώματα καί τίς ἀκαθαρσίες τους, συνηθίζοντας τόν λαό νά ζεῖ μέ ἀδράνεια στόν βόθρο πού τοῦ ἑτοίμασαν. Ἀπό ἕναν τέτοιο λαό ἀνεφύησαν οἱ πολιτικοί καί ἐκκλησιαστικοί ἄρχοντες πού μόνο ἡ ὁμιλία τους εἶναι (ἀκόμη!) στήν ἑλληνική γλῶσσα.

Τό ὀρφανό ποίμνιο πορεύεται ἀποχαυνωμένο, νανουρισμένο, στήν πτωτική πορεία του μαζί μέ τούς «νεκρούς» του πατέρες· εἴτε αὐτοί εἶναι ἐπίσκοποι, εἴτε ἱερεῖς καί μοναχοί πού «χορεύουν» στόν νεκρικό ρυθμό πού τούς σφυρίζουν οἱ ἐπίσκοποι πού νομίζουν ὅτι ζοῦν, ἐπειδή ἁπλῶς καί μόνο ἀναπνέουν. Τί ταλαίπωροι ἄνθρωποι! Ἄν πίστευαν λίγο, ἐάν γνώριζαν τί τούς περιμένει… Ἄν ἡ ἀναπνοή τοῦ Μεγάλου Πατρός Ἁγίου Βασιλείου, «ὑπῆρξε ὁ εὐσεβής λόγος καί σωστικός ὅλου τοῦ κόσμου»[4], ἡ δική τους νεκρική ἄπνοια, ὁ «ἀσεβῆς καί βλάσφημος λόγος τους» ὁδηγεῖ τά ἀπορφανισμένα τέκνα τους στήν ἀπώλεια. Ὁ Θεός νά δίνει μετάνοια σέ ὅλους μας. Ὁ ὅσιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης, συμβουλεύει τά παιδιά πού δέν ἔχουν γονεῖς καί εἶναι δυστυχισμένα, νά ἀποκτήσουν πνευματικούς γονεῖς τόν Χριστό καί τήν Παναγία. Μία ψυχωφελής συμβουλή γιά ὅσους ἔμειναν ὀρφανοί καί ἀπό τούς πνευματικούς τους γονεῖς!

---

[1] Ἰω. 4, 10

[2] Ἰω. 4, 14

[3] Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλου, «ΓΡΗΓΟΡΙΑΝΟ ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ», Ἐκδόσεις «ΦΩΤΟΔΟΤΕΣ»

[4] Ὅ.π.