ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Λουκ. ιε’, 11-32

2012-02-12T22:47:00.000+02:00

Είπε δε· άνθρωπος τις είχε δύο υιούς, και είπεν ο νεώτερος αυτών τω πατρί· πάτερ, δος μοι το επιβάλλον μέρος της ουσίας, και διείλεν αυτοίς τον βίον. και μετ΄ ου πολλάς ημέρας συναγαγών άπαντα ο νεώτερος υιός απεδήμησεν εις χώραν μακράν, και εκεί διεσκόρπισε την ουσίαν αυτού ζων ασώτως. δαπανήσαντος δε αυτού πάντα εγένετο λιμός ισχυρός κατά την χώραν εκείνην, και αυτός ήρξατο υστερείσθαι. και πορευθείς εκολλήθη ενί των πολιτών της χώρας εκείνης, και έπεμψεν αυτόν εις τους αγρούς αυτού βόσκειν χοίρους. και επεθύμει γεμίσαι την κοιλίαν αυτού από των κερατίων ων ήσθιον οι χοίροι, και ουδείς εδίδου αυτώ. εις εαυτόν δε ελθών είπε· πόσοι μίσθιοι του πατρός μου περισσεύουσιν άρτων, εγώ δε λιμώ απόλλυμαι! αναστάς πορεύσομαι προς τον πατέρα μου και ερώ αυτώ· πάτερ, ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν σου· ουκέτι ειμί άξιος κληθήναι υιός σου· ποίησόν με ως ένα των μισθίων σου. και αναστάς ήλθε προς τον πατέρα αυτού. έτι δε αυτού μακράν απέχοντος είδεν αυτόν ο πατήρ αυτού και εσπλαγχνίσθη, και δραμών επέπεσεν επί τον τράχηλον αυτού και κατεφίλησεν αυτόν. είπε δε αυτώ ο υιός· πάτερ, ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν σου, και ουκέτι ειμί άξιος κληθήναι υιός σου. είπε δε ο πατήρ προς τους δούλους αυτού· εξενέγκατε την στολήν την πρώτην και ενδύσατε αυτόν, και δότε δακτύλιον εις την χείρα αυτού και υποδήματα εις τους πόδας, και ενέγκαντες τον μόσχον τον σιτευτόν θύσατε, και φαγόντες ευφρανθώμεν, ότι ούτος ο υιός μου νεκρός ην και ανέζησε, και απολωλώς ην και ευρέθη, και ήρξαντο ευφραίνεσθαι. Ην δε ο υιός αυτού ο πρεσβύτερος εν αγρώ· και ως ερχόμενος ήγγισε τη οικία, ήκουσε συμφωνίας και χορών, και προσκαλεσάμενος ένα των παίδων επυνθάνετο τι είη ταύτα. ο δε είπεν αυτώ ότι ο αδελφός σου ήκει και έθυσεν ο πατήρ σου τον μόσχον τον σιτευτόν, ότι υγιαίνοντα αυτόν απέλαβεν, ωργίσθη δε και ουκ ήθελεν εισελθείν. ο ουν πατήρ αυτού εξελθών παρεκάλει αυτόν. ο δε αποκριθείς είπε τω πατρί· ιδού τοσαύτα έτη δουλεύω σοι και ουδέποτε εντολήν σου παρήλθον, και εμοί ουδέποτε έδωκας έριφον ίνα μετά των φίλων μου ευφρανθώ· ότε δε ο υιός σου ούτος ο καταφαγών σου τον βίον μετά πορνών, ήλθεν, έθυσας αυτώ τον μόσχον τον σιτευτόν. ο δε είπεν αυτώ· τέκνον, συ πάντοτε μετ΄ εμού ει, και πάντα τα εμά σα εστίν· ευφρανθήναι δε και χαρήναι έδει, ότι ο αδελφός σου ούτος νεκρός ην και ανέζησε, και απολωλώς ην και ευρέθη.

Νεοελληνική απόδοσις

Τους είπε επίσης ο Ιησούς: «Κάποιος άνθρωπος είχε δύο γιους. Ο μικρότερος απ΄ αυτούς είπε στον πατέρα του: «πατέρα, δώσε μου το μερίδιο της περιουσίας που μου αναλογεί»· κι εκείνος τους μοίρασε την περιουσία. Ύστερα από λίγες μέρες ο μικρότερος γιός τα μάζεψε όλα και έφυγε σε χώρα μακρινή. Εκεί σκόρπισε την περιουσία του κάνοντας άσωτη ζωή. Όταν τα ξόδεψε όλα, έτυχε να πέσει μεγάλη πείνα στη χώρα εκείνη, και άρχισε κι αυτός να στερείται. Πήγε λοιπόν κι έγινε εργάτης σε έναν από τους πολίτες εκείνης της χώρας, ο οποίος τον έστειλε στα χωράφια του να βόσκει χοίρους. Έφτασε στο σημείο να θέλει να χορτάσει με τα ξυλοκέρατα που έτρωγαν οι χοίροι, αλλά κανένας δεν του έδινε. Τελικά συνήλθε και είπε: «πόσοι εργάτες του πατέρα μου έχουν περίσσιο ψωμί, κι εγώ εδώ πεθαίνω της πείνας! Θα σηκωθώ και θα πάω στον πατέρα μου και θα του πω: πατέρα, αμάρτησα στο Θεό και σ΄ εσένα· δεν είμαι άξιος πια να λέγομαι γιος σου· κάνε με σαν έναν από τους εργάτες σου.» Σηκώθηκε, λοιπόν, και ξεκίνησε να πάει στον πατέρα του. Ενώ ήταν ακόμη μακριά, τον είδε ο πατέρας του, τον σπλαχνίστηκε, έτρεξε, τον αγκάλιασε σφιχτά και τον καταφιλούσε. Τότε ο γιος του, του είπε: «πατέρα, αμάρτησα στο Θεό και σ΄ εσένα και δεν αξίζω να λέγομαι παιδί σου». Ο πατέρας όμως γύρισε στους δούλους του και τους διέταξε: «βγάλτε γρήγορα την καλύτερη στολή και ντύστε τον· φορέστε του δαχτυλίδι στο χέρι και δώστε του υποδήματα. Φέρτε το σιτευτό μοσχάρι και σφάξτε το να φάμε και να ευφρανθούμε, γιατί αυτός ο γιος μου ήταν νεκρός και αναστήθηκε, ήταν χαμένος και βρέθηκε». Έτσι άρχισαν να ευφραίνονται. Ο μεγαλύτερος γιος του βρισκόταν στο χωράφι· και καθώς ερχόταν και πλησίαζε στο σπίτι, άκουσε μουσικές και χορούς. Φώναξε, λοιπόν, έναν από τους υπηρέτες και ρώτησε να μάθει τι συμβαίνει. Εκείνος του είπε: «γύρισε ο αδελφός σου, κι ο πατέρας σου έσφαξε το σιτευτό μοσχάρι, γιατί του ήρθε πίσω γερός». Αυτός τότε θύμωσε και δεν ήθελε να μπει μέσα. Ο πατέρας του βγήκε και τον παρακαλούσε, εκείνος όμως του αποκρίθηκε: «εγώ τόσα χρόνια σού δουλεύω, και ποτέ δεν παράκουσα καμιά εντολή σου· κι όμως σ΄ εμένα δεν έδωσε ποτέ ένα κατσίκι για να ευφρανθώ με τους φίλους μου. Όταν όμως ήρθε αυτός ο γιος σου, που κατασπατάλησε την περιουσία σου με πόρνες, έσφαξες για χάρη του το σιτευτό μοσχάρι». Κι ο πατέρας του, του απάντησε: «παιδί μου, εσύ είσαι πάντοτε μαζί μου κι ό,τι είναι δικό μου είναι και δικό σου. Έπρεπε όμως να ευφρανθούμε και να χαρούμε, γιατί ο αδελφός σου αυτός ήταν νεκρός και αναστήθηκε, ήταν χαμένος και βρέθηκε».

Σύντομο σχόλιο

Πόσο λάθος είμαστε και πόσο πονετικός, φιλεύσπλαχνος και ελεύθερος είναι ο Θεός που σέβεται την ελευθερία μας, ακόμα και αν στρεφόμαστε εναντίον του, περιμένοντας την επιστροφή μας σ’ Αυτόν.

Α΄ προς Κορινθίους Αποστόλου Παύλου 6, 12 - 20

2012-02-12T22:46:00.002+02:00

12 Αδελφοί, πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐ πάντα συμφέρει· πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐκ ἐγὼ ἐξουσιασθήσομαι ὑπό τινος. 13 τὰ βρώματα τῇ κοιλίᾳ καὶ ἡ κοιλία τοῖς βρώμασιν· ὁ δὲ Θεὸς καὶ ταύτην καὶ ταῦτα καταργήσει. τὸ δὲ σῶμα οὐ τῇ πορνείᾳ, ἀλλὰ τῷ Κυρίῳ, καὶ ὁ Κύριος τῷ σώματι· 14 ὁ δὲ Θεὸς καὶ τὸν Κύριον ἤγειρε καὶ ἡμᾶς ἐξεγερεῖ διὰ τῆς δυνάμεως αὐτοῦ. 15 οὐκ οἴδατε ὅτι τὰ σώματα ὑμῶν μέλη Χριστοῦ ἐστιν; ἄρας οὖν τὰ μέλη τοῦ Χριστοῦ ποιήσω πόρνης μέλη; μὴ γένοιτο. 16 ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι ὁ κολλώμενος τῇ πόρνῃ ἓν σῶμά ἐστιν; ἔσονται γάρ, φησίν, οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν· 17 ὁ δὲ κολλώμενος τῷ Κυρίῳ ἓν πνεῦμά ἐστι. 18 φεύγετε τὴν πορνείαν. πᾶν ἁμάρτημα ὃ ἐὰν ποιήσῃ ἄνθρωπος ἐκτὸς τοῦ σώματός ἐστιν, ὁ δὲ πορνεύων εἰς τὸ ἴδιον σῶμα ἁμαρτάνει. 19 ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι τὸ σῶμα ὑμῶν ναὸς τοῦ ἐν ὑμῖν ῾Αγίου Πνεύματός ἐστιν, οὗ ἔχετε ἀπὸ Θεοῦ, καὶ οὐκ ἐστὲ ἑαυτῶν; 20 ἠγοράσθητε γὰρ τιμῆς· δοξάσατε δὴ τὸν Θεὸν ἐν τῷ σώματι ὑμῶν καὶ ἐν τῷ πνεύματι ὑμῶν, ἅτινά ἐστι τοῦ Θεοῦ.

Νεοελληνική απόδοσις

Αδελφοί, όλα μου επιτρέπονται, μα εγώ δεν θα εξουσιασθώ από τίποτα. Τα φαγητά είναι για την κοιλιά και η κοιλιά για τα φαγητά, αλλά ο Θεός και την κοιλιά και τα φαγητά θα τα καταργήσει. Το σώμα μας δεν είναι για την πορνεία, αλλά για τον Κύριο και ο Κύριος για το σώμα. Ο δε Θεός και τον Κύριο ανέστησε και συνεπώς θα αναστήσει και εμάς με τη δύναμη Του.

Δεν ξέρετε, λοιπόν, ότι τα σώματα σας είναι μέλη του Σώματος του Χριστού; Να πάρω λοιπόν τα μέλη του Χριστου και να τα κάνω μέλη πόρνης; Μη γένοιτο, Δεν ξέρετε επίσης ότι εκείνος πού προσκολλάται στην πόρνη γίνεται ένα σώμα με αυτήν; Γιατί, όπως λέγει η Π.Δ. θα γίνουν και οι δύο μια σάρκα. Εκείνος δε πού προσκολλάται στον Κύριο είναι ένα πνεύμα με Αυτόν.

Να αποφεύγετε, λοιπόν, την πορνεία. Κάθε άλλο αμάρτημα, πού κάνει ο άνθρωπος είναι έξω από το σώμα, εκείνος όμως πού πορνεύει, αμαρτάνει και στο ίδιο του το σώμα. Ή δεν ξέρετε επίσης ότι το σώμα σας είναι ναός του Αγίου Πνεύματος, πού είναι μέσα σας και πού το έχετε από τον Θεό και δεν ανήκετε λοιπόν στους εαυτούς σας;

Έχετε αγορασθεί αντί τιμήματος. Δοξάσατε, λοιπόν, τον Θεό και με το σώμα σας και με το πνεύμα σας. Και τα δυο ανήκουν στον Θεό.

Σύντομο σχόλιο

Η χριστιανική ζωή δεν ταιριάζει με την ανηθικότητα, αφού ο πιστός άνθρωπος ανήκει πλέον στον Θεό και φέρει το Πνεύμα του Θεού μέσα του, πνεύμα ζωής και ελευθερίας.

Οἱ σύγχρονοι ἄσωτοι

2012-02-12T22:42:00.000+02:00

(Ομιλία του †Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

H δευτέρα Κυριακὴ τοῦ Τριῳδίου, ἀγαπητοί μου, ὀνομάζεται Κυριακὴ τοῦ Ἀσώτου, ἀπὸ τὴν περίφημη σχετικὴ παραβολὴ τοῦ Κυρίου, ποὺ χαρακτηρίσθηκε ὡς διαμάντι καὶ κορωνίδα ὅλων τῶν παραβολῶν τῆς ἁγίας Γραφῆς. Εἶνε παραβολὴ - θησαυρός. Κάποιος εἶπε ὅτι, καὶ ἂν ὁ Χριστὸς δὲν ἔκανε καμμιά ἄλλη διδασκαλία, ἀρκοῦσε καὶ μόνο ἡ παραβολὴ αὐτὴ ν᾿ ἀποδείξῃ, ὅτι αὐτὸς ποὺ τὴν εἶπε εἶνε Θεός• μόνο ὁ καρδιογνώστης μποροῦσε νὰ δώσῃ τέτοια ἀκτινογραφία τῆς καρδιᾶς τοῦ ἀποστάτου ἀλλὰ καὶ μετανοημένου ἀνθρώπου• τέτοιο κείμενο δὲν ὑπάρχει ἀλλοῦ στὴν παγκόσμιο φιλολογία.

Μέσα στὶς λέξεις της συμπτύσσεται ὅλο τὸ δρᾶμα ἀλλὰ καὶ ἡ λύσις τῆς τραγῳδίας μας. Θὰ ἄξιζε νὰ γίνῃ κτῆμα τῶν σημερινῶν ἀνθρώπων, νὰ ῥιζώσουν σὲ κάθε καρδιὰ οἱ ἀθάνατες ἰδέες της. Τί θησαυρὸ κατέχουμε οἱ Χριστιανοί!Θὰ προσπαθήσουμε νὰ δώσουμε μία ἀμυδρὰ εἰκόνα τοῦ συγχρόνου ἀσώτου.

ΑΣΩΤΙΑ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ. Οἱ ἄσωτοι, ἀγαπητοί μου, σήμερα εἶνε πολλοί, ἀναρίθμητοι. Ἄσωτοι ὑπάρχουν πρῶτα - πρῶτα μέσ᾽ στὴν οἰκογένεια. Εἶνε τὰ παιδιὰ ἐκεῖνα εὐπόρωνγονέων, ποὺ μαζὶ μὲ διεφθαρμένους συντρόφους σπαταλοῦν ποσὰ φανταστικά. Πόσοι τέτοιοι ἄσωτοι υἱοί , μὲ τὸ πρόσχημα ὅτι σπουδάζουν, αἰώνιοι φοιτηταί, διημερεύουν καὶ διανυ-κτερεύουν σὲ κέντρα ἀκολασίας καὶ σὰν βδέλλες ἀφαιμάζουν τὰ πατρικὰ βαλάντια! Ἐξ αἰτίας τους ἐξανεμίστηκαν περουσίες, διαλύθηκαν οἰκογένειες, κατέβηκαν πρόωρα στὸν τάφο πικραμένοι γονεῖς, ἔσβησαν κοπέλλες ποὺ ἀπατήθηκαν ἀπ᾽ αὐτοὺς καὶ μαράζωσαν.Ἄσωτες ὅμως εἶνε καὶ οἱ ἄμυαλες ἐκεῖνες κόρες , ποὺ περιφρονοῦν τὶς παραδόσεις τῆςὀρθοδόξου οἰκογενείας, ἀποτινάζουν τὸν πατρικὸ ζυγό, βγαίνουν, περιφέρονται ἀργόσχολες, συχνάζουν σὲ κοσμικὰ κέντρα, χασκογελοῦν μὲ τὸν πρῶτο τυχόντα, πίνουν, καπνίζουν,χαρτοπαίζουν, σπαταλοῦν πολύτιμο χρόνο, ποὺ οἱ ἀρχαῖες πρόγονοί τους Ναυσικᾶ καὶ Πηνελόπη διέθεταν γιὰ τὴν εὐπρέπεια τοῦ ἑλληνικοῦ σπιτικοῦ, ποὺ ἔλαμπε ἀπὸ τάξι καὶ καθαρότητα.Ἄσωτα παιδιά, ἀλλὰ καὶ —τὸ θλιβερώτερο—ἄσωτοι γονεῖς! Ἄσωτοι πατέρες, ποὺ μπλέκουν σὲ ἄνομες σχέσεις, λησμονοῦν τὶς ἱερὲς ὑποχρεώσεις τοῦ οἰκογενειάρχου κι ἀφήνουν κλαμένη τὴ σύζυγο, τὸ ἴνδαλμα τῆς νιότης τους, καὶ νηστικὰ τὰ παιδιά τους, γυμνά, ἔκθετα σ᾽ ὅλους τοὺς ἀνέμους τῆς κοινωνικῆς δυστυχίας, μὲ τὸ στίγμα τῆς ἐγκαταλείψεως. Ἄσωτες μητέρες καὶ σύζυγοι, ποὺ μὲ ἐλαφρὰ συνείδησι σπάζουν τὸν ἱερὸδεσμὸ τοῦ γάμου, ῥίχνουν στὸ βοῦρκο τῆς ἀτιμίας τὰ στέφανά τους, καὶ χωρὶς ντροπὴ συζοῦνμὲ ἄλλους ἄντρες. Χιλιάδες οἱ παράνομες συμβιώσεις, ποὺ γκρεμίζουν τὸ θεσμὸ τῆς οἰκογενείας καὶ κλονίζουν τὰ θεμέλια τοῦ γένους.Πατρίδα, θρήνησε γιὰ τοὺς ἀσώτους αὐ-τοὺς υἱοὺς καὶ θυγατέρες σου!

ΑΣΩΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ. Ἄσωτοι στὴν οἰκογένεια, ἀλλὰ καὶ πόσοι ἄσωτοι ὑπάρχουν στὴν εὐρύτερη οἰκογένεια ποὺ λέγεται κοινωνία! Νέα φάλαγγα ἀσώτων. Τέτοιοι εἶνε π.χ. ὅσοιγιὰ μία ματαία ἐπίδειξι στὴ γιορτή τους, γιὰ μία διασκέδασι, γιὰ μία νύκτα κραιπάλης καὶ ὀργίων, οἱ νέοι αὐτοὶ Λούκουλλοι , σπαταλοῦνσὲ καιρὸ γενικῆς οἰκονομικῆς κρίσεως τόσαὅσα θὰ ἔφταναν νὰ θρέψουν γιὰ ἕνα μῆνα ἑκατοντάδες οἰκογένειες. Ἄσωτοι ἐκεῖνοι ποὺ εὔκολα πλουτίζουν καὶ ἀσύνετα σπαταλοῦν·γι᾽ αὐτοὺς ὁ ἀρχαῖος Διογένης ἔλεγε, ὅτι μοιάζουν μὲ τὶς συκὲς ποὺ φυτρώνουν σὲ γκρεμοὺς καὶ δύσβατους τόπους, καὶ τοὺς καρπούς των δὲν γεύονται ἄνθρωποι ἀλλὰ τοὺςτρῶνε τὰ ὄρνεα· ἔτσι καὶ τὶς περιουσίες τῶνἀσώτων αὐτῶν ὄχι ὀρφανὰ καὶ χῆρες ἀλλὰγύναια ἁμαρτωλὰ καὶ σύντροφοι ἔκφυλοι καὶ κόλακες τὶς καταβροχθίζουν, κατὰ τὸ ῥητὸ «Ζεῖ χύτρα, ζῇ φιλία», δηλαδή· Βράζει ἡ χύτρα τοῦ συμφέροντος; διατηρεῖται καὶ ἡ φιλία· ἔπαυσε ἡ χύτρα; ἀμέσως οἱ σύντροφοιτοῦ ἀσώτου κάνουν φτερὰ κ᾽ ἐξαφανίζονται.Ἄσωτοι ἀκόμη εἶνε οἱ ὀκνηροί , ποὺ τίποτακαλὸ δὲν κάνουν γύρω τους. Ἀπ᾽ τὸ πρωὶ λιμνάζουν σὲ καφφενεῖα καὶ φλυαροῦν. Λησμονοῦν τὸ προγονικὸ«χρόνου φείδου» καὶ σπαταλοῦν πολύτιμο χρόνο. Ἄσωτοι καὶ ὅσοι ἐργάζονται μέν, ἀλλὰ τὸ Σαββατοκύριακο ξοδεύουν σὲ διασκεδάσεις ὅ,τι ἔβγαλαν ὅλη τὴν ἑβδομάδα, ποσὰ μὲ τὰ ὁποῖα θὰ ἔχτιζαν πολυκατοικίες. Ἀλλὰ ποῦ ἀφήνει ὁ ἀλκοολισμός, ἡ μέθη; Ἄσωτοι ἀκόμη οἱ θαμῶνες θεαμάτων, οἱ παῖκτες τοῦ τζόγου, οἱ χρῆστεςναρκωτικῶν.Κάποιοι ὅμως ἀσωτεύουν ὄχι μόνο στὴν ὕλη ἀλλὰ καὶ στὸ πνεῦμα, καὶ αὐτοί εἶνε οἱ μεγάλης ὁλκῆς ἄσωτοι. Παράδειγμα οἱ δημοσιογράφοι καὶ συγγραφεῖς ἐκεῖνοι, ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ χρησιμοποιήσουν τὸ τάλαντό τους γιὰ νὰ προβάλουν τὸ καλὸ καὶ νὰ στιγματίσουν τὸ κακό, ἀλλ᾿ αὐτοὶ βυθίζουν τὴν πέννα τους στὴν κοινωνικὴ κοπριὰ καὶ γεμίζουν πε-ριοδικὰ καὶ ἐφημερίδες καὶ μυθιστορήματαμὲ αἰσχρὲς περιγραφές, γιὰ νὰ τὰ διαβάζουνοἱ ἄνθρωποι καὶ νὰ μὴ μείνῃ νέος ἀμόλυντοςστὸν τόπο αὐτόν, ποὺ κάποτε ὑμνοῦσε καὶστεφάνωνε τὴν αἰδῶ καὶ τὴν παρθενία . Με-γάλοι ἄσωτοι καὶ οἱ ἐπιστήμονες ἐκεῖνοι, ποὺχωρὶς Θεὸ ἐρευνοῦν γιὰ νὰ ἐφεύρουν τὰ καταστρεπτικώτερα μηχανήματα, μὲ τὰ ὁποῖα θὰ ἐξοντώσουν τὴν ἀνθρωπότητα…Ἕνας γενικὸς ὁρισμός · Ἄσωτοςεἶνε καὶ λέγεται ὅποιος σπαταλᾷ ὑλικοὺς καὶ πνευμα-τικοὺς θησαυρούς, ἢ δὲν κάνει καλὴ χρῆσιτῶν μικρῶν ἢ μεγάλων ταλάντων, δωρεῶν,προσόντων, δυνάμεων ἐν γένει, ἢ ἀκόμη τῶνεὐκαιριῶν ποὺ τοῦ δίνει καθημερινῶς ἡ ἀγαθότης τοῦ Θεοῦ· ὅποιος δὲν θέτει τὸν ἑαυτότου στὴν ὑπηρεσία τῆς ἀληθείας, τῆς ἀρετῆς,τῆς πίστεως, τοῦ φωτός, τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰζεύεται καὶ σέρνει τὸ ἅρμα τῆς ἀπωλείας.

ΑΣΩΤΙΑ ΕΝΤΟΣ ΜΑΣ. Καὶ τώρα ποιός, ἔχοντας ὑπ᾿ ὄψιν αὐτά, μπορεῖ νὰ πῇ, ὅτι ἔθεσε τὸν

ἑαυτό του ἀπολύτως στὴν ὑπηρεσία τοῦ καλοῦ; Καὶ ὁ πλέον δίκαιος νομιζόμενος δὲν ἔχει ἆραγε στιγμὲς καὶ ὧρες καὶ ἡμέρες, ποὺ ἀφήνειτὸν ἑαυτό του σὲ χλιαρότητα, ἀδράνεια, ἀδια-φορία; Καὶ μόνο αὐτό; Σὲ πόσες ἄλλες φορὲς ὁ νοῦς δὲν σκέφτηκε τὸ κακό, ἡ καρδιὰ δὲνπόθησε τὸ πονηρό, ἡ γλῶσσα δὲν εἶπε λόγια πικρά, τὰ μάτια δὲν κοίταξαν ἁμαρτωλά, τὰ αὐτιὰ δὲν ἄκουσαν αἰσχρά, τὰ χέρια καὶ τὰπόδια δὲν κινήθηκαν σὲ ἀπαγορευόμενα;

Μὴ ἀπατώμεθα, κανείς δὲν εἶνε δίκαιος. Ὅλοι λίγο ἢ πολὺ εἴμαστε στὸν κλοιὸ τῆς ἀσω-τίας, ὅλοι φθείραμε ὑλικὰ καὶ πνευματικὰ κεφάλαια ποὺ ἔδωσε ὁ Πλάστης. Ἂν καθρεπτισθοῦμε στὴν παραβολή, θὰ δοῦμε ἄσωτο ὄχιμόνο τὸ γείτονα, ἀλλὰ κυρίως τὸν ἑαυτό μας·θὰ δοῦμε πῶς μᾶς κατήντησε ὅλους ἡ ἁμαρ-τία καὶ θὰ φρίξουμε· κι ἂν ἔχουμε λίγη μετάνοια, θὰ γονατίσουμε καὶ θὰ ποῦμε μὲ συντριβή· Κύριε! ὣς τώρα ἄλλους μόνο θεωροῦσα καὶ καυτηρίαζα ὡς ἀσώτους· τώρα βλέπω ὅτι πρῶτος ἄσωτος εἶμαι ἐγώ. «Πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου…»

(Λουκ. 15,18-19).Σὲ μιὰ πόλι τῆς Ἀγγλίας ἔφθασε ἕνας θίασος γιὰ παραστάσεις. Σὲ ἕναν ἠθοποιό, ποὺ ἔπαιζε τὸ ῥόλο γελωτοποιοῦ, κάποιος ἔδωσε μία ἁγία Γραφὴ καὶ τοῦ ζήτησε, ἐκτὸς παραστάσεως, ἐπὶ πληρωμῇ ν᾿ ἀπαγγείλῃ μὲ τὴν ὡραία φωνή του μεγαλοφώνως τὴν παραβολὴτοῦ Ἀσώτου. Αὐτὸς δέχτηκε. Ἀνέβηκε κάπου ψηλὰ καὶ ἤρχισε τὴν ἀπαγγελία ἀλλὰ μέσα σὲ εἰρωνεῖες τῶν συντρόφων του. Ὅταν εἶ πε τὴ φράσι «…καὶ ἐκεῖ διεσκόρπισε τὴν οὐσί αν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως», ἕνας τοῦ φωνάζει· «Σὰν κ᾽ἐσένα, Γιάννη». Προχωρεῖ πιὸ κάτω, ἀλλὰ καὶσὲ κάθε νέα φράσι οἱ σύντροφοί του τοῦ φώναζαν συνεχῶς· «Σὰν κ᾽ ἐσένα, Γιάννη». Ἄρχισε νὰ ταράζεται. Κι ὅταν πιὰ ἔφθασε στὶς λέξεις«Πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ οὐκέτι ἐμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου»,συγκλονίστηκε ὁλόκληρος. Ἄρχισε νὰ κλαίῃ,κατέβηκε καὶ ἔτρεξε νὰ γράψῃ γράμμα –σὲ ποιόν; Στὸν πατέρα του! Τί συνέβαινε· ἦταν κι αὐτὸς ἕνας ἄσωτος υἱός, παιδὶ ἑνὸς πλουσί-ου πατέρα τὸν ὁποῖο εἶχε ἐγκαταλείψει, καὶ ἡἱστορία του ἦταν γνωστὴ στὸν θίασο. Ἡ ἀνάγνωσι τῆς παραβολῆς τοῦ ὑπενθύμισε τὴνκατάστασί του καὶ τὸν ἔφερε σὲ μετάνοια.

* * *

Ἡ παραβολὴ τοῦ Ἀσώτου, ἀγαπητοί μου,εἶνε καὶ δική μας ἱστορία καὶ μᾶς φωνάζει· Ἕωςπότε θὰ ζῆτε μακριὰ καὶ θὰ τρῶτε ξυλοκέρα-τα τοῦ ἀθέου πολιτισμοῦ;…Ἂς ἐπιστρέψουμε μετανοημένοι,στὸν οὐράνιο Πατέρα μας. Καὶ σύ, ἀνθρωπότης, ὁ μεγάλος ἄσωτος, ποὺ ἀποστάτησες ἀπὸ τὸ Θεὸ καὶ σπαταλᾷς πλούτη ἀμύθητα καὶ αἱματοκυλίεσαι φρικτά, τί σκέπτεσαι; Ὅπως μιμήθηκες τὸν Ἄσωτο στὴν ἀποστασία, μιμήσου τον τώρα καὶ στὴν ἐπιστροφή. Ἂν τὰ παιδιά σου ποῦν τὸ «Ἥμαρτον», οὐρανὸς καὶ γῆ θὰ συμφιλιωθοῦν, χοροὶ ἀγγέλων θὰ πανηγυρίζουν· γιατὶ ἡ ἀνθρωπότης ὕστερα ἀπὸ μύριες περιπλανήσεις θὰ εἰσέρχε-ται λυτρωμένη σὲ νέα ζωή, εἰρηνικὴ καὶ μακαρία, τῆς ὁποίας ῥίζα καὶ θεμέλιο θὰ εἶνε ὁ Θεός.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Γραπτὴ ὁμιλία στὴν καθαρεύουσα, ποὺ μεταδόθηκε ἀπὸ τὸν ῾Ραδιοφωνικὸ ΣταθμὸΛαρίσσης τὴν 20-2-1949.

http://aktines.blogspot.com/2012/02/blog-post_7558.html

Κυριακή του ασώτου υιού (ΙΖ΄ Λουκά)- Οι δύο υιοί

2012-02-12T22:40:00.002+02:00

Ευαγγελικό Ανάγνωσμα: Λουκ. ιε΄ 11-32

ΟΙ ΔΥΟ ΥΙΟΙ

Πικρά ποτήρια αίσχους και ντροπής, θλίψεως και οδύνης, ποτίζουν τον πατέρα τους και οι δυό υιοί της σημερινής παραβολής. Ο ένας, τον ατιμώνει με την προηγούμενη ελεεινή διαγωγή του. Ο άλλος, τον πικραίνει με τον φθόνο του και με την εγωιστική και εμπαθή συμπεριφορά του. Ο νεότερος, θρασύς και παρήκοος, αυθάδης και ασεβής όπως είναι, παρουσιάζεται μια μέρα στον πατέρα του και τον αναγκάζει, με το έτσι θέλω, να του δώσει το ποσοστό της πατρικής περιουσίας που του ανήκει. Ο πατέρας του, που δεν θέλει να κρατήσει δια της βίας τον ανυπότακτο υιό, διαμοιράζει την περιουσία του και δίνει στο απαιτητικό παιδί το μερίδιό του.

Μετά από λίγες μέρες μαζεύει όλα τα αγαθά του και αναχωρεί σε χώρα μακρινή, ξένη και άγνωστη, μακριά από κάθε πατρική επίβλεψη και προστασία. Εδώ ρίχνεται ακράτητος στη ζωή της ασωτίας. Παραδίδεται στα γλέντια και τα ξενύχτια, στις αισχρότητες και της ακατονόμαστες βρομερότητες. Σπαταλά όλη του την περιουσία στα συμπόσια και τις διασκεδάσεις και στην κάθε είδους ασωτία και διαφθορά. Καρπός και αποτέλεσμα της άνομης και τρελής αυτής ζωής είναι η τρομερή στέρηση και πείνα ο εξευτελισμός και η δουλεία. Και είναι βέβαια όλεθρος και καταστροφή και δίκαιη τιμωρία για τον κακοκέφαλο και ατίθασο αυτό νέο. Είναι όμως και ντροπή και προσβολή και για τον πατέρα, το καλό όνομα του οποίου με τόση ασέβεια και αφροσύνη έχει διασυρθεί και κατασπιλωθεί από τον άσωτο υιό.

Παρόμοια θλίψη και στενοχώρια δοκιμάζει ο αγαθός αυτός πατέρας και από τον μεγαλύτερο υιό του. Αυτός δεν είναι παρήκοος και σκληρός όπως ο νεότερος. Τουναντίον, φρόνιμος και συνετός, φιλόπονος και εργατικός, μένει πάντοτε κοντά στον πατέρα του. Τον βοηθά στις εργασίες του και εκτελεί με προθυμία τις διαταγές του. Η χωρίς όμως πνευματικό περιεχόμενο πειθαρχία αυτή, γεννά μέσα του τόσο μεγάλη ιδέα για το άτομο του και δημιουργεί τέτοιες παράλογες αξιώσεις, που ξεσπούν σε βάρος του πατέρα του, σε μια στιγμή μάλιστα γενικής χαράς και ευφροσύνης . Στηριχθείς στον εγωισμό του και προβάλλοντας στον πατέρα του την αυτοδικαίωση, παίρνει την θέση του αρνητού της πατρικής εξουσίας και της αδελφικής αγάπης.

Όταν μια μέρα επιστρέφει στο πατρικό του σπίτι ο άσωτος αδελφός του και ο πατέρας του πανηγυρίζει με χαρά το μεγάλο και χαρμόσυνο γεγονός της επιστροφής, ο μεγαλύτερος υιός, αντί να λάβει μέρος στην χαρά, θυμώνει και μένει έξω από το σπίτι. Ο πατέρας του βγαίνει έξω και τον παρακαλεί. Αυτός όμως χύνει όλη την πικρία της φθονερής του καρδιάς και παραπονιέται γιατί ο πατέρας του έκαμε μια τέτοια θυσία για τον άσωτο, ενώ γι’ αυτόν δεν έχει δείξει ποτέ ένα τόσο μεγάλο ενδιαφέρον. Ο αγαθός πατέρας απολογείται προς τον ανάξιο υιό και του υποδείχνει ότι δεν είναι δίκαια τα παράπονά του. «Συ είσαι πάντοτε κοντά μου», λέει, «και όλα τα αγαθά μου είναι δικά σου. Δίκαιη και πρέπουσα είναι η χαρά για την επάνοδο του άσωτου αδελφού σου γιατί ήταν νεκρός στην αμαρτία και χαμένος και τώρα ανέζησε και ανευρέθη ».

Αυτή την ανάρμοστη και ανεπίτρεπτη διαγωγή δείχνουν στον πατέρα τους οι δύο υιοί της σημερινής παραβολής. Μια διαγωγή, που την συναντούμε σε κάθε εποχή, ακόμα και σήμερα. Γιατί και σήμερα υπάρχουν αμαρτωλοί όμοιοι με τον νεότερο ή το μεγαλύτερο υιό της παραβολής. Οι πρώτοι, βυθισμένοι στο σκοτάδι και την άγνοια των πραγμάτων, παρασύρονται στην ανηθικότητα και την ασωτία, στην οποία εξώκειλε ο νεότερος υιός. Νομίζουν ότι θα βρουν την ευτυχία, στην απόλαυση των υλικών αγαθών και των αμαρτωλών επιθυμιών. Βέβαια κατ’ αρχάς η ζωή της αμαρτίας φαίνεται από κάθε άποψη ευχάριστη και ελκυστική. Άλλα όμως παρουσιάζει στην αρχή και άλλα έρχονται στο τέλος. Υπόσχεται ελευθερία και οδηγεί σε σκληρή δουλεία. Υπόσχεται τέρψεις και ευτυχία και δημιουργεί πικρίες και θλίψεις και δυστυχία. Τρέφει με όνειρα και μεγάλες ελπίδες και οδηγεί στην καταισχύνη, στην απελπισία, στην απώλεια. Γιατί τελικό κατάντημα του αμαρτωλού είναι η καταστροφή, όχι μόνο η ψυχική, αλλά και η σωματική και η οικονομική και η κοινωνική.

Οι δεύτεροι, ενώ αποφεύγουν σοβαρά αμαρτήματα και μένουν καθαροί από τον μολυσμό και την κατάπτωση των σαρκικών αμαρτημάτων, αφήνουν εν τούτοις, να αναπτυχθεί στην ψυχή τους ο φθόνος και το μίσος και ο φαρισαϊσμός και η αλαζονεία του μεγαλύτερου υιού. Είναι πάντοτε έτοιμοι να διαφημίσουν τις αρετές τους και να καυχηθούν για το άτομο τους και να καταδικάσουν, χωρίς συμπάθεια και οικτιρμό, τις παρεκτροπές και ελλείψεις των άλλων. Γυμνοί από ταπεινοφροσύνη και αγάπη και τυπικά ενάρετοι και καλοί, είναι στην ουσία άνθρωποι φθονεροί και εμπαθείς. Δεν γνωρίζουμε, πάντως, αν ο μεγαλύτερος υιός, μετά τον πατρικό έλεγχο , εισήλθε στο σπίτι για να συμφάγη με τον άσωτο αδελφό του. Τούτο ο Κύριος δεν το εφανέρωσε, προφανώς, για να διδάξει ότι οι φθονεροί άνθρωποι, μόνο αν διορθωθούν και μετανοήσουν ειλικρινά, θα έχουν θέση στην βασιλεία των Ουρανών.

Χριστιανοί μου! Αν ως τώρα ζήσαμε στην αμαρτία και αν μέχρι σήμερα υπήρξαμε άσωτοι, φθονεροί και εμπαθείς, ας μην απελπιζόμαστε γι’ αυτό και ας μη δειλιούμε. Η αγάπη του Θεού είναι άπειρη και το έλεος Του ανυπολόγιστο. Αυτό που χρειάζεται από μας είναι η οριστική απομάκρυνση από την ζωή της αμαρτίας και η επιστροφή στον Θεό. Ας μετανοήσουμε, λοιπόν, και ας επιστρέψουμε χωρίς αναβολή, στον Θεό της αγάπης και της ευσπλαχνίας. Η μετάνοια έσωσε, εθεράπευσε και αποκατέστησε τον άσωτο. Η μετάνοια θα έσωζε και τον πρεσβύτερο. Αλλ’ αυτός όμως σκοτισμένος και δεμένος από τον εγωισμό του δεν μετανόησε και έμεινε έξω της χαράς, με τα αμαρτήματα του, με τα πάθη του, τα πείσματα του και την κακία του. Ας εξομολογηθούμε τις αμαρτίες μας και ας ακολουθήσουμε τη ζωή της αρετής. Και τότε να είμαστε βέβαιοι, ότι θα βρούμε ανοικτές τις αγκάλες του Θεού, ανοικτά και τα χέρια Του, για να μας δώσει την ευλογία Του και παράλληλα την ειρήνη και την συγχώρηση και την απαλλαγή από την αμαρτία.

† Ηγούμενος Χρυσορροϊατίσσης κ. Διονύσιος – Μητρόπολη Πάφου

http://aktines.blogspot.com/2012/02/blog-post_12.html

« ΕΝΑΣ ΑΣΩΤΟΣ ΤΑΠΕΙΝΟΥΜΕΝΟΣ ΣΩΖΕΤΑΙ ΚΙ ΕΝΑΣ ΑΥΤΟΔΙΚΑΙΩΜΕΝΟΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΤΑΙ»

2012-02-12T22:39:00.000+02:00

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ Λουκ. 15,11-32

« ΕΝΑΣ ΑΣΩΤΟΣ ΤΑΠΕΙΝΟΥΜΕΝΟΣ ΣΩΖΕΤΑΙ

ΚΙ ΕΝΑΣ ΑΥΤΟΔΙΚΑΙΩΜΕΝΟΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΤΑΙ»

Η παραβολή του Ασώτου αποτελεί κορυφαίο σωτηριολογικό κείμενο της Καινής Διαθήκης και ανήκει κυρίως στη νεότητα. Πρόκειται για ένα δράμα σε τρία επεισόδια και ένα ακροτελεύτιοintermediam, δηλ την παρέμβαση του μεγαλύτερου αδελφού, που επιχειρεί να μειώσει τον θρίαμβο της αγάπης και να ματαιώσει την κάθαρση του δράματος.

Αυτός ο νέος, γνωστός στην παγκόσμια ιστορία ως «Άσωτος», αλλά και υπόδειγμα σωτηρίας συγχρόνως, είναι ο πρωταγωνιστής του δράματος και προανήγγειλε την παντοδυναμία της αγάπης, πριν ακόμα εκφραστεί ως σταυρική θυσία και απολύτρωση.

Πράγματι, ποιός νέος πάνω στην έκρηξη της εφηβείας του, δεν ένοιωσε την ορμή μιας επανάστασης στο κατεστημένο, την ανάγκη αποστασιοποίησης από αυτό και κάποια στιγμή μια τάση φυγής από την πατρική εστία;

Ποιός δεν ονειρεύτηκε ένα ταξίδι με στόχο το δικό του παράδεισο; Τελικά πόσοι νέοι δεν αγάπησαν την περιπέτεια του άγνωστου και το ρίσκο του επικίνδυνου;

Από την άποψη αυτή ο άσωτος ανήκει στους «αντάρτες» που σημάδεψαν την παγκόσμια ιστορία. Δεν θα υποστηρίξουμε την πράξη του Ασώτου και των νέων που τον ακολουθούν, χωρίς να καταξιώνονται όπως εκείνος. Ας σκεφτούμε όμως τις πιέσεις που ασκεί ένα διαστρεβλωμένο κοινωνικό κλίμα, πάντα στον έφηβο που καλείται να υπακούσει στις παραινέσεις και συμβουλές γονέων και δασκάλων που δεν τον κατάλαβαν ποτέ.

Αυτό όμως δεν αποκλείει να λειτουργήσει κάποτε το μυστήριο της αγάπης και να προκαλέσει το θαύμα για τον άσωτο κάθε εποχής.

Ένα στιγμιότυπο από τη σημερινή κοινωνία θα ζωντάνευε τον πρωταγωνιστή της παραβολής, στη φάση μάλιστα της εξαθλίωσής του.

Είναι ο νέος, η νέα, με την περίεργη εμφάνιση και συμπεριφορά στο δρόμο ή περιμένοντας μετά τα μεσάνυχτα για να ανοίξει το νυχτερινό κέντρο.

Ο νέος με πατρίδα ή χωρίς πατρίδα, με γονείς που έχει ίσως διαγράψει, με ελπίδα και προπαντός χωρίς αγάπη. Ο νέος που αναζητά χωρίς να το ξέρει το λόγο της αναζήτησης αυτής και πάνω από όλα τον τρόπο εύρεσης του ζητούμενου. Και προβληματίζεσαι αν το παιδί αυτό είναι ο άσωτος της εποχής μας και ποια η δική σου ευθύνη άραγε, του γονέα, του δασκάλου, του πλησίον για την επικίνδυνη πορεία που διάλεξε ν’ ακολουθήσει.

Απέναντι σ’ αυτό το νέο παιδί , που ζει τη μοναξιά ανάμεσα στους εκατοντάδες νέων του νυχτερινού κέντρου, κάτω από το ρυθμό της ξενόφερτης μουσικής, ο Άσωτος της παραβολής έχει ένα πλεονέκτημα, που πληγώνει την αγάπη του πατέρα που έχει απορρίψει.

Αυτός που ακόμα και όταν όλα είχαν σβήσει μέσα στην ασωτία, η αγάπη ποτέ δεν έσβησε, και στη κατάλληλη στιγμή του αξιώνει να πάρει τη μεγάλη απόφαση της επιστροφής.

Μια επιστροφή που δεν ζητάει τίποτα εκτός από συγνώμη. Πλούτος και προβολή ονόματος έχουν πεθάνει. Γεγονός είναι μόνο η συντριβή και η ακλόνητη ελπίδα της πατρικής συγνώμης όπως φαίνεται στη φράση: «πᾶτερ ἥμαρτον εἰς τόν οὐρανόν καί ἐνώπιόν σου^. Οὐκέτι εἰμί ἄξιος κληθεῖναι υἱός σου» που φανερώνει ηρωική και αμετάκλητη απόφαση ικανή να υλοποιεί αξίες και να παράγει καρπούς αληθινής αγάπης, τη μετάνοια και την ταπείνωση. Είναι η ασυμβίβαστη ορμή και η καθαρότητα του νέου που απαιτεί τα πάντα και θυσιάζει τα πάντα, όταν βεβαιωθεί για την ανιδιοτέλεια της αγάπης.

Ένας σύγχρονος στοχαστής λέει: «έχουμε ανάγκη την ηθική όσο μας λείπει η αγάπη. Όταν υπάρχει η αγάπη οι άλλες αρετές ακολουθούν σαν να τρέχουν από πηγή».

Γι’ αυτό η επιστροφή του ασώτου ως επάνοδος στην αγάπη, συνεπάγεται την απόλυτη ανταπόκριση Εκείνου που ήλθε, μόνο από αγάπη, «ζητῆσαι καί σῶσαι τό ἀπωλωλός».( Λουκ. 19,10)

Κι εδώ ο άσωτος δεν δικαιώνεται απλά όπως ο τελώνης.

Δοξάζεται, γιατί η αληθινή αγάπη δεν περιορίζεται στη παραχώρηση της συγνώμης και στη δικαίωση του αμαρτωλού.

Οι φράσεις «δότε δακτύλιον εἰς τήν χεῖρα αὐτοῦ» και « ἐνέγκατε τον μόσχον τόν σιτευτόν»φανερώνουν μια άλλη πραγματικότητα που είναι πέρα από την απονομή της συγνώμης.

Είναι η χαρά που είχε ο καθένας το δικαίωμα να μετέχει στη ζωή του Θεού, ως ίσος προς ίσον. Και αυτός που χάνει την αγάπη και κάποια «κεκτημένα» είναι ο υιός ο πρεσβύτερος. Τον άνθρωπο που αποκτάει αυτοδικαίωση με «λογικά» επιχειρήματα, αλλά χωρίς ίχνος αγάπης. Που κρίνει τον άσωτο αδελφό του, κατηγορεί τον πατέρα του, όχι για αποκατάσταση της δικαιοσύνης, αλλά για δικαιώματα ιδιοκτησίας. Αυτός που δεν μπορεί να συλλάβει και να βιώσει πως η αγάπη είναι ο καταλύτης αυτής της «δικαιοσύνης» και όλων των παθών.

Συγχρόνως είναι ο δημιουργός όλων των αρετών, γιατί η ουσία της ταυτίζεται με την ουσία του Θεού.

Η βαρυσήμαντη αυτή παραβολή, όπου καθένας στο πρόσωπο του Ασώτου και περισσότερο του πρεσβύτερου αδελφού, ανακαλύπτει τον εαυτό το , κλείνει με μια ακόμα εκπληκτική ιδιότητα της αγάπης. Εκείνη που εκδηλώνεται τώρα με τη μορφή της καταλλαγής ανάμεσα στους αδελφούς, από τον πατέρα που και οι δυο τους έχουν τόσο βάναυσα πληγώσει.

π.Γ.Στ.

http://radiofloga.blogspot.com/2010/01/1511-32.html

Κυριακή του ασώτου υιού (ΙΖ΄ Λουκά)- «Και αναστάς ήλθε προς τον πατέρα αυτού»

2012-02-12T22:36:00.002+02:00

Ευαγγελικό Ανάγνωσμα: Λουκ. ιε΄ 11-32

«Και αναστάς ήλθε προς τον πατέρα αυτού»

Η παραβολή του ασώτου την οποία ακούσαμε σήμερα στο Ευαγγέλιο, είναι η ωραιότερη των παραβολών. Τι μας λέει ο Κύριος με την παραβολή αυτή;

Κάποιος Πατέρας είχε δυο γιούς. Ο μικρότερος ζητά επιτακτικά από τον πατέρα του, να του δώσει το μερίδιο της περιουσίας που του ανήκει. Και δέχεται ο πατέρας να του δώσει το μερίδιο του και αφού το πήρε έφυγε σε χώρα μακρινή, όχι για να εργαστεί, αλλά για να το σπαταλήσει στην ασωτία. Και εκεί «διεσκόρπισε την ουσία αυτού ζων ασώτως».

Κατασπατάλησε την περιουσία του. Άρχισε να στερείται. Ήρθε και λιμός, πείνα, στον ξένο αυτόν τόπο και αναγκάστηκε αυτό το αρχοντόπαιδο να παρακαλέσει κάποιον για δουλειά, και αυτός τον έστειλε στα χωράφια του, να βόσκει χοίρους. Κατάσταση φοβερή και θλιβερή, αφού και εκεί προσπαθούσε να χορτάσει από τα ξυλοκέρατα που έτρωγαν οι χοίροι.

Σε αυτή την τραγική κατάσταση θυμήθηκε την πλούσια ζωή που ζούσε στο σπίτι του πατέρα του. «Εις εαυτόν δε ελθών» είπε: Πόσοι εργάτες του πατέρα μου απολαμβάνουν την πλούσια ζωή, ενώ εγώ, το παιδί του ,«λιμώ απόλυμαι», πεθαίνω από την πείνα. Και τότε του ήρθε η φωτεινή σκέψη της επιστροφής. Θα επιστρέψω, πρέπει να επιστρέψω στον πατέρα, θα του ζητήσω συγχώρεση και θα τον παρακαλέσω να με δεχθεί έστω σαν υπηρέτη.

Και, ευτυχώς, την σκέψη του την έκαμε πράξη. «Και αναστάς ήλθε προς τον πατέρα αυτού».

Περιγράφει στη συνέχεια ο Κύριος τη συγκινητική συνάντηση του ασώτου με τον πατέρα του. Πριν ακόμα πλησιάσει ο άσωτος στο σπίτι του, «έτι δε αυτού μακράν απέχοντος είδεν αυτόν ο πατήρ αυτού και ευσπλαχνίσθη». Τον είδε από μακριά ο πατέρας και τον λυπήθηκε. Δεν περίμενε να έλθει κοντά του, αλλά «δραμών» (τρέχοντας) ο πατέρας «επέπεσεν επί τον τράχηλον αυτού και κατεφίλησεν αυτόν». Πατέρα μου, λέγει με δάκρυα το μετανοιωμένο άσωτο παιδί, «ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιον σου», δεν είμαι άξιος να ονομάζομαι παιδί σου.

Αλλά ο πατέρας, κρατώντας τον ακόμη στην αγκαλιά του, δίνει διαταγές στους υπηρέτες. Φέρτε του καλά φορέματα που φορούσε όταν ήταν κοντά μας. Φέρτε υποδήματα. Φέρτε δακτυλίδι στο χέρι του και σφάξετε το καλύτερο μοσχάρι για το παιδί μου αυτό, που ήταν νεκρό για μένα, και ζωντάνεψε και χαμένο και βρέθηκε. Και άρχισαν όλοι στο αρχοντικό να πανηγυρίζουν, «ήρξαντο ευφραίνεσθαι».

Είναι άξια θαυμασμού η αγάπη του Πατέρα Θεού στον κάθε αμαρτωλό που επιστρέφει μετανοιωμένος κοντά Του. Ο Πατέρας μας, ο Θεός, περιμένει με αγάπη την επιστροφή μας, Και ακριβώς η αγάπη αυτή έκαμε τον άσωτο να επιστρέψει στον πατέρα, διότι ήξερε ότι θα τον δεχόταν, ότι θα τον συγχωρούσε, Αν ήξερε ότι ο πατέρας του ήταν σκληρός και θα τον έδιωχνε, δεν θα επέστρεφε.

Για τούτο η παραβολή του ασώτου είναι το πιο ενθαρρυντικό κήρυγμα για επιστροφή και μετάνοια, όλων όσων απομακρυνθήκαμε πολύ ή λίγο από τον Θεό.

Παρατηρούμε δε ότι όχι μόνον δέχεται τον άσωτο, αλλά και τον αποκαθιστά στην αρχική τιμητική θέση, πρώτα σαν παιδί του. Αυτό σήμαιναν τα φορέματα και τα υποδήματα που διατάσσει να του φέρουν και μάλιστα το δακτυλίδι που σημαίνει τον δεσμό που συνδέει τον πατέρα με τον υιό, αφού τότε το δαχτυλίδι ήταν ένα είδος επίσημης ταυτότητας των αρχοντικών οικογενειών. Ο μόσχος ο σιτευτός που θυσιάζει ο πατέρας για τον μετανοιωμένο υιό του είναι ο Σωτήρας μας, είναι ο Ιησούς Χριστός που θυσιάζεται στο Σταυρό, για να μας δώσει νέα δύναμη και ζωή, ξανακάνοντας μας παιδιά Του.

Είναι άξιο προσοχής ότι ο Κύριος στην παραβολή χαρακτηρίζει νεκρό τον αμαρτωλό, που όμως ανασταίνεται με την μετάνοια, και χαμένο πρόβατο που ξαναβρίσκει το δρόμο του.

Αλλά έχει και συνέχεια η παραβολή. Συνέχεια όχι ευχάριστη. Έχουμε τον μεγαλύτερο αδελφό που επιστρέφει από τα κτήματα. Μέχρι τώρα εργατικό, τίμιο, υπάκουο παιδί κοντά στον πατέρα. Έρχεται τώρα και βλέπει ασυνήθιστη κίνηση στο σπίτι. Ακούει μουσική. Δεν προχωρεί. Στέκεται μακριά και φωνάζει κάποιον υπηρέτη. – Τι είναι αυτά που βλέπω και ακούω; ρωτά. Και ο υπηρέτης όλος χαρά του λέει: – Ο αδελφός σου ο άσωτος επέστρεψε μετανοιωμένος και ο πατέρας σου τον δέχτηκε και διέταξε να σφάξουμε το εκλεκτό μοσχάρι και να γιορτάσουμε για την επιστροφή του αδελφού σου, που όπως είπε ο πατέρας σου νεκρός ήταν και αναστήθηκε και χαμένος και βρέθηκε.

Το άκουσε ο μεγάλος γιός και γέμισε ζήλεια η ψυχή του. Οργίστηκε και δεν θέλησε να μπει στο σπίτι. Το μαθαίνει ο πατέρας και έρχεται και τον παρακαλεί λέγοντας του: «Παιδί μου, ο αδελφός σου ήλθε και έπρεπε να χαρείς». Αλλά αυτός με απότομο τρόπο του λέει: «Εγώ συνεχώς κάθομαι κοντά σου και δουλεύω και δεν μου έδωκες ένα κατσίκι να διασκεδάσω με τους φίλους μου και τώρα ήλθε αυτός ο γιός σου, δεν λέγει αδελφός μου, όπου σπατάλησε την περιουσία σου στην ασωτία, θυσίασες το καλύτερο μοσχάρι». Του θυμίζει ο πατέρας ότι «πάντα τα εμά σα έστιν». Το αποτέλεσμα; Δεν μας το λέγει, αν τελικά μπήκε στο σπίτι.

Επισημαίνει ο Κύριος τον κίνδυνο που διατρέχουμε όσοι νομίζουμε ότι είμεθα εντάξει απέναντι στο Θεό. Ότι είμεθα άνθρωποι του Θεού, άνθρωποι της Εκκλησίας, όμως ίσως να μην έχουμε αγάπη στον αδελφό μας που τον θεωρούμε αμαρτωλό και τον περιφρονούμε και τον κατακρίνουμε και όμως, υπάρχει ο κίνδυνος αυτός να σωθεί και εμείς να μείνουμε έξω, μακριά από τον Πατέρα Θεό, έξω από το Παλάτι της Βασιλείας του Θεού, που και για μας ετοίμασε ο Θεός.

Γιώργος Σαββίδης

http://aktines.blogspot.com/2012/02/blog-post_3129.html

"Πάντα μοι έξεστιν..."Κυριακή Ασώτου Απόστολος: Α' Κορ. στ' 12-20

2012-02-12T22:30:00.000+02:00

Του Φώτιου Ν. Ντόντου, επ. Σχολάρχη Εκκλ/κής Εκπ/σης

Αυτό ήταν το φιλοσοφικό επιχείρημα των Κορινθίων για να δικαιολογήσουν τη συμπεριφορά τους στη ζωή. Όλα μου επιτρέπονται, δεν συμφέρουν όμως όλα τονίζει ο Παύλος. Όλα μου επιτρέπονται, εγώ όμως δεν θα αφήσω τίποτε να με κυριέψει συνεχίζει ο απόστολος του Χριστού. Αφού είμαστε άνθρωποι ελεύθεροι και αυτεξούσιοι, τόνιζαν οι Κορίνθιοι, ο καθένας μας μπορεί να κανονίζει όπως αυτός θέλει τη ζωή του, χωρίς ηθικούς φραγμούς, χωρίς κοινωνικούς περιορισμούς, χωρίς παρατηρήσεις ότι αυτό επιτρέπεται ή αυτό δεν συμφέρει, προς εναρμόνιση της ελευθερίας και του αυτεξουσίου μας με το συμφέρον και το καθήκον μας, ο Παύλος δίνει τους δύο αυτούς σπουδαίους κανόνες για την πορεία της ζωής μας:

"Πάντα μοι έξεστιν, αλλ' ου πάντα συμφέρει. Πάντα μοι έξεστιν, αλλ' ουκ εγώ εξουσιασθήσομαι υπό τινός". Είναι παρατηρημένο πως πολλές φορές, ότι μας αρέσει υποχωρεί στο ό,τι μας συμφέρει. Επομένως, το δόγμα των Κορινθίων "πάντα μη έξεστιν" των ανόμων, ο Παύλος αντέτασσε το ανθρώπινο αυτεξούσιο, που κανονίζεται και από το συμφέρον και το καθήκον. Πιο όμως είναι το συμφέρον, που πρέπει να υπολογίζεται από το αυτεξούσιό μας; Το Χριστιανικό μας συμφέρον είναι, κατά την διδασκαλίαν του Κυρίου μας, η σωτηρία της ψυχής μας, η κληρονομία της αιώνιας ζωής. Την απώλεια αυτών, καμία άλλη κατάκτηση δεν μπορεί να τα αντικαταστήσει. Γι' αυτό ο Κύριός μας ρωτάει με τόνο χτυπητό: Τι θα ωφεληθεί ο οποιοσδήποτε αν καταφέρει να κερδίσει ολάκερο τον κόσμο κι ύστερα απ' αυτόν, τη μεγάλη και κερδοφόρο επιχείρηση, χάσει τη μια και μοναδική ψυχή του; Τα δυο μεγέθη, κόσμος και ψυχών, είναι τόσο διαφορετικά, που δεν συγκρίνονται. Η αξία ολόκληρου του κόσμου, δεν ισοφαρίζει την αξία της μιας και μοναδικής ψυχής.

Το ανώτερο είναι η ψυχή μας και αυτή είναι το συμφέρον μας· και ο Παύλος εδώ θέτει το συμφέρον μας πάνω από το σώμα μας. Τονίζει ότι συμφέρον μας είναι να κανονίζουμε έτσι τα βιοτικά μας πράγματα, ώστε να διευκολύνουμε τη χριστιανική ζωή μας και ν' ανήκουμε στον Κύριο απερίσπαστα (Α' Κορ. ζ' 35). Και δεν πρέπει να ενδιαφερόμαστε μόνο για το άτομό μας· οφείλουμε να ενδιαφερόμαστε και για το συμφέρον των άλλων. "Μη δεις το εαυτού ζητείτω, αλλά το του ετέρου έκαστος" (Α' Κορ. ι' 24) λέγει ο Παύλος.

http://www.neostypos.gr/opsis_article.php?sub=0&art=05022707

Ο άσωτος Υιός και η Θεϊκή ευσπλαχνία

2012-02-12T22:09:00.002+02:00

Η σημερινή παραβολή βρίσκεται στο 15^ο κεφάλαιο του κατά Λουκά Ευαγγελίου. Όλο αυτό το κεφάλαιο περιέχει τρεις παραβολές που είπε ο Κύριος στους γραμματείς και φαρισαίους, απαντώντας στους γογγυσμούς και τις κακολογίες που απηύθυναν εναντίον του, επειδή επέτρεπε στους τελώνες και τους αμαρτωλούς να τον πλησιάζουν, να ακούνε τον λόγο του και να τρώνε μαζί του. Πρώτη παραβολή ήταν αυτή του χαμένου προβάτου, δεύτερη της χαμένης δραχμής και Τρίτη η σημερινή, του ασώτου υιού.

Με τις παραβολές αυτές ο Κύριος υποδηλώνει αρχικά την θεϊκή του ιδιότητα, ενώ στην συνέχεια φανερώνει την μεγάλη του αγάπη προς τον άνθρωπο και αποκαλύπτει για ποιο λόγο ήλθε στην γη και έγινε άνθρωπος. Είναι ο φιλεύσπλαχνος Θεός ο οποίος μας δημιούργησε, αλλά επίσης και το στοργικός πατέρας μας. Δεν εγκατέλειψε τον άνθρωπο στην απώλειά του, αλλά ήλθε, για να τον αναζητήσει μέσα στην πτώση του και να τον ανασύρει από αυτήν. Γι αυτό λοιπόν ο Κύριος δεχόταν όλους τους αμαρτωλούς, επειδή αυτός ήταν ο σκοπός του ερχομού του, η λύτρωση δηλαδή του ανθρωπίνου γένους από την αμαρτία.

Παράλληλα μέσα από τις παραβολές αυτές, και κυρίως από την παραβολή του Ασώτου, προαναγγέλλεται η επιστροφή των εθνών και η απομάκρυνση των Ισραηλιτών. Σαν τον πρεσβύτερο υιό της παραβολής, οι Εβραίοι επρόκειτο να σκανδαλιστούν βλέποντας την επιστροφή των εθνών – τα οποία, όπως ο νεώτερος υιός για αιώνες ήταν μακριά από την πατρική οικία – και την μετοχή τους στην ευωχία της θείας χάριτος και σωτηρίας. Θα μείνουν έξω από την Βασιλεία, όχι λόγω κάποιας τιμωρίας από τον Θεό, αλλά επειδή οι ίδιοι δεν θα θελήσουν να εισέλθουν εξαιτίας του εγωισμού τους και της ελλείψεως συγχωρητικότητος.

Δεν είναι τυχαία η τοποθέτηση της παραβολής του Ασώτου Υιού στην δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου. Ο Κύριός μας Ιησούς αρχίζοντας το επί γης κήρυγμά του, στην επί του Όρους ομιλία, αφού μακάρισε πρώτα τους «πτωχούς τω πνεύματι», δηλαδή τους ταπεινούς, στην συνέχεια μακάρισε αυτούς που πενθούν για τις αμαρτίες τους. Έτσι μας δίδαξε ότι όταν ο άνθρωπος αληθινά γνωρίσει την αμαρτωλότητά του, γεννιέται μέσα του βαθύ πένθος μετανοίας για τις αμαρτίες του. Γι αυτό και η Εκκλησία του Χριστού, την προηγούμενη Κυριακή με την παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου μας κάλεσε να θέσουμε ως θεμέλιο του πνευματικού μας αγώνα την ταπείνωση έτσι και με την παραβολή του Ασώτου μας καλεί σε μετάνοια.

Αυτό όμως σημαίνει ότι κανένας μας δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι είναι καθαρός από τον ρύπο της αμαρτίας. Όλοι μας φέρουμε μέσα μας τον άσωτο υιό. Αυτό πολύ ωραία το εκφράζει ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος λέγοντας ότι εάν πούμε πως δεν έχουμε αμαρτία, πλανούμε τους εαυτούς μας και η αλήθεια δεν υπάρχει μέσα μας. Εάν ομολογούμε τις αμαρτίες μας, ο Θεός, που είναι αξιόπιστος και δίκαιος, θα συγχωρήσει τις αμαρτίες μας και θα μας καθαρίσει από κάθε άδικη πράξη.

Μέσα από την παραβολή ο Κύριος μας επισημαίνει τα βασικά γνωρίσματα που έχει η αληθινή μετάνοια. Καταρχήν οφείλει ο άνθρωπος να συναισθανθεί την απομάκρυνσή του από τον Θεό. Να έλθει «εις εαυτόν», όπως ο άσωτος υιός. Μετά θα πρέπει να επιθυμήσει την επιστροφή στον οίκο του Θεού Πατρός. Να λάβει δηλαδή την απόφαση να εγκαταλείψει την αμαρτωλή ζωή και να πορευθεί στον Θεό μέσω της οδού της τηρήσεως των εντολών. Στην συνέχεια να προσέλθει στο μυστήριο της εξομολογήσεως εξαγορεύοντας τις αμαρτίες του, ώστε να λάβει την συγχώρηση: το δαχτυλίδι που πιστοποιεί την απελευθέρωσή του από την δουλεία στην αμαρτία. Τέλος να μετάσχει στο συμπόσιο της χάριτος του Αγίου Πνεύματος, κοινωνώντας ον μόσχο τον σιτευτό, δηλαδή το άχραντο σώμα και το τίμιο αίμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αυτό, όπως παρατηρεί ο άγιος Θεοφύλακτος, φαίνεται στις αισθήσεις μας σαν σίτος (δηλ. άρτος), όμως είναι στην πραγματικότητα το σώμα και το αίμα του Κυρίου Ιησού.

Σύμφωνα λοιπόν με την παραβολή, αυτές είναι οι βασικές ενέργειες που συναπαρτίζουν την αληθινή και ολοκληρωτική μετάνοια. Έτσι βιώθηκε και βιώνεται η μετάνοια σε όλους τους αιώνες μέσα στην Εκκλησία. Σε αυτήν την οδό της μετανοίας ας βαδίσουμε και εμείς, προκειμένου να μετάσχουμε ήδη από αυτήν την ζωή στο γεύμα της μελλούσης θείας Βασιλείας, μέσα στον οίκο του Θεού Πατρός, δηλαδή μέσα στην Εκκλησία.

Αρχιμ. Π.Κ.

Άγιος Μητροφάνης ο Ιερομάρτυρας εκ Ρωσίας

2012-02-12T01:06:00.001+02:00


Ημερομηνία εορτής:	12/02/2012	Δεν βρέθηκε αγιογραφία. Παρακαλούμεεπικοινωνήστεμαζί μας, αν έχετε να μας προτείνετε κάποια.
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 12 Φεβρουαρίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Μητροφανης Ο Ιερομαρτυρας Εκ Ρωσιας (; - 1931)

Μέγεθος γραμματοσειράς κειμένου:

Βιογραφία
Ο Άγιος Ιερομάρτυς Μητροφάνης ήταν πρωτοπρεσβύτερος και μαρτύρησε το έτος 1931 μ.Χ. Δεν έχουμε περισσότερες λεπτομέρειες για τον Βίο του Αγίου.

Άγιος Χρήστος ο Κηπουρός

2012-02-12T00:58:00.000+02:00


Ημερομηνία εορτής:	12/02/2012	Δεν βρέθηκε αγιογραφία. Παρακαλούμεεπικοινωνήστεμαζί μας, αν έχετε να μας προτείνετε κάποια.
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 12 Φεβρουαρίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Χρηστος Ο Κηπουρος (; - 1748)

Μέγεθος γραμματοσειράς κειμένου:

Tμηθείς ο Xρήστος δι’ αγάπην Kυρίου,
Kηπουρός ώφθη της Eδέμ του χωρίου.

Βιογραφία
Ο νεομάρτυρας αυτός καταγόταν από την Αλβανία. Σε ηλικία 40 χρονών πήγε στην Κωνσταντινούπολη και έκανε το επάγγελμα του κηπουρού. Κάποια μέρα φιλονίκησε με έναν Τούρκο για την τιμή των μήλων που πουλούσε. Συνελήφθη και οδηγήθηκε στον Κριτή, συκοφαντούμενος, ότι είπε ότι θα γίνει Τούρκος. Τότε τον έριξαν στη φυλακή, χωρίς ψωμί και νερό, και τον βασάνισαν σκληρά. Στην ίδια φυλακή βρισκόταν και ο λόγιος Καισάριος Δαπόντε, που παρακολούθησε τα βασανιστήρια του Αγίου και αργότερα έγραψε το μαρτύριο του. Ο Χρήστος παρέμεινε σταθερός στην πίστη των πατέρων του και αποκεφαλίστηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1748 μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη.

Άγιος Μελέτιος Αρχιεπίσκοπος Αντιοχείας

2012-02-12T00:56:00.002+02:00


Ημερομηνία εορτής:	12/02/2012
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 12 Φεβρουαρίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Μελετιος Αρχιεπισκοπος Αντιοχειας (; - 381)

Μέγεθος γραμματοσειράς κειμένου:

Τὰς χεῖρας αἴρων Μελέτιος Κυρίῳ,
Ταῖς χερσί σου τίθημι τὴν ψυχήν, λέγει.
Δωδεκάτῃ Μελέτιος ἔδυ χθόνα πουλυβότειραν.

Βιογραφία
Ο Άγιος Μελέτιος γεννήθηκε περί το 310 μ.Χ. στην Μελιτηνή της Μικράς Αρμενίας. Η μαρτυρία περί της πρώτης εμφανίσεώς του στο προσκήνιο της ιστορίας, λίγο μετά το έτος 357 μ.Χ., τον καταδεικνύει ως αντίπαλο των αιρετικών Ομοιουσιανών και οπαδό του Επισκόπου Καισαρείας της Παλαιστίνης Ακακίου, ο οποίος δια Συνόδου, το έτος 358 μ.Χ., εκλέγει τον Άγιο Μελέτιο ως Επίσκοπο Σεβαστείας. Λόγω όμως της σφοδράς αντιδράσεως των οπαδών του προηγουμένου Επισκόπου Σεβαστείας Ευσταθίου, παραιτείται και μεταβαίνει στη Βέροια της Συρίας. Το 360 μ.Χ. εκλέγεται Πατριάρχης Αντιοχείας, μετατεθέντος του Πατριάρχου Ευδοξίου στον πατριαρχικό θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως. Όταν ο Άγιος έφθασε στην Αντιόχεια, όλοι οι πιστοί βγήκαν στους δρόμους, για να τον υποδεχθούν και να λάβουν την ευλογία του. Στη νέα του όμως έδρα ο άγιος Μελέτιος παρέμεινε ένα μόνο μήνα, αφού οι αιρετικοί Αρειανοί έπεισαν τον αυτοκράτορα Κωνστάντιο (337 - 361 μ.Χ.) να τον εξορίσει στην Αρμενία και να εκλέξει στη θέση του τον παλαιό συνεργάτη του Αρείου Ευζώιο. Τα ορθόδοξα φρονήματα του Αγίου, ως και η εξορία του και η αντικατάστασή του, συνετέλεσαν στη δημιουργία μεγάλης παρατάξεως των οπαδών του, που ονομάσθηκαν «Μελετιανοί». Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος εξαίρει τα αποτελέσματα της επιδράσεως του αγίου Μελετίου στους πιστούς της Αντιόχειας σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα. Και αναφέρει χαρακτηριστικά ότι ο άγιος Μελέτιος εθεμελίωσε τόσο και ενέβαλε τέτοιο ζήλο για την πίστη στους Χριστιανούς, ώστε, παρά τις αιρετικές δοξασίες και τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν αργότερα, η διδασκαλία του παρέμεινε άσειστη. Επίσης, ο ιερός Χρυσόστομος διηγείται το ακόλουθο επεισόδιο, το οποίο συνέβη κατά την απομάκρυνση του Αγίου από την Αντιόχεια: ο διοικητής της πόλεως οδηγούσε έξω από την Αντιόχεια με άμαξα τον Άγιο, για να τον θέσει στον δρόμο της εξορίας. Τα πλήθη των ορθοδόξων το επληροφορήθηκαν και αμέσως έτρεξαν, για να ζητήσουν την ευχή του. Στη θέα όμως του διοικητού τόσο πολύ αγανάκτησαν για την άδικη εξορία του Αγίου, ώστε άρχισαν να λιθοβολούν τον αντιπρόσωπο του αυτοκράτορος. Και τότε ο Άγιος Μελέτιος, επειδή δεν μπορούσε να εμποδίσει με λόγια την παραφορά του λαού, εσηκώθηκε και επροστάτευσε με το σώμα του το διώκτη του.

Η εξορία του Αγίου ετερματίσθηκε στις αρχές του έτους 362 μ.Χ. δια του διατάγματος του νέου αυτοκράτορος Ιουλιανού του Παραβάτου (361 - 363 μ.Χ.) περί θρησκευτικής ελευθερίας όλων των υπηκόων. Ο Άγιος εξορίσθηκε και πάλι την άνοιξη του 365 μ.Χ. και το 371 μ.Χ. από τον αυτοκράτορα Ουάλη (364 - 378 μ.Χ.) στην περιοχή Γήτασα της Αρμενίας, κοντά στα σύνορα της Καππαδοκίας, και είχε συχνή επαφή και επικοινωνία με τον Μέγα Βασίλειο. Επανήλθε στην Αντιόχεια το έτος 379 μ.Χ. Αμέσως συνεκάλεσε Σύνοδο, η οποία ομολογούσε την πίστη στις αποφάσεις της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου και κατεδίκασε όλες τις αιρέσεις.

Όταν ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος ο Μέγας (379 - 395 μ.Χ.) συνεκάλεσε στην Κωνσταντινούπολη το 381 μ.Χ. τη Β΄ Οικουμενική Σύνοδο, ο Άγιος Μελέτιος εκλήθηκε να λάβει μέρος στη Σύνοδο και μάλιστα ως πρόεδρος αυτής. Δυστυχώς, ο Άγιος εκοιμήθηκε λόγω ασθενείας, πριν ολοκληρωθούν οι εργασίες της Συνόδου. Στην κηδεία συμμετείχε και ο αυτοκράτορας, τον δε επικήδειο εξεφώνησε ο Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης (βλέπε 10 Ιανουαρίου), ο οποίος ομίλησε για τον απορφανισμό της Εκκλησίας της Αντιοχείας, της Συνόδου και ολόκληρης της Ανατολής, για την γλυκύτητα και την υπομονή του Αγίου Μελετίου, ως και για τους διωγμούς τους οποίους υπέστη.

Το ιερό λείψανό του μεταφέρθηκε αργότερα με μεγάλη πομπή στην Αντιόχεια και εναπετέθη στον τάφο του Αγίου Μάρτυρος Βαβύλα, Επισκόπου Αντιοχείας (βλέπε 4 Σεπτεμβρίου), στον ομώνυμο ναό.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’
Κανόνα πίστεως, καὶ εἰκόνα πραότητος, ἐγκρατείας διδάσκαλον, ἀνέδειξε σε τῇ ποίμνῃ σου, ἡ τῶν πραγμάτων ἀλήθεια· διὰ τοῦτο ἐκτήσω τῇ ταπεινώσει τὰ ὑψηλά, τῇ πτωχείᾳ τὰ πλούσια. Πάτερ Ἱεράρχα Μελέτιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος γ’. Θείας Πίστεως.
Νόμον ἔνθεον, ἐμμελετήσας, τὴν οὐράνιον, γνῶσιν ἐκλάμπεις, τὴ Ἐκκλησία Ἱεράρχα Μελέτιε, τὴν γὰρ Τριάδα κηρύττων ὁμότιμον, αἱρετικῶν διαλύεις τᾶς φάλαγγας. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον
Ἦχος πλ. β’. Τήν σωματικήν σου παρουσίαν
Τήν πνευματικήν σου παῤῥησίαν δεδοικώς ὁ ἀποστάτης, φεύγει Μακεδόνιος· τήν πρεσβευτικήν δέ λειτουργίαν ἐκπληροῦντές σου οἱ δούλοι, πόθῳ σοί προστρέχομεν, τῶν Ἀγγέλων ἐφάμμιλε Μελέτιε, ἡ πύρινος ῥομφαία Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ἡ πάντας τούς ἀθέους κατασφάττουσα, ὑμνοῦμέν σε τόν φωστῆρα, τόν φωτίσαντα τά πάντα.

Ἕτερον Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τοὶς τῶν αἱμάτων σου ρείθροις.
Ὀρθοδοξίας τοὶς τρόποις κοσμούμενος, τῆς Ἐκκλησίας προστάτης καὶ πρόβολος, ἐδείχθης παμμάκαρ Μελέτιε, καταπυρσεύων τὰ πέρατα δόγμασι, λαμπτὴρ Ἐκκλησίας φαεινότατε.

**Οπτικοακουστικό Υλικό**
Ακούστε το απολυτίκιο!

**Αγιογραφίες / Φωτογραφίες**
Άγιος Μελέτιος Αρχιεπίσκοπος Αντιοχείας	Άγιος Μελέτιος Αρχιεπίσκοπος Αντιοχείας	Άγιος Μελέτιος Αρχιεπίσκοπος Αντιοχείας
Άγιος Μελέτιος Αρχιεπίσκοπος Αντιοχείας

Κυριακή του Ασώτου

2012-02-12T00:53:00.002+02:00


Ημερομηνία εορτής:	12/02/2012
Τύπος εορτής:	Με βάση το Πάσχα. Εορτάζει 63 ημέρες πριν το Άγιο Πάσχα.
Άγιοι που εορτάζουν: Κυριακη Του Ασωτου

Μέγεθος γραμματοσειράς κειμένου:

Βιογραφία
Η δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου είναι αφιερωμένη στην πολύ διδακτική παραβολή του ασώτου υιού (Λουκ.15,13-32). Η παραβολή ομιλεί για ένα πλούσιο νέο ο όποιος άσωτα κατασπατάλησε την περιουσία του σε χώρα μακρινή και στο τέλος κατάντησε να βόσκει χοίρους. Τότε μετανόησε και επέστρεψε στον πατέρα του, που τον δέχθηκε με άπειρη αγάπη και στοργή.

Ο ευαγγελιστής Λουκάς μας διέσωσε την παραβολή αυτή ως εξής: «Εἶπε δέ· ἄνθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς. Καὶ εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρί· πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας. καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὸν βίον. Καὶ μετ᾿ οὐ πολλὰς ἡμέρας συναγαγὼν ἅπαντα ὁ νεώτερος υἱὸς ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακράν, καὶ ἐκεῖ διεσκόρπισε τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως. Δαπανήσαντος δὲ αὐτοῦ πάντα ἐγένετο λιμὸς ἰσχυρὸς κατὰ τὴν χώραν ἐκείνην, καὶ αὐτὸς ἤρξατο ὑστερεῖσθαι. Καὶ πορευθεὶς ἐκολλήθη ἑνὶ τῶν πολιτῶν τῆς χώρας ἐκείνης, καὶ ἔπεμψεν αὐτὸν εἰς τοὺς ἀγροὺς αὐτοῦ βόσκειν χοίρους. Καὶ ἐπεθύμει γεμίσαι τὴν κοιλίαν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν κερατίων ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι, καὶ οὐδεὶς ἐδίδου αὐτῷ. Εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθὼν εἶπε· πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου περισσεύουσιν ἄρτων, ἐγὼ δὲ λιμῷ ἀπόλλυμαι! ἀναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ ἐρῶ αὐτῷ· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου. Οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου· ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου. Καὶ ἀναστὰς ἦλθε πρὸς τὸν πατέρα αὐτοῦ. ἔτι δὲ αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντος εἶδεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη, καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν. Εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ υἱός· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου. Εἶπε δὲ ὁ πατὴρ πρὸς τοὺς δούλους αὐτοῦ· ἐξενέγκατε τὴν στολὴν τὴν πρώτην καὶ ἐνδύσατε αὐτόν, καὶ δότε δακτύλιον εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας, καὶ ἐνέγκαντες τὸν μόσχον τὸν σιτευτὸν θύσατε, καὶ φαγόντες εὐφρανθῶμεν, ὅτι οὗτος ὁ υἱός μου νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη. καὶ ἤρξαντο εὐφραίνεσθαι. ῏Ην δὲ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ὁ πρεσβύτερος ἐν ἀγρῷ· καὶ ὡς ἐρχόμενος ἤγγισε τῇ οἰκίᾳ ἤκουσε συμφωνίας καὶ χορῶν, καὶ προσκαλεσάμενος ἕνα τῶν παίδων ἐπυνθάνετο τί εἴη ταῦτα. ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἥκει καὶ ἔθυσεν ὁ πατήρ σου τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν, ὅτι ὑγιαίνοντα αὐτὸν ἀπέλαβεν. ὠργίσθη δὲ καὶ οὐκ ἤθελεν εἰσελθεῖν. ὁ οὖν πατὴρ αὐτοῦ ἐξελθὼν παρεκάλει αὐτόν. ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε τῷ πατρί· ἰδοὺ τοσαῦτα ἔτη δουλεύω σοι καὶ οὐδέποτε ἐντολήν σου παρῆλθον, καὶ ἐμοὶ οὐδέποτε ἔδωκας ἔριφον ἵνα μετὰ τῶν φίλων μου εὐφρανθῶ· ὅτε δὲ ὁ υἱός σου οὗτος, ὁ καταφαγών σου τὸν βίον μετὰ πορνῶν, ἦλθεν, ἔθυσας αὐτῷ τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν. ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· τέκνον, σὺ πάντοτε μετ᾿ ἐμοῦ εἶ, καὶ πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστιν· εὐφρανθῆναι δὲ καὶ χαρῆναι ἔδει, ὅτι ὁ ἀδελφός σου οὗτος νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη». (Λουκ. 15, 11 - 32)

Απόδοση: «Υπήρχε κάποιος πατέρας που είχε δυο γιους. Ο δεύτερος, κάποια στιγμή, ζήτησε το μερίδιο της κληρονομιάς του και έφυγε σε μακρινές χώρες, όπου σπατάλησε την περιουσία του σε ασωτίες. Τα χρήματα κάποτε τελείωσαν και στην περιοχή έπεσε μέγας λιμός. Αναγκάστηκε να γίνει χοιροβοσκός και να προσπαθεί να χορτάσει από τις βρωμερές και ευτελείς τροφές των χοίρων. Μέσα στη δίνη του θυμήθηκε την αρχοντική ζωή στο πατρικό σπίτι. Θυμήθηκε πως ακόμα και οι δούλοι του πατέρα του ζούσαν ασύγκριτα καλλίτερη ζωή από τη δική του. Τότε πήρε τη μεγάλη απόφαση να γυρίσει στο σπίτι του και να ζητήσει από τον πατέρα του να τον συγχωρήσει και να τον προσλάβει ως δούλο του. Όμως ο στοργικός πατέρας του τον δέχτηκε ως γιο του και τον περιποιήθηκε δεόντως, παρά τις διαμαρτυρίες του μεγάλου γιου του, διότι «νεκρός ην και ανέζησε, και απολωλώς ήν και ευρέθη».

Η παραβολή είναι ανεξάντλητη σε νοήματα, αφού, όπως λέγεται, ολόκληρο το έργο της Θείας Οικονομίας ευρίσκεται μέσα σ' αυτή. Το βαθύτερο νόημα της παραβολής είναι τετραπλό:
α. Η απελπιστική κατάσταση στην οποία φθάνει ο αμαρτωλός.
β. Η ανάγκη μετανοίας και τα σωτήρια αποτελέσματα της.
γ. Το μέγεθος της θείας Ευσπλαχνίας στην οποία μπορούν να στηρίζονται και οι πλέον αμαρτωλοί, ώστε να μη φθάνουν ποτέ στην απελπισία. Κανένα αμάρτημα, όσο μεγάλο κι αν θεωρείται, δεν μπορεί να υπερνικήσει τη φιλάνθρωπη γνώμη του Θεού και
δ. Η αποφυγή του αισθήματος της αυτάρκειας του δικαιωμένου, όπως θεωρούσε τον εαυτό του ο πρεσβύτερος υιός.

Εάν λοιπόν συναισθανθούμε την πραγματική πνευματική μας κατάσταση και με ειλικρίνεια ομολογήσουμε τα λάθη μας και την κατασπατάληση των ταλάντων πού μας χάρισε ο Θεός, θα καταλάβουμε ότι αυτή την Κυριακή όλοι μας εορτάζουμε και όλοι, κατά κάποιο τρόπο, είμαστε άσωτοι υιοί, απομακρυνθέντες από τον «Οίκον του Ουρανίου Πατρός μας».

Κοντάκιον
Ἦχος γ’.
Τῆς πατρῴας δόξης σου, ἀποσκιρτήσας ἀφρόνως, ἐν κακοῖς ἐσκόρπισα, ὅν μοι παρέδωκας πλοῦτον· ὅθεν σοι τὴν τοῦ Ἀσώτου, φωνὴν κραυγάζω· Ἥμαρτον ἐνώπιόν σου, Πάτερ οἰκτίρμον· δέξαι με μετανοοῦντα, καὶ ποίησόν με, ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου.

**Αγιογραφίες / Φωτογραφίες**
Κυριακή του Ασώτου	Κυριακή του Ασώτου	Κυριακή του Ασώτου

Η παραβολή του Σπλαχνικού Πατέρα ή του Ασώτου Υιού

2012-02-12T00:26:00.000+02:00

Posted on Φεβρουαρίου 12, 2012 by oodeblog

Λέγεται από τους Πατέρες, πως ακόμη και ολόκληρη η Αγία Γραφή να είχε εξαφανισθεί, μόνο η συγκεκριμένη παραβολή αν είχε απομείνει, θα αρκούσε για να περιγράψει πλήρως τον Χριστιανισμό.

Λίγο πολύ, όλοι μας γνωρίζουμε τη συγκεκριμένη παραβολή για τον πατέρα, που μοίρασε την πατρική περιουσία στους γιους του καθώς και την απομάκρυνση του ενός, ο οποίος και την κατασπατάλησε, ζώντας αμαρτωλά. Στη συνέχεια, ως γνωστόν, επέστρεψε, ζήτησε συγχώρεση από τον πατέρα του και την έλαβε. Συνήθως επικεντρωνόμαστε σε αυτά τα δύο πρόσωπα, τα οποία διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο στην υπόθεση. Ελάχιστα έχουμε ασχοληθεί με τον άλλον αδελφό, τον δίκαιο, αυτόν που έμεινε πιστός στον πατέρα του.

Αν ρωτήσουμε αρκετό κόσμο, για το ποια παραβολή περιγράφει την άλλη ζωή και ποιο συγκεκριμένα, την κόλαση και τον παράδεισο, πιθανότατα θα μας πουν για την παραβολή της “Μελλούσης Κρίσεως”, καθώς και για την παραβολή του “Πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου”. Ελάχιστοι θα μας αναφέρουν και αυτήν την παραβολή. Σε αρκετούς διαφεύγει, πως σε αυτήν την παραβολή γίνεται απολύτως ξεκάθαρο, πως ο Θεός ΔΕΝ τιμωρεί κανέναν!! Πως κόλαση με την έννοια των καζανιών και των φριχτών βασανιστηρίων και άλλων τινών δαντικών πρακτικών ΔΕΝ υπάρχει.

Κόλαση για τον Χριστιανό, είναι πολύ απλά η απομάκρυνση του, από τον Θεό Πατέρα. Στη συγκεκριμένη παραβολή, Παράδεισος είναι το σπίτι του Πατέρα. Ο Πατέρας, βγήκε ο ίδιος έξω και παρακαλούσε και προέτρεπε τους δυο του γιους να μπουν μέσα!! Δεν έκανε, ας μας επιτραπεί η έκφραση τον “πορτιέρη”, που με αγριωπό ύφος έλεγχε ποιοι θα μπουν και ποιοι όχι. Ήθελε όλοι να μπουν, αρκεί να το ΗΘΕΛΑΝ πραγματικά.

Και έτσι βλέπουμε, τον άσωτο υιό, ο οποίος πραγματικά και αποδεδειγμένα, έζησε μια άσχημη ζωή, μακριά από το Θεό, παρόλα αυτά, μόλις το θέλησε και το ζήτησε μετανοημένος, έγινε δεκτός χωρίς δεύτερη κουβέντα από το Θεό, στον Παράδεισο.

Από την άλλη όμως, έχουμε κάτι το συγκλονιστικό. Ο άλλος, ο “δίκαιος” υιός, ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ να μπει και αυτός στον Παράδεισο. Είχε μεγάλο πρόβλημα με τον αδελφό του. Έφτασε να βγει ο Θεός και να τον παρακαλά!! Όπως λέει ο ίδιος ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος:

“Τι τον έκανε δυστυχισμένο και τον έκαιγε με εσωτερική πικρία και μίσος; Ποιος του αρνήθηκε τίποτα; Γιατί δε χάρηκε με την επιστροφή του αδελφού του; Γιατί δεν είχε αγάπη είτε προς τον πατέρα του είτε προς τον αδελφό του; Δεν ήταν από την κακή εσωτερική του διάθεση; Δεν παράμεινε στην κόλαση από αυτή την αιτία; Και τι ήταν αυτή η κόλαση; Ήταν κάποιος ξεχωριστός τόπος; Υπήρχαν όργανα βασανισμού; Δε συνέχισε να ζει στο σπίτι του πατέρα του; Τι τον ξεχώρισε από όλους τους χαρούμενους ανθρώπους του σπιτιού, εκτός απ’ το μίσος του και την πικρία του; Μήπως ο πατέρας του ή ακόμα και ο αδελφός του σταμάτησαν να τον αγαπούν; Δεν ήταν αυτή ακριβώς η αγάπη που σκλήραινε όλο και περισσότερο την καρδιά του; Δεν ήταν η χαρά που τον έκανε λυπημένο; Δεν έκαιγε το μίσος την καρδιά του, μίσος για τον πατέρα του και τον αδελφό του, μίσος για την αγάπη του πατέρα του προς τον αδελφό του και για την αγάπη του αδελφού του προς τον πατέρα του; “

Ο μεγάλος άθεος υπαρξιστής φιλόσοφος Ζαν Πωλ Σαρτρ, κάποτε είχε πει: ” Η κόλαση μου, ο άλλος”.

Στον Χριστιανισμό βέβαια ισχύει κάτι λιγάκι διαφορετικό: ‘ Η κόλαση μου είναι ο άλλος, όταν εγώ δεν γίνομαι ο Παράδεισος του”.

Κόλαση λοιπόν για τον Χριστιανισμό, είναι ο ίδιος μου ο κακός εαυτός, που ξεμένει χωράφι άγονο και ακαλλιέργητο, επειδή ΕΜΕΙΣ το θέλουμε. Και εξαιτίας αυτού του κακού εαυτού, εμείς δεν θέλουμε να χαρούμε μαζί με τους άλλους αδελφούς μας,κοντά στο Θεό.

πηγη

H Iεραποστολική προσπάθεια της Ορθόδοξης Εκκλησίας στο Βόρειο Καμερούν

2012-02-11T23:24:00.002+02:00

Posted by kantonopou at Φεβρουαρίου 11, 2012

Δυστυχῶς ὑπάρχουν καί Χριστιανοί πού δέν διαθέτουν αὐτήν τήν εὐαισθησία ἤ δέν γνωρίζουν τήν Ἱεραποστολική διάσταση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί ζοῦν σέ ἕναν δικό τους «χριστιανισμό» κομμένο καί ραμμένο στά μέτρα τά δικά τους…

Πολλές φορές ἔχουμε κάνει, ἄλλοτε σύντομες καί ἄλλοτε ἐκτενεῖς ἀναφορές στήν ταπεινή προσπάθεια ὅλων μας γιά τόν Εὐαγγελισμό μιᾶς ἀπό τίς πολύ δύσκολες γωνιές τῆς Ἀφρικανικῆς Ἡπείρου, τoῦ Β. Καμερούν.

Μια ζωή μες στο βάλτο

Ἡ ἰδιοτυπία τοῦ Β. Καμερούν εἶναι οἱ δύσκολες κλιματολογικές συνθῆκες καί ἡ γεωγραφική του θέση…ἔξι μῆνες βροχές ἔξι μῆνες ξηρασία μέ ὐπερβολική ζέστη, …ἔρημος στά πρόθυρα ἤ στήν κατάληξη τῆς ἀπεράντου Ἐρήμου τῆς Σαχάρας…

Οἱ δύσκολες αὐτές συνθῆκες καί τό ἐντελῶς ἐπίπεδο τοῦ τόπου – διότι μετατρέπεται σέ ἕναν ἀπέραντο βάλτο κατά τήν περίοδο τῶν βροχῶν – καθιστοῦν τήν ὑλοποίηση ἀναπτυξιακῶν προγραμμάτων ἀνέφικτη γιά τήν παροῦσα οἰκονομική κατάσταση τῆς χῶρας…

Ἔτσι ἡ Ὀρθόδοξη Ἱεραποστολή – ἡ μόνη πού δρᾶ πλέον τῶν τριάντα χρόνων στήν περιοχή, καθώς ἄλλες χριστιανικές ὁμολογίες ἔχουν ἐγκαταλείψει τήν περιοχή καί ἀναπτύσσονται στίς μεγάλες πόλεις πού τούς παρέχουν κάποιες σχετικές ἀνέσεις καί περισσότερη ἀσφάλεια – ἔχει νά ἀντιπαλέψει ὄχι μόνον τήν ἀντιπαράθεση τοῦ Εὐαγγελίου μέ τήν πανάρχαια Ἀφρικανική πίστη στά πνεύματα τοῦ κακοῦ, ἀλλά καί μέ τίς ἀντικειμενικές δυσκολίες τοῦ τόπου καί τά ὄσα αὐτές ἐπιφέρουν στόν πληθυσμό τῆς περιοχῆς: ὑποσιτισμό, περιορισμένη διατροφή, κακή ποιότητα νεροῦ, ἀσθένειες ἀπό τά προαναφερθέντα, ἔλλειψη ὑγεινομικῆς περιθάλψεως εὐρείας κλίμακος, ἔλλειψη φαρμάκων, ἐλονοσία καί πλῆθος ἄλλων τροπικῶν ἀσθενειῶν, ὑποτυπῶδη ὁργάνωση ἐκπαιδευτικοῦ συστήματος, δυσκολίες γλωσσικές καί δυσκολίες τεραστίων ἀποστάσεων, πού καθιστοῦν τό Ἱεραποστολικό ἔργο ἀπαραίτητο μέ παράλληλη ἀνάπτυξη ὅλων τῶν φιλανθρωπικῶν του πλευρῶν…

Χέρια αδειανά

Τό ὅλο αὐτό ἔργο στηρίζεται στίς δωρεές διαφόρων Ἱεραποστολικῶν Συλλόγων καί οὐσιαστικά φίλων τῆς Ἱεραποστολῆς καί Χριστιανῶν πού διαθέτουν ἀκόμα τήν σώζουσα εὐαισθησία τοῦ Καλοῦ Σαμαρείτου τοῦ Εὐαγγελικοῦ λόγου… – διότι δυστυχῶς ὑπάρχουν καί Χριστιανοί πού δέν διαθέτουν αὐτήν τήν εὐαισθησία ἤ δέν γνωρίζουν τήν Ἱεραποστολική διάσταση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί ζοῦν σέ ἕναν δικό τους «χριστιανισμό» κομμένο καί ραμμένο στά μέτρα τά δικά τους.

Ἄν μελετήσετε προσεκτικά τήν ἱστορία τοῦ καλοῦ Σαμαρείτου καί φανταστεῖτε ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτός – ὁ καλός Σαμαρείτης – δέν συναντᾶ στόν δρόμο του ἕναν μόνον ἄνθρωπο πληγωμένο, γυμνό καί ἡμιθανῆ ἀλλά συναντᾶ χιλιάδες κόσμου σέ αὐτήν τήν κατάσταση … καί βλέπει ὅτι τό «ἔλαιον καί ὁ οἶνος» πού κουβαλᾶ στό ταξίδι του γιά κάποια ἀνάγκη ἀποδεικνύονται ἐλάχιστα γιά να μπορέσει νά βοηθήσει αὐτές τίς χιλιάδες κόσμου… ὅπως καί τά ροῦχα του δέν εἶναι ἀρκετά νά ἐπιδέσουν τίς πληγές ὅλων…

Ἄν μπορέσετε καί προσεγγίσετε τήν ἀπορία καί τόν ἐσωτερικό σπαραγμό τοῦ καλοῦ Σαμαρείτου μπροστα σέ αὐτήν τήν κατάσταση …τότε θά ἔχετε προσεγγίσει κάπως καί τη δική μας καθημερινή δυσκολία… διότι δέν ἐπαρκεῖ πάντα ὁ οἶνος καί τό ἔλαιον οὖτε τά ροῦχα μας γιά νά σταθοῦμε κατά τόν εὐαγγελικό λόγο κοντά σ’αὐτούς τούς ἀνθρώπους…

Οὖτε ἔχουμε τό μέγεθος καί τόν πλοῦτο αὐτῆς τῆς πίστεως τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου νά ποῦμε σ’αὐτόν τόν κόσμο: «ἀργύριον καί χρυσίον οὐχ ὑπάρχει μοι ὅ δέ ἔχω τοῦτο σοί δίδωμι, ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔγειραι καί περιπάτει»…(Πραξ. 3. 6-7)

Ζητούνται Σαμαρείτες

Ἔτσι στρεφόμεθα πάντα πρός τούς ἀδελφούς μας- τῶν ἀρχαίων ἐκκλησιῶν- καί παρακαλοῦμε τήν ἀγάπη τους καί τήν εὐσπλαχνία τους νά ὑπερνικήσει τά διλήμματα καί νά μᾶς βοηθήσει… νά βοηθήσουμε αὐτόν τόν κόσμο…

Διότι αὐτός ὁ κόσμος δέχεται τόν λόγο τοῦ Κυρίου μας σάν ἡ ἄνυδρος γῆ τήν βροχή… καί αὐξάνει μέσα της ὁ σπόρος τῆς πίστεως καί συγκροτεῖ εὐαγγελικές κοινότητες πιστευόντων… συγκροτεῖ Ἐκκλησίες ὅπου δοξάζεται τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ καί προσευχή θερμή ἀναπέμπεται ὑπέρ τῆς σωτηρίας τοῦ σύμπαντος κόσμου… καί οἱ Ἐκκλησίες αὐτές εἶναι τά μελλοντικά «Πανδοχεία» τῆς εὐαγγελικῆς ἱστορίας τοῦ καλοῦ Σαμαρείτου πού θά φροντίσουν κάποτε καί τούς «πλησίον» τόπους καί ἀνθρώπους…

Εὔχεσθε ὑπέρ ἡμῶν ἀδελφοί ἅγιοι ὅπως ταπεινῶς καί ἐμεῖς εὐχόμεθα δι’ ὑμᾶς στίς Ἐκκλησιαστικές μας Κοινότητες…

† ὁ Καμερούν Γρηγόριος

http://ierapostoles.gr/

Μαξ Κάιζερ: "Το οικονομικό ολοκαύτωμα πλησιάζει καθώς η Γερμανία εισβάλλει στην Ελλάδα"

2012-02-11T21:39:00.000+02:00

Posted by Kωνσταντίνος

Από το δορυφορικό τηλεοπτικό κανάλι RT News
και την προσωπική ιστοσελίδα του Max Keiser

11 Φεβρουαρίου 2010

Ο γνωστός και αγαπητός στους Έλληνες οικονομικός αναλυτής Max Keiser εμφανίστηκε χθες στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του δορυφορικού τηλεοπτικού σταθμού Russia Today, όπου απάντησε σε κάποια ερωτήματα που αφορούν στις πρόσφατες εξελίξεις στην Ελλάδα.

"Το απίστευτα δυσανάλογο χρέος της Ελλάδας έχει, στην πραγματικότητα, συσσωρευθεί σε διάφορες τράπεζες ανά τον κόσμο και φορτώθηκε στον ισολογισμό της Ελλάδας", δήλωσε ο οικονομικός αναλυτής, και περιέγραψε στην κατάσταση ως "οικονομικό ολοκαύτωμα".

"Το χρέος της Ελλάδας δεν προέρχεται από την Ελλάδα", είπε ο Keiser. "Προέρχεται από αυτές τις άλλες χώρες, που έχουν χρησιμοποιήσει την Ελλάδα ως χωματερή τοξικού χρέους. Και τώρα η ελληνική κυβέρνηση απαιτεί να αποπληρώσει αυτό το τοξικό χρέος ο ελληνικός λαός. Αλλά εξυπακούεται ότι οι Έλληνες δεν θα είναι σε θέση να πληρώσουν αυτό το χρέος. Επομένως, σύντομα θα γίνουμε όλοι μάρτυρες ενός οικονομικού ολοκαυτώματος".

Στο Ελληνικό Κοινοβούλιο θα διεξαχθεί τις επόμενες ώρες ψηφοφορία για ένα νέο Μνημόνιο, του οποίου την επικύρωση απαιτούν οι δανειστές, προτού χορηγήσουν στη χώρα ένα νέο δάνειο, ύψους 130 δισ. ευρώ. Το νέο Μνημόνιο προβλέπει περαιτέρω περικοπές και μια συμφωνία με τους ιδιώτες κατόχους του ελληνικούς χρέους.

Κατά τη γνώμη του Max Keiser: "Το όλο εγχείρημα του ευρώ ήταν ιδέα της Γερμανίας. Ήταν ένα εγχείρημα ύπουλο, που αποσκοπούσε στο να γίνει δυνατή η επανένωση Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας. Τώρα που η Γερμανία επανενώθηκε, τριγυρνάει στην Ευρώπη σαν το πεινασμένο θηρίο και λεηλατεί τη δημόσια περιουσία χωρών όπως η Ελλάδα. Οι Έλληνες είναι σήμερα αυτό που ήταν κάποτε οι Εβραίοι της Ευρώπης.Βρισκόμαστε στα πρόθυρα ενός οικονομικού ολοκαυτώματος που οργάνωσε η Γερμανία".

Ο παρουσιαστής του δελτίου έθεσε ένα ενδιαφέρον ερώτημα στον Keiser, που αφορά στα πιθανά κίνητρα που βρίσκονται πίσω από τη χορήγηση δανείων με τρομακτικά υψηλό επιτόκιο στην Ελλάδα από την ΕΚΤ, το ΔΝΤ και τους "ευρωκράτες" των Βρυξελλών, και παρομοίωσε αυτό που γίνεται εις βάρος της Ελλάδας σαν μια θηλειά γύρω από το λαιμό της που δένεται όλο και πιο σφιχτά.

Στο ερώτημα αυτό, ο Max Keiser, απάντησε: "Τα τελευταία δέκα χρόνια, από το ξεκίνημα αυτής της νομισματικής ένωσης, όλοι οι προαναφερθέντες ταΐζουν τους Έλληνες τοξικό χρέος με το ζόρι.Όλοι γνωρίζουμε τον ρόλο της Goldman Sachs σε αυτή την υπόθεση, και πώς η τράπεζα αυτή, με το τεράστιο τοξικό χρέος που είχε, φρόντισε ώστε η Ελλάδα να συμεριληληφθεί στη ζώνη του ευρώ. Ήταν όλα προσχεδιασμένα. Η Γερμανία γνώριζε πολύ καλά ότι μια μέρα το οικοδόμημα του ευρώ θα κατέρρεε και όλο αυτό το διάστημα ανυπομονούσε να γίνει η έκρηξη για να τρέξει και να μαζέψει τα πολύτιμα λάφυρα. Η Γερμανία αυτή τη στιγμή έχει εισβάλει στην Ελλάδα και είναι έτοιμη να εισβάλει και στην Πορτογαλία και στην Ισπανία. Έχουμε να κάνουμε με ένα 4ο Ράιχ. Η Γερμανία έχει όλα τα χαρτιά της τράπουλας στα χέρια της και παίζει την παρτίδα πανέξυπνα".

Όσον αφορά το νέο Μνημόνιο που προτάθηκε στην Ελλάδα, ο Max Keiser δήλωσε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξει ανάπτυξη με αυτά τα μέτρα που λαμβάνονται. "Μέσω αυτού του νέου γύρου μέτρων λιτότητας", υπογράμμισε ο αναλυτής, "η Ελλάδα οδηγείται δέσμια σε μια προδιαγεγραμμένη πορεία τραίνου προς την "τελική λύση". Το ΔΝΤ θα έχει από πριν αγοράσει όλες τις σιδηροδρομικές γραμμές και τα βαγόνια που θα οδηγήσουν τους Έλληνες προς αυτή την "τελική λύση".

"Εάν η συμφωνία επιτευχθεί, οι ιδιώτες κάτοχοι του ελληνικού χρέους αναμένεται να έχουν περίπου 70 % μείωση στην αξία των επενδύσεών τους", εξήγησε ο αναλυτής. "Ωστόσο, αυτοί οι ιδιώτες επενδυτές, στων οποίων το χρέος πρόκειται να τους γίνει "κούρεμα", έχουν ήδη ασφαλίσει πλήρως αυτό το χρέος στην αγορά των CDS και, ακόμα και αν ο κόσμος γυρίσει ανάποδα, αυτοί θα έχουν εξασφαλισμένο το κέρδος τους", τόνισε ο Keiser.

"Δεν υπάρχει κανένα ρίσκο γι' αυτούς. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο η Ελλάδα βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε αυτή τη μέγγενη. Θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι όλο το τοξικό χρέος που έχει συσσωρευθεί στους ισολογισμούς των τραπεζών στη Γερμανία, τη Βρετανία, τις ΗΠΑ, έχει φορτωθεί στον ισολογισμό της Ελλάδας. Και τώρα η ελληνική κυβέρνηση έχει την απαίτηση να πληρώσει ο ελληνικός λαός για όλο αυτό το τοξικό χρέος. Το χρέος της Ελλάδας δεν δημιουργήθηκε στην Ελλάδα, αλλά σε αυτές τις άλλες χώρες. Η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε σαν χωματερή του παγκόσμιου τοξικού χρέους".

Σε ερώτηση γύρω από αν θα τεθούν νέοι όροι στην Ελλάδα στο προσεχές μέλλον, ο Κeiser υπενθύμισε: "Την ελληνική κυβέρνηση την έχουν διορίσει οι τραπεζίτες. Και η προηγούμενη ελληνική κυβέρνηση εκπαιδεύτηκε στηΣχολή του Σικάγου, εκεί ακριβώς που εκπαιδεύτηκε και η επικεφαλής του ΔΝΤ, Christine Lagarde. Πάει καιρός που οι Έλληνες στερούνται κοινοβουλευτικής αντιπροσώπευσης. Αυτό που οφείλουν να κάνουν αυτή τη στιγμή είναι να επαναστατήσουν και να αντικαταστήσουν αυτή την κυβέρνηση, ώστε να αποκτήσουν αυτοδιάθεση και να επανακτήσουν την εθνική τους κυριαρχία".

Τέλος, όταν ρωτήθηκε για το αν θα πρέπει να πιστέψουμε στις θεωρίες συνομωσίας για τους Rothschilds, o Max Keiser εξήγησε: "Δεν έχει σημασία το αν θα τις πιστέψουμε, αλλά το αν θα συνειδητοποιήσουμε πως η ύπαρξη αυτών των τραπεζών είναι συνώνυμη με την απόλυτη ανομία. Το είδαμε αυτό στην πράξη όταν, από την τράπεζα MF Global των ΗΠΑ, ένα δισεκατομμύριο δολάρια που ανήκαν σε απλούς καταθέτες έκαναν φτερά. Και δεν έγινε ούτε μια εισαγγελική έρευνα για την υπόθεση! Δεν υπάρχουν νόμοι. Οι κυνηγετικοί νόμοι καταργήθηκαν και έχουν όλοι αρπάξει μια καραμπίνα και λεηλατούν. Η Γερμανία το ξέρει αυτό καλά και το απολαμβάνει. Στα χέρια της θα καταλήξει σε λίγο όλη η δημόσια περιουσία της Ελλάδας, της Πορτογαλίας και της Ισπανίας".

Πηγή

Ο διάβολος παρουσιάζεται ως άγγελος φωτός

2012-02-11T20:58:00.000+02:00

το παρακάτω κείμενο είναι απάντηση σε κάποιον "άθεο" που ξαφνικά τον έπιασε ο πόνος για τό τί συμβαίνει στην Εκκλησία και στις υπηρεσίες της.

Όποιος δεν έχει νιώσει την ανώτερη χαρά, την παραδεισένια, δεν έχει δηλαδή πνευματικές εμπειρίες, εύκολα μπορεί να πλανηθεί, αν δεν προσέξει. Ο διάβολος είναι πονηρός. Ερεθίζει λίγο την καρδιά του ανθρώπου και τον κάνει να αισθάνεται μια ευχαρίστηση, οπότε τον πλανάει, δίνοντας του την εντύπωση ότι η ευχαρίστηση αυτή είναι πνευματική, θεία. Κλέβει την καρδιά και νομίζει ο άνθρωπος ότι πάει καλά. «Δεν ένιωσα, ταραχή», λέει. Ναι, αλλά αυτό που ένιωσες δεν είναι η πραγματική, η πνευματική χαρά. Η πνευματική χαρά είναι κάτι ουράνιο.

Ο διάβολος μπορεί να παρουσιασθεί και σαν άγγελος ή σαν άγιος. Ο καμουφλαρισμένος δαίμονας σε άγγελο ή σε άγιο σκορπάει ταραχή- αυτό που έχει-,ενώ ο πραγματικός Άγγελος ή Άγιος σκορπάει πάντα χαρά παραδεισένια και αγαλλίαση ουράνια. Ο ταπεινός και καθαρός άνθρωπος, ακόμη και άπειρος να είναι, διακρίνει τον Άγγελο του Θεού από τον δαίμονα που παρουσιάζεται σαν άγγελος φωτός, γιατί έχει πνευματική καθαρότητα και συγγενεύει με τον Άγγελο. Ενώ ο εγωιστής και σαρκικός πλανιέται εύκολα από τον πονηρό διάβολο. Όταν ο διάβολος παρουσιάζεται σαν άγγελος φωτός, αν ο άνθρωπος βάλει έναν ταπεινό λογισμό, εξαφανίζεται. Ένα βράδυ στην Μονή Στομίου, μετά το Απόδειπνο, έλεγα την ευχή στο κελί καθισμένος σε σκαμνί. Για μια στιγμή ακούω όργανα και κλαρίνα σε ένα οίκημα που ήταν λίγο πιο πέρα για τους ξένους. Παραξενεύτηκα! «Τι όργανα είναι αυτά που ακούγονται τόσο κοντά!», είπα. Το πανηγύρι είχε περάσει. Σηκώνομαι από το σκαμνί και πηγαίνω στο παράθυρο να δω τι συμβαίνει έξω. Βλέπω ησυχία παντού. Τότε κατάλαβα ότι ήταν από τον πειρασμό, για να διακόψω την προσευχή. Γύρισα και συνέχισα την ευχή. Ξαφνικά ένα δυνατό φως γέμισε το κελί. Η οροφή εξαφανίστηκε, άνοιξε η σκεπή και φάνηκε μια στήλη φωτός που έφτανε μέχρι τον ουρανό. Στην κορυφή αυτής της φωτεινής στήλης φαινόταν το πρόσωπο ενός ξανθού νέου, με μακρά μαλλιά και γένια, που έμοιαζε με τον Χριστό. Επειδή έβλεπα το μισό πρόσωπο του, σηκώθηκα από το σκαμνί, για να το δω ολόκληρο. Τότε άκουσα μέσα μου μια φωνή: «Αξιώθηκες να δεις τον Χριστό». «Και ποιος είμαι εγώ ο ανάξιος, που αξιώθηκα να δω τον Χριστό;», είπα και έκανα τον σταυρό μου. Αμέσως το φως και ο δήθεν Χριστός χάθηκαν και είδα ότι η οροφή βρισκόταν στην θέση της.

Αν ο άνθρωπος δεν έχει το κεφάλι του πολύ καλά κλειδωμένο, μπορεί ο πονηρός να του βάλει λογισμό υπερηφανείας και να τον πλανέσει με φαντασίες και ψεύτικα φώτα, τα οποία δεν ανεβάζουν στον Παράδεισο, αλλά γκρεμίζουν στο χάος. Γι’ αυτό πρέπει να μη ζητάει ποτέ φώτα ή θεία χαρίσματα κ.λπ., αλλά μετάνοια. Η μετάνοια θα φέρει την ταπείνωση και μετά ο Καλός Θεός θα δώσει ό,τι του είναι απαραίτητο. Όταν ήμουν στο Σινά, στο ασκητήριο της Αγία Επιστήμης, μια φορά τα ταγκαλάκι πήγε να με …εξυπηρετήσει! Το ασκητήριο είχε τρία-τέσσερα σκαλάκια. Την νύχτα, όταν είχε αστροφεγγιά, πήγαινα στις σπηλιές και, για να κατέβω τα σκαλοπάτια, άναβα το τσακμάκι. Μια φορά πάω να ανάψω το τσακμάκι, δεν άναβε. Σε μια στιγμή βλέπω ένα φως σαν ένα βράχο σαν από δυνατό προβολέα, φαπ! Ω, φώτισε τα πάντα γύρω! «Να μου λείψουν τέτοια φώτα», είπα, και γύρισα πίσω. Αμέσως χάθηκε το φως. Βρε τον διάβολο, δεν ήθελε να φέξω με το τσακμάκι, για να κατεβώ! «Κρίμα δεν είναι, σου λέει, να παιδεύεται; Ας του δώσω εγώ φώτα»! Καλοσύνη του!

-Πώς καταλάβατε, Γέροντα, ότι δεν ήταν από τον Θεό;

-Εμ, καταλαβαίνεται. Φοβερό!

πηγή

Σχόλιο

Η Εκκλησία του Χριστού και το γένος των Ελλήνων δεν έχουν ανάγκη από το ... "ενδιαφέρον" των παιδιών του διαβόλου και των εκπροσώπων του σιωνισμού.

Αγιος Γεωργιος Ο Νεομαρτυρας Εκ Σερβιας

2012-02-11T02:04:00.002+02:00


Ημερομηνία εορτής:	11/02/2012
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 11 Φεβρουαρίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Γεωργιος Ο Νεομαρτυρας Εκ Σερβιας (; - 1515)

Μέγεθος γραμματοσειράς κειμένου:

Γεωργιος δὲ μὴ τὸ πῦρ δειλιάσας,
Ἀπυρπόλητος ἐν πυρὶ διαμένει.

Βιογραφία
Ο Άγιος Νεομάρτυς Γεώργιος γεννήθηκε στην πόλη Κράτοβα της Σερβίας από γονείς ευσεβείς, τον Δημήτριο και τη Σάρρα. Από πολύ μικρή ηλικία επιδόθηκε στη μελέτη του θείου λόγου και αργότερα έμαθε την τέχνη του χρυσοχόου. Έχασε τον πατέρα του σε νεαρή ηλικία και φοβούμενος μήπως, λόγω της ωραιότητάς του, απαχθεί στην αυλή του σουλτάνου Βαγιατζή Β' (1481 - 1512 μ.Χ.), ήλθε στην Βουλγαρία και παρέμεινε στη Σόφια πλησίον ενός ιερέα που ονομαζόταν Πέτρος. Ο ιερέας εκείνος του παρέσχε κάθε μέσο για να διδαχθεί τα ιερά γράμματα. Και έτσι ο Άγιος ζούσε βίο θεοφιλή και ασκητικό.

Οι Τούρκοι προσπάθησαν να τον εξισλαμίσουν και για το λόγο αυτό μεταχειρίστηκαν έναν έμπειρο μουσουλμάνο διδάσκαλο, ο οποίος σαν αφορμή για να πλησιάσει τον Γεώργιο προσκόμισε σε αυτόν χρυσό για κατασκευή κοσμήματος. Κατά τις επαφές μαζί του ο Γεώργιος απέδειξε ότι η μόνη αληθινή πίστη είναι η Χριστιανική και ήλεγξε ως ψευδή την μουσουλμανική θρησκεία. Για τον λόγο αυτό οδηγήθηκε στον κριτή. Παρά τις κολακείες, τις υποσχέσεις και τις απειλές ο Μάρτυρας παρέμεινε σταθερός στην πατρώα ευσέβεια. Ο ιερεύς Πέτρος τον επισκέφθηκε στην φυλακή, τον ασπάσθηκε και του είπε: «Χαίρε, Γεώργιε, εσύ σήμερα δόξασες τον Χριστό, όπως κάποτε ο Πρωτομάρτυρας Στέφανος, και ο νέος Στέφανος την εποχή της εικονομαχίας και άλλοι πολλοί Άγιοι, γιατί παρόμοιο έργο και εσύ έκανες». Μετά από αυτά ο Άγιος οδηγήθηκε και πάλι ενώπιον του κριτού, ο οποίος του υποσχέθηκε ότι θα τον υιοθετήσει και θα του χαρίσει αμέτρητα πλούτη και δόξα, εάν αρνηθεί τον Χριστό. Ο Άγιος και πάλι εξεδήλωσε την διάθεσή του να μαρτυρήσει και ομολόγησε τον Χριστό. Τότε ο κριτής, υποκύπτοντας στις πιέσεις του όχλου, παρέδωσε τον Μάρτυρας στο μαινόμενο πλήθος, το οποίο τον έδεσε και τον περιέφερε ανά τις οδούς της πόλεως. Έτσι, ο Άγιος Γεώργιος αναδείχθηκε Μάρτυρας της Πίστεως και υπέστη τον διά πυράς θάνατο, το έτος 1515 μ.Χ. στη Σόφια της Βουλγαρίας.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείω Πνεύματι, ἀνακηρύξας, τὴν τοῦ Κτίσαντος, οἰκονομίαν, ἀθλητικῶς ἠγωνίσω Γεώργιε καὶ τοῦ πυρὸς ἐνεγκῶν τὴν κατάφλεξιν, καταδροσίζεις ἠμᾶς θείαις χάρισι. Μάρτυς ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

**Αγιογραφίες / Φωτογραφίες**
Άγιος Γεώργιος ο Νεομάρτυρας εκ Σερβίας

ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ: Ονομασία 60 διακονημάτων

2012-02-11T01:12:00.000+02:00

Posted by kantonopou at Φεβρουαρίου 11, 2012

Μεγάλο μέρος των λειτουργικών αναγκών μιας μονής καλύπτεται από τα διακονήματα των μοναχών της. Ο χρόνος που αναπαύονται είναι συνήθως ελάχιστος κι όταν έχουν λίγη ελεύθερη ώρα κι αυτή την αξιοποιούν δημιουργικά με κάποια άλλη ενασχόληση. Λ.χ. κάποιος αγιογραφεί όχι για να διαθέσει τις εικόνες του, αλλά για προσωπική ευχαρίστηση, άλλος συγγράφει κλπ.Υπάρχουν μοναχοί που επιφορτίζονται με περισσότερα από ένα διακονήματα. Ορισμένες ασχολίες δεν είναι δυνατόν να γίνουν από ένα άτομο και σ’ αυτές συμμετέχουν οι περισσότεροι μοναχοί του κοινοβίου.

Παγκοινιά
Πρόκειται για τη λεγόμενη «παγκοινιά» (την ακούμε κι ως «παγκενιά» κλπ). Π.χ. στον τρύγο, τις ελιές, τα φουντούκια κλπ.
Ακολουθεί η καταγραφή 60 διακονημάτων, που αναλαμβάνουν στα κοινόβια οι διάφοροι μοναχοί.
Αγιογράφος
Αγιογράφος: ο καταγινόμενος με την ιστόρηση ιερών εικόνων και γενικά την αγιογραφία.
Αμπελικός
Αμπελικός: ο επιμελούμενος τον αμπελώνα.Αντιπρόσωπος: ο εκπρόσωπος της Μονής στην Ιερά Κοινότητα.
Αρσανάρης
Αρσανάρης: ο υπεύθυνος για τον αρσανά, λιμενίσκο γενικά της Μονής.Αρχειοφύλαξ: ο υπεύθυνος του αρχείου.Αρχοντάρης: ο αρμόδιος για το αρχονταρίκι και τη φιλοξενία των επισκεπτών και προσκυνητών.
Βαγενάρης
Βαγενάρης: ο υπεύθυνος του βαγεναριού (κρασαριού).Βδομαδιάρης: ο ιερομόναχος που εφημερεύει τη βδομάδα.Βηματάρης: ο επιμελούμενος το ιερό βήμα του καθολικού με τα ιερά λείψανα, σκεύη, άμφια κλπ.
Βιβλιοδέτης
Βιβλιοδέτης: ο μοναχός που δένει βιβλία.
Βιβλιοφύλαξ
Βιβλιοφύλαξ: ο βιβλιοθηκάριος.Βορδονάρης: ο ημιονηγός, επιμελείται και τον σταύλο και τη χορταποθήκη.Βυρσοδέψης: ο μοναχός που κατεργάζεται τα δέρματα.Γηροκόμος: ο μοναχός που περιποιείται τους γέροντες μοναχούς στο γηροκομείο.Γιδάρης: ο μοναχός που φροντίζει τα γίδια στο μετόχι.
Γραμματικός
Γραμματικός: ο επιμελούμενος τη γραμματεία, αλληλογραφία κλπ της Μονής.Δευτερεύων: ο αναπληρωτής του διαβαστή.
Διαβαστής
Διαβαστής: ο αναγνώστης στην τράπεζα.Δοχειάρης: ο υπεύθυνος του δοχειού (αποθήκης τροφίμων).Εκκλησιαστικός: ο αρμόδιος για το ναό.Επιστάτης: ο μοναχός ή ιερομόναχος που στέλνεται από τα 15 μοναστήρια που δικαιούνται κάθε 5 χρόνια συμμετοχή στην Επιστασία.Επιστημονάρχης: ο επόπτης των διαφόρων διακονημάτων.Εσοδιαστής: ο μοναχός που φέρνει τη σοδειά από το μετόχι.
Ηγούμενος
Ηγούμενος: ο αρχιμανδρίτης, ο πνευματικός ηγέτης του μοναστηριού ιερομόναχος, ο πατέρας όλων των μοναχών.Ηγουμενιάρης: ο εντεταλμένος με τη φροντίδα του ηγουμένου.
Ιεροψάλτης
Ιεροψάλτης: καλλίφωνος μοναχός που ψέλνει στο δεξιό ή αριστερό αναλόγιο.
Καϊκτζής
Καϊκτζής: ο καπετάνιος του καϊκιού της μονής.Κανονάρχης: ο μοναχός που κανοναρχεί τους ψάλτες.Κεχαγιάς: ο μοναχός που φροντίζει στο μετόχι τα πρόβατα.Κηροπλάστης: ο μοναχός που κατασκευάζει τα κεριά.Κοιμητηριάρης: ο υπεύθυνος για το κοιμητήριο και οστεοφυλάκιο της μονής.
Κολλυβάς
Κολλυβάς: καλλιτέχνης μοναχός που φτιάχνει τα κόλλυβα των πανηγύρεων.Κονακτζής: ο επιμελούμενος το Αντιπροσωπείο (κονάκι) της μονής στις Καρυές, όπου διαμένει ο αντιπρόσωπος της μονής στην Ιερά Κοινότητα.
Κουρτζής
Κουρτζής: ο υπεύθυνος για το δάσος της μονής.
Κωδωνοκρούστης
Κωδωνοκρούστης: ο μοναχός που κρούει τις καμπάνες.
Μάγειρος
Μάγειρος: ο μοναχός που ετοιμάζει το φαγητό για την τράπεζα.
Μαραγκός
Μαραγκός: ο ξυλουργός της μονής.
Μάγκιπος
Μάγκιπος: ο φούρναρης.Μυλωνάς: ο υπεύθυνος του μύλου
Νοσοκόμος
Νοσοκόμος: ο μοναχός που φροντίζει τους ασθενείς στο νοσοκομείο της μονής.Ξενοδόχος: βλ. αρχοντάρης.Οδηγός: οδηγεί τα τροχοφόρα (αυτοκίνητα) της μονής.Οικονόμος: ο υπεύθυνος για τους εργάτες και τις γενικές εργασίες της μονής, εκτελεί και χρέη δοχειάρη. Στη Μεγίστη Λαύρα ο οικονόμος λέγεται παρα-οικονόμος, γιατί Οικονόμισσα θεωρείται η Παναγία.
Περβολάρης
Περβολάρης: ο κηπουρός.Πνευματικός: ο εξομολόγος.Πορτάρης: ο φύλακας του πυλώνα της μονής.Προβατάρης: βλ. κεχαγιάς.
Προσμονάριος
Προσμονάριος: διακονητής σε θαυματουργή εικόνα.
Προσφοριάρης
Προσφοριάρης: ο μοναχός που παρασκευάζει τα πρόσφορα.
Πρώτος
Πρώτος: ο μοναχός ή ιερομόναχος που στέλνει μια από τις 5 μονές που δικαιούνται για πρωτεπιστάτη, κάθε 5 χρόνια όταν έχει σειρά το μοναστήρι.
Ράφτης
Ράφτης: ο μοναχός που ράβει τα ζωστικά, τα άμφια κλπ των αδελφών.Σκευοφύλαξ: ο υπεύθυνος για το σκευοφυλάκιο (κειμηλαρχείο) της μονής.Ταυριάρης: ο μοναχός που φροντίζει τα βόδια.Ταχυδρόμος: ο μοναχός που μεταφέρει την αλληλογραφία.Τζαγκάρης: κατασκευάζει τις παντούφλες και τα υποδήματα των μοναχών.
Τραπεζάρης
Τραπεζάρης: ο διακονητής της τράπεζας.Τσέλιγκας: ο βοσκός του ποιμνίου.Τυπικάρης: ο αρμόδιος για το τυπικό και επιμελούμενος το τυπικαριό.
Φαρμακοποιός
Φαρμακοποιός: παρασκευαστής φαρμάκων και αλοιφών από βότανα (σήμερα ο υπεύθυνος του φαρμακείου).Χαλκάς: κατασκευάζει τα χαλκωμένα σκεύη.Χατλάρης: βλ. βορδονάρης.
Ψαράς

Ψαράς: αλιεύει ψάρια για διατροφή των αδελφών τις επίσημες ημέρες.Ωρειάριος: ο υπεύθυνος για το ωρειό (αποθήκη σιταριού).
Πηγή:Ι.Μ. ΧατζηφώτηΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ,εκδ. ΠΑΠΑΔΗΜΑ,Αθήνα 1999

οι φωτογραφίες είναι επιλογή του keliotis

http://agioritikesmnimes.blogspot.com/2012/02/744-60.html

Ξύπνησε από κώμα πριν τον «μεταμοσχεύσουν»!

2012-02-11T01:04:00.000+02:00

Μια απίστευτη ιστορία εκτυλίχθηκε στην Αριζόνα, όπου ένας 21χρονος φοιτητής, ο Sam Schmid, ενώ είχε τραυματισθεί σοβαρά σε τροχαίο δυστύχημα στο Tuscon στις 18 Οκτωβρίου και είχε διαγνωσθεί κλινικά νεκρός, λίγο πριν προετοιμαστεί για την αφαίρεση των προς μεταμόσχευση οργάνων του, ανένηψε με θαυμαστό τρόπο, λίγες μόνο ώρες πριν οι γιατροί τον αποσυνδέσουν από τη μηχανική υποστήριξη.

Τα εγκεφαλικά τραύματα του νεαρού ήσαν τόσο σοβαρά που δεν μπορούσαν να τον περιθάλψουν στο τοπικό νοσοκομείο. Μεταφέρθηκε αεροπορικώς στο Barrow Neurological Institute στο Phoenix όπου χειρουργήθηκε για ανεύρισμα, το οποίο πιθανόν να του κόστιζε τη ζωή.Όταν οι νοσοκομειακοί υπάλληλοι έθιξαν το ζήτημα της δωρεάς οργάνων στην οικογένεια του ασθενούς, ο νεαρός Schmid άρχισε ξαφνικά να επανέρχεται, κινώντας αρχικά δύο δάκτυλα.

Πλέον μπορεί και περπατάει υποστηριζόμενος με μηχχανήματα και η ομιλία του αν και αργή, έχει βελτιωθεί. Οι γιατροί λένε ότι μάλλον θα έχει πλήρη αποκατάσταση της υγείας του. Ο νεαρός ελπίζει να λάβει εξιτήριο μιας ημέρας ώστε να κάνει Χριστούγεννα με την οικογένειά του.

Η μητέρα του, Susan Regan, πρόεδρος της ασφαλιστικής εταιρείας Lovitt-Touche, είπε, « ποτέ μα ποτέ δεν θα μπορούσε κανείς να μου δώσει καλύτερο Χριστουγεννιάτικο δώρο. Λέω σε όλους ότι πρόκειται περι θαύματος, αυτό που λέμε σύγχρονο θαυμα», λέει η 59χρονη μητέρα.

Ο γιατρός του νεαρού, δρ. Robert Speltzer, συμπλήρωσε ότι το γεγονός της επαναφοράς του 21χρονου στη ζωή πρόκειται για θαύμα.

«Τα έχω χάσει με την απίστευτη ανάρρωση του νεαρού Schmid σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, αν αναλογισθεί κανείς την έκταση των θανάσιμων τραυμάτων του», είπε ο γιατρός.

http://www.protothema.gr/life-style/health-and-life/article/?aid=16752
1