Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2011

Ανέκαθεν ο Σιωνισμός – Μασονισμός μας πολεμούσε λυ...

: Ανέκαθεν ο Σιωνισμός – Μασονισμός μας πολεμούσε λυ...: "Ο Καραϊσκάκης και οι άλλοι ήρωες του '21 μπροστά στους προαιώνιους εχθρούς του Ελληνισμού. Αφορμή και αιτία του παρόντος σημειώματος η αγανά..."

Το αίμα του Χριστού μας καθάρισε από κάθε αμαρτία. Μην λερώνουμε ξανά την ψυχή μας.


ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙ


Ένας ευσεβής γιατρός είχε μεγάλη διάθεση να βοηθάει τους φτωχούς ασθενείς του.
Έτσι, όταν επρόκειτο για κανένα φτωχό άνθρωπο, ο γιατρός στο κάτω μέρος του χαρτιού που έγραφε πόσα χρωστούσε ο άνθρωπος, σημείωνε με κόκκινο μελάνι: Διαγράφεται  το χρέος – είναι πολύ φτωχός.
Κάποτε πέθανε ο γιατρός αυτός και η χήρα του, που είχε τελείως διαφορετικό χαραχτήρα από τον άντρα της, άρχισε να κάνει μηνύσεις στους αρρώστους που χρωστούσαν και να τους στέλνει στα δικαστήρια.
Οι δικαστές όμως ρωτούσαν ποιος είχε γράψει  το<<ΔΙΑΓΡΑΦΕΤΑΙ>> κι όταν εκείνη  ομολογούσε πως ήταν ο άντρας της που το είχε γράψει, οι δικαστές έλεγαν ότι, αφού ο δικαιούχος είχε χαρίσει τα χρέη, τότε οι χρεώστες ήταν ελεύθεροι.
Το μεγάλο μας χρέος απέναντι του Πατέρα Θεού, το χρέος της αποστασίας μας, της αμαρτίας μας, δε μας το χάρισε, αλλά το πλήρωσε στη θέση μας ο Ιησούς Χριστός, ο Υιός του  Θεού ο ίδιος.
Από τη στιγμή που μετανοημένοι και ταπεινωμένοι το δεχτήκαμε με πίστη, το χρέος μας διαγράφηκε.
Και δεν έχει τώρα κανένα δικαίωμα ο εχθρός της ψυχής μας να έρχεται κάθε τόσο να μας κατακρίνει για το παρελθόν μας.
Ο Θεός μας βλέπει δικαιωμένους μέσα στο Χριστό , αφού ‘εχουμε γίνει ένα μαζί Του με την πίστη και την υπακοή μας σ’Αυτόν.
Καιρός πια να πάψουμε κι εμείς οι ίδιοι να ασχολούμαστε μ’αυτά συνεχώς και να προχωρίσουμε πλέον στη καινούρια λυτρωμένη ζωή μαζί Του!
Και όλη αυτή η ευγνωμοσύνη μας αν μετατραπεί σε άγια ζωή, έμπρακτη ευχαριστία ενώπιον του Θεού.

Κύριε μου, κανένας δεν θα μπορούσε να διαγράψει το χρέος των αμαρτιών μου, εάν ο Ιησους δεν πλήρωνε, δεν το εξοφλούσε μέχρι τέλους.
Είναι θαύμα της χάρης και του ελέους Σου που τώρα είμαι δίκαιος και πλυμένος μποστά στα μάτια Σου.

Η ΜΥΓΑ ΚΑΙ Η ΜΕΛΙΣΣΑ για όσους κατηγορούν εύκολα




Για όσους κατηγορούν εύκολα




του Γέροντα Παϊσιου


Ρωτήσαμε μιὰ μέρα τὸν Γέροντα γιὰ τὸ ἑξῆς πρόβλημα ποὺ ἀντιμετωπίζουμε: «Γέροντα, μᾶς λέτε συνέχεια νὰ ἔχουμε καλὸ λογισμό, θὰ σᾶς ποῦμε ὅμως, μία περίπτωση, γιὰ νὰ δοῦμε τί μᾶς συμβουλεύετε νὰ ἀπαντοῦμε. Ἔρχονται μερικοὶ ἄνθρωποι καὶ μᾶς λένε:

Ὁ τάδε ἱερέας παίρνει πολλὰ λεφτὰ ἀπὸ... τὰ μυστήρια, ὁ δεῖνα καπνίζει πολλλὰ τσιγάρα καὶ πηγαίνει στὰ καφενεῖα, ὁ ἄλλος λένε πὼς εἶναι ἀνήθικος καί, γενικά, βγάζουν ἕνα δριμὺ κατηγορητήριο ἐναντίον τῶν κληρικῶν καὶ μάλιστα παρουσιάζουν μαζὶ κι ἀποδείξεις τῶν ὅσων λένε. Σ' αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους τί μποροῦμε νὰ λέμε;»

Τότε, ὁ Γέροντας ἄρχισε νὰ μᾶς λέει: «Γνώρισα ἐκ πείρας ὅτι σ' αὐτὴ τὴ ζωὴ οἱ ἄνθρωποι εἶναι χωρισμένοι σὲ δύο κατηγορίες. Τρίτη δὲν ὑπάρχει -ἢ στὴ μία θὰ εἶναι ἢ στὴν ἄλλη. Ἡ μία, λοιπόν, κατηγορία τῶν ἀνθρώπων μοιάζει μὲ τὴ μύγα. Ἡ μύγα ἔχει τὴν ἑξῆς ἰδιότητα: νὰ πηγαίνει πάντα καὶ νὰ κάθεται σὲ ὅ,τι βρώμικο ὑπάρχει. Γιὰ παράδειγμα, ἂν ἕνα περιβόλι εἶναι γεμάτο λουλούδια, ποὺ εὐωδιάζουν, καὶ σὲ μία ἄκρη τοῦ περιβολιοῦ κάποιο ζῶο ἔχει κάνει μία ἀκαθαρσία, τότε μιὰ μύγα, πετώντας μέσα σ' αὐτὸ τὸ πανέμορφο περιβόλι, θὰ πετάξει πάνω ἀπὸ ὅλα τὰ ἄνθη καὶ σὲ κανένα δὲν θὰ καθίσει. Μόνο ὅταν δεῖ τὴν ἀκαθαρσία, τότε ἀμέσως θὰ κατέβει καὶ θὰ καθίσει πάνω σ' αὐτὴν καὶ θὰ ἀρχίσει νὰ τὴν ἀνασκαλεύει, ἀναπαυόμενη στὴ δυσωδία ποὺ προκαλεῖται ἀπὸ τὸ ἀνακάτεμα αὐτὸ καὶ δὲ θὰ ξεκολλᾶ ἀπὸ ἐκεῖ. Ἂν τώρα ἔπιανες μιὰ μύγα, καὶ αὐτὴ μποροῦσε νὰ μιλήσει καὶ τὴ ρωτοῦσες νὰ σοῦ πεῖ μήπως ξέρει ἂν πουθενὰ ὑπάρχουν τριαντάφυλλα, τότε ἐκείνη θὰ ἀπαντοῦσε πὼς δὲ γνωρίζει κἄν τί εἶναι αὐτά. Ἐγώ, θὰ σοῦ πεῖ, ξέρω πὼς ὑπάρχουν σκουπίδια, τουαλέτες, ἀκαθαρσίες ζώων, μαγειρεῖα, βρωμιές. Ἡ μία λοιπὸν μερίδα τῶν ἀνθρώπων μοιάζει μὲ τὴ μύγα. Εἶναι ἡ κατηγορία τῶν ἀνθρώπων ποὺ ἔχει μάθει πάντα νὰ σκέφτεται καὶ νὰ ψάχνει νὰ βρεῖ ὅ,τι κακὸ ὑπάρχει, ἀγνοώντας καὶ μὴ θέλοντας ποτὲ νὰ σταθεῖ στὸ καλό.

Ἡ ἄλλη κατηγορία τῶν ἀνθρώπων μοιάζει μὲ τὴ μέλισσα. Ἡ ἰδιότητα τῆς μέλισσας εἶναι νὰ βρίσκει καὶ νὰ κάθεται σὲ ὅ,τι καλὸ καὶ γλυκὸ ὑπάρχει. Ἂς ποῦμε, γιὰ παράδειγμα, πὼς σὲ μία αἴθουσα, ποὺ εἶναι γεμάτη ἀκαθαρσίες ἔχει κάποιος τοποθετήσει σὲ μία γωνιὰ ἕνα λουκούμι. Ἂν φέρουμε ἐκεῖ μία μέλισσα, ἐκείνη θὰ πετάξει και δὲν θὰ καθήσει πουθενὰ ἕως ὅτου βρεῖ τὸ λουκούμι καὶ μόνον ἐκεῖ θὰ σταθεῖ.

Ἂν πιάσεις τώρα τὴ μέλισσα καὶ τὴ ρωτήσεις ποῦ ὑπάρχουν σκουπίδια, αὐτὴ θὰ σοῦ πεῖ ὅτι δὲ γνωρίζει, θὰ σοῦ πεῖ ἐκεῖ ὑπάρχουν γαρδένιες, ἐκεῖ τριανταφυλλιές, ἐκεῖ θυμάρι, ἐκεῖ μέλι, ἐκεῖ ζάχαρη, ἐκεῖ λουκούμια καὶ γενικὰ θὰ εἶναι γνώστης ὅλων τῶν καλῶν καὶ θὰ ἔχει παντελῆ ἄγνοια ὅλων τῶν κακῶν. Αὐτὴ εἶναι ἡ δεύτερη ὁμάδα, τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων ποὺ ἔχουν καλοὺς λογισμοὺς καὶ σκέπτονται καὶ βλέπουν τὰ καλά.

Ὅταν σ' ἕνα δρόμο βρεθοῦν νὰ περπατοῦν δύο ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ἀνήκουν στὶς δύο αὐτὲς κατηγορίες, τότε φτάνοντας στὸ σημεῖο ἐκεῖνο ὅπου ἕνας τρίτος ἔκανε τὴν «ἀνάγκη» του, ὁ ἄνθρωπος τῆς πρώτης κατηγορίας, θὰ πάρει ἕνα ξύλο καὶ θ' ἀρχίσει νὰ σκαλίζει τὶς ἀκαθαρσίες. Ὅταν, ὅμως περάσει ὁ ἄλλος, τῆς δεύτερης κατηγορίας, ποὺ μοιάζει μὲ τὴ μέλισσα, προσπαθεῖ νὰ βρεῖ τρόπο νὰ τὶς σκεπάσει μὲ χῶμα καὶ μὲ μία πλάκα, γιὰ νὰ μὴν αἰσθανθοῦν καὶ οἱ ἄλλοι περαστικοὶ τὴ δυσωδία αὐτή, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὶς βρωμιές». Καὶ κατέληξε ὁ Γέροντας:

«Ἐγὼ σὲ ὅσους ἔρχονται καὶ μοῦ κατηγοροῦν τοὺς ἄλλους -καὶ μὲ δυσκολεύουν- τοὺς λέω αὐτὸ τὸ παράδειγμα καὶ τοὺς ὑποδεικνύω νὰ διαλέξουν σὲ ποιὰ κατηγορία θέλουν νὰ βρίσκονται καὶ ἀναλόγως νὰ ψάξουν νὰ βροῦν καὶ τοὺς ἀνάλογους ἀνθρώπους τῆς κατηγορίας τους».





http://lock-heart.blogspot.com/2011/03/blog-post_30.html

Η σφαγή του Αγίου Φιλούμενου, από Εβραίους σιωνιστές, στα Ιεροσόλυμα το 1979.



Ο άγιος ιερομάρτυρας του 20ού αιώνος Φιλούμενος ο Κύπριος καταγόταν από το χωριό Ορούντα της επαρχίας Μόρφου. Από μικρός μαζί με τον αδελφό του Ελπίδιο μαθήτευε κοντά στη γιαγιά του Λωξάντρα τα ιερά γράμματα του Χριστού.

Ήτοι βίους αγίων και ύμνους της Εκκλησίας. Ο άγιος κάποια στιγμή μαζί με τον αδελφό του πηγαίνουν στη Ιερά Μονή Σταυροβουνίου και εκεί μένουν πέντε χρόνια. Ακολούθως πηγαίνουν στα Ιεροσόλυμα. Ο άγιος Φιλούμενος έμεινε στα Ιεροσόλυμα 46 χρόνια. Ο άγιος βρήκε μαρτυρικό θάνατο από φανατικούς σιωνιστές Εβραίους οι οποίοι τον κατακρεούργησαν την ώρα του εσπερινού στο Φρέαρ του Ιακώβ στο οποίο διέμενε, πιστός φύλακας αγίων τόπων και τρόπων αιωνίων. 


Η Εκκλησία της Κύπρου και ιδιαιτέρως η Ιερά Μητρόπολις Μόρφου σήμερα εορτάζει τη μνήμη του αγίου ιερομάρτυρος Φιλουμένου του νέου, του Κυπρίου. Ο νεομάρτυς αυτός γεννήθηκε το 1913 και ήταν παιδί του Γεωργίου και της Μαγδαληνής Χασάπη ή Ουρουντιώτη, καθώς και ο δίδυμος αδελφός του αρχιμανδρίτη Ελπιδίου. Οι γονείς του αν και κατάγονταν από το χωριό Ορούντα της μητροπολιτικής περιφέρειας Μόρφου, έμεναν στην ενορία του Αγίου Σάββα στη Λευκωσία, αφού ο πατέρας του Αγίου είχε δικό του πανδοχείο και φούρνο. Μαζί με τον αδελφό του Ελπίδιο έδειχναν ιδιαίτερο ζήλο για προσευχή και διάβαζαν Βίους Αγίων, από όπου ιδιαιτέρως τους συγκίνησε ο βίος του Οσίου Ιωάννου του Καλυβίτη, που κατά κάποιον τρόπο επέδρασε πάνω τους, ώστε να θέλουν να ακολουθήσουν τον μοναχικό βίο. Επίσης, εκτός από τη μητέρα τους, ιδιαίτερη επίδραση στο να αποκτήσουν εκκλησιαστική και ορθόδοξη συνείδηση είχε πάνω τους και η γιαγιά τους Λωξάντρα. Σε ηλικία 14 ετών τα δύο αδέλφια πηγαίνουν στην Ιερά Μονή Σταυροβουνίου και μετά στα Ιεροσόλυμα, όπου φοιτούν στο εκεί Γυμνάσιο. Αποφοιτώντας από το Γυμνάσιο το 1939 ο μεν Ελπίδιος υπηρέτησε ως πρεσβύτερος σε διάφορους τόπους και εκοιμήθη στις 29 Νοεμβρίου 1983. Ο δε Φιλούμενος παρέμεινε στα Ιεροσόλυμα και το 1979 διορίστηκε υπεύθυνος στο Φρέαρ του Ιακώβ. Όπου, εκεί το Νοέμβριο του 1979 την ώρα που ο άγιος τελούσε τον Εσπερινό, τον δολοφόνησαν με τσεκούρι φανατικοί Εβραίοι.

Μια εβδομάδα πριν, μια ομάδα φανατικών σιωνιστών πήγε στο μοναστήρι του Φρέαρ του Ιακώβ, ισχυριζόμενοι ότι ήταν Εβραϊκός ιερός τόπος και απαιτώντας όπως όλοι οι Σταυροί και οι εικόνες να απομακρυνθούν. Βέβαια, ο άγιος επεσήμανε ότι το πάτωμα στο οποίο ήταν τώρα είχε κατασκευαστεί από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο πριν από το 331 μ.Χ. και ότι χρησιμοποιήθηκε ως Ορθόδοξος Χριστιανικός ιερός τόπος για δεκαέξι αιώνες πριν το ισραηλινό κράτος έχει δημιουργηθεί, και ότι ήταν στα χέρια των Σαμαρειτών οκτώ αιώνες πριν από αυτό, (το υπόλοιπο του αρχικού ναού είχε καταστραφεί κατά την εισβολή του Σάχη Χοσράν Παρνίς στον έβδομο αιώνα, κατά την οποία οι Εβραίοι είχαν σφαγιάσει όλους τους Χριστιανούς της Ιερουσαλήμ.) Η ομάδα έφυγε με απειλές, ύβρεις και αισχρότητες του είδους που οι ντόπιο χριστιανοί υποφέρουν τακτικά.

Μετά από λίγες μέρες, στις 29 Νοεμβρίου, κατά τη διάρκεια μιας χειμαρρώδης νεροποντής, μια ομάδα σιωνιστών γύρισε στο μοναστήρι. Ο άγιος είχε ήδη βάλει το πετραχήλι του για τον Εσπερινό. Η αποσπασματική κοπή των τριών δακτύλων με το οποίο έκανε το σημείο του Σταυρού του έδειξε ότι είχε βασανιστεί σε μια προσπάθεια να τον κάνουν να αρνηθεί την Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη. Το πρόσωπο του είχε χαραχθεί άγρια στη μορφή του Σταυρού. Η εκκλησία και ιερά σκεύη είχαν όλα καταστραφεί από την διάπραξη της ιεροσυλίας.


Το σκήνωμα του Αγίου παραδόθηκε στους Ορθοδόξους μετά από 6 μέρες, αλλά διατηρούσε την ευκαμψία του και ετάφη στο κοιμητήριο της Αγίας Σιών. Μετά από τέσσερα χρόνια στην ανακομιδή των ιερών του λειψάνων, το σώμα βρέθηκε άφθαρτο και ευωδίαζε. Τότε, έκλεισαν τον τάφο και τον ξανάνοιξαν τα Χριστούγεννα του 1984, οπότε το ιερό σκήνος διατηρούσε μερική αφθαρσία και το τοποθέτησαν σε υάλινη λειψανοθήκη στο βόρειο τμήμα του ιερού βήματος στο ναό της Αγίας Σιών.


O Ιερομάρτυς Φιλούμενος συγκαταλέχθηκε μεταξύ των Αγίων της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων στις 30 Αυγούστου του 2008, οπότε και το άφθορο άγιο σκήνωμα του μεταφέρθηκε στο προσκύνημα του φρέατος του Ιακώβ όπου και μαρτύρησε για την αγάπη του Χριστού.


Η μνήμη του τιμάται την 29η Νοεμβρίου, εξαιρέτως δε στην κοινότητα της Ορούντας με παννύχιο αγρυπνία.
πηγή

Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

Σαν σήμερα, 30 Μαρτίου 1822, η Χίος πνίγηκε στο αίμα



Αναρτήθηκε από τον/την olympiada στο Μαρτίου 30, 2011
Εκατόν δεκαπέντε χιλιάδες άνθρωποι χάθηκαν, δολοφονήθηκαν, ξεριζώθηκαν… Άνδρες, γυναίκες, παιδιά. Το αίμα έτρεχε ποτάμι, μέχρι τη θάλασσα. Το γαλάζιο του νερού βάφτηκε κόκκινο. Ουρλιαχτά, θάνατος, απόγνωση. Καμμένη γη. Χωριά ολόκληρα πυρπολήθηκαν. Μητέρες μέσα στους καπνούς ψάχνουν να βρουν τα παιδιά τους. Τα πρόσωπα τους μαύρα από τις στάχτες. Βλέμμα θολό. Το βλέμμα της τρέλας. Που να κρυφτούν; Δεν ξέρουν.
Τούρκοι παντού. Αγρίμια. Δολοφονούν, βιάζουν. Κατακόκκινοι βαμμένοι από το αίμα των αθώων θυμάτων τους συνεχίζουν να σκοτώνουν όποιον βρουν στο διάβα τους. Η Χίος πεθαίνει… 30 Μαρτίου 1822
Τι συνέβη όμως και φτάσαμε σε αυτή τη σφαγή; Το δολοφονικό χέρι του Τούρκου θα μπορούσε να κοπεί, πριν καν βγάλει το γιαταγάνι; Ας δούμε τα γεγονότα που προηγήθηκαν και οδήγησαν σε μια από τις μαζικότερες σφαγές της ιστορίας του ανθρώπινου γένους.
Η Χίος ήταν πάντα ένα νησί που ευημερούσε, τόσο οικονομικά όσο και πολιτισμικά. Οι Χιώτες μια πάστα ανθρώπου που έχει στο αίμα του την αλμύρα της θάλασσας, διακρίνονταν πάντα για τη ναυτοσύνη τους. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί Λεβέντες* στα πλοία των Οθωμανών ήταν Χιώτες. Δεν είναι τυχαίο επίσης ότι οι Χιώτες σε ελληνικά ή σε Οθωμανικά πλοία κυριαρχούσαν από τη Μαύρη θάλασσα μέχρι τις ακτές της Αφρικής. Το ευλογημένο νησί της Χίου είχε όμως και άλλο ένα “ατού”. Τα μαστιχόδεντρα. Το δέντρο που δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο και τους καρπούς του οποίου, λάτρεψαν όλοι οι Σουλτάνοι.
Στις αρχές του 1800 η ευημερούσα Χίος αριθμούσε 120.100 ψυχές εκ των οποίων οι 117.000, ήταν Έλληνες, οι 3.000 Τούρκοι και οι 100 Εβραίοι. Το εμπόριο μαστίχας ανθούσε, το εμπόριο με τα παράλια της Μικρασίας ήταν στο ζενίθ του και οι Χιώτες μπορεί να ζούσαν μια σχετικά ελεύθερη καλή και άνετη ζωή, αλλά ποτέ δεν ξέχασαν ότι ήταν Έλληνες. Ο Σουλτάνος Μαχμούτ ο Β, τους είχε δώσει άτυπα μια σχετική αυτονομία αφού ποτέ δεν του δημιούργησαν κάποιο πρόβλημα.
Η σπίθα της επανάστασης στην Ελλάδα δεν άφησε τους Χιώτες τυπικά αδιάφορους αλλά στο νησί επικρατούσε ηρεμία. Ακόμη και όταν ο Τομπάζης πήγε να τους ξεσηκώσει, τον Απρίλη του 1821, δεν έγινε τίποτε. Κάποια χιλιόμετρα βορειότερα ο Σουλτάνος έβλεπε την επανάσταση να φουντώνει στην Ελλάδα, αλλά τα αγαπημένα του παιδιά οι Χιώτες να μην ακολουθούν. Ο Μαχμούτ ο Δεύτερος συνέχιζε στα ανάκτορα του Τοπ Καπί να πίνει τα χιώτικα με γεύση μαστίχας σερμπέτια του, ικανοποιημένος.
Όμως σχεδόν ένα χρόνο μετά στις αρχές του Μάρτη του 1822, ο Σάμιος Λυκούργος Λογοθέτης, αποβιβάζεται στη Χίο με 1500 άνδρες και μαζί με τον Χιώτη Αντώνη Μπουρνιά ξεσηκώνουν το λαό. Οι διαφωνίες ανάμεσα στους κατοίκους του νησιού είναι έντονες. Τελικά η σπίθα ανάβει και οι 3.000 Τούρκοι μαζί με τη φρουρά του νησιού οχυρώνονται στο κάστρο. Όμως για άλλη μια φορά η προχειρότητα στην κατάστρωση ενός σχεδίου αλλά και οι έριδες για την αρχηγεία, προδίδουν τους Έλληνες. Οι Τούρκοι ταμπουρωμένοι δεν παραδίδονται ενώ τα μαντάτα της εξέγερσης φτάνουν μέχρι το Τοπ Καπί.
Ο Σουλτάνος γίνεται έξαλλος. Θεωρεί ότι οι Χιώτες που τόσα “προνόμια και αυτονομία” τους προσέφερε, τον πρόδωσαν. Όμως αυτό που τον έκανε έξαλλο ήταν φυσικά άλλο. Εάν επικρατούσε η επανάσταση στο νησί, θα έχανε σημαντικότατους οικονομικούς πόρους, αφού τα μαστιχόδεντρα και ο φόρος που έπαιρνε από αυτά, πλέον δεν θα του άνηκαν.
Διατάζει τον έμπιστο ναύαρχο του Καρά Αλή να καταπνίξει την επανάσταση. Στις 30 Μαρτίου του 1822 και μετά από έντονο κανονιοβολισμό, ο Μαύρος-Αλής αποβίβασε στην ακτή 7.000 άνδρες και με τη συνδρομή της τουρκικής φρουράς κατέστειλε εύκολα και σύντομα την εξέγερση, εκμεταλλευόμενος τον κακό σχεδιασμό της και τις έριδες (όπως είπαμε) για την αρχηγία μεταξύ Μπουρνιά και Λογοθέτη. Οι δύο τους υποχώρησαν στο εσωτερικό του νησιού φωνάζοντας: “ο σώζων εαυτό σωθήτω”
Από εκεί και μετά ξεκίνησε η σφαγή. Ο θάνατος χόρευε για μήνες πάνω από τη Χίο: 42.000 άνθρωποι σφαγιάστηκαν, 23.000 διέφυγαν στο εξωτερικό και στην Ελλάδα και 50.000 έγιναν σκλάβοι. Υπολογίζεται ότι γλύτωσαν και παρέμειναν στο νησί 1500 – 2000 άνθρωποι.
Η νέμεσις για τον Καρά- Αλή θα έρθει τις πρώτες ημέρες του Ιουνίου του 1822, όταν ο Κανάρης θα πυρπολήσει και θα ανατινάξει την Ναυαρχίδα του στόλου του και ο ίδιος ο Καρά Αλής θα πάει να συναντήσει τα αθώα θύματα του στον κάτω κόσμο.
Η σφαγή των χιλιάδων αθώων της Χίου προκάλεσε αποτροπιασμό και αηδία στην Ευρώπη. Η κοινή γνώμη ξεσηκώθηκε και οι τάξεις των φιλελλήνων πύκνωσαν. Αυτόπτες μάρτυρες περιέγραψαν τις φρικιαστικές σκηνές στις εφημερίδες, ζωγράφοι (Ντελακρουά) τις απεικόνισαν και ποιητές (Ουγκώ, Χέμανς, Πιέρποντ, Χιλ, Σιγκούρνεϊ) έψαλλαν τη θλιβερά καταστροφή. Πολλοί έκαναν λόγο για το ασυμβίβαστο της τουρκικής φυλής με τον ανθρωπισμό, ενώ άλλοι τόνισαν την αδυναμία συνύπαρξης Χριστιανών και Μουσουλμάνων.
* Λεβέντης σημαίνει στα Τούρκικα ότι και στη γλώσσα μας: Ο ατρόμητος, το παλικάρι. Λεβέντης ήταν όποιος υπηρετούσε στο οθωμανικό ναυτικό και είχε ένα μόνο καθήκον. Να κάνει τα ρεσάλτα στα άλλα πλοία. Στις ναυμαχίες τα πλοία πλεύριζαν το ένα το άλλο και πετούσαν γάντζους δεμένους με σχοινιά. Οι Λεβέντες ήταν οι πρώτοι που ορμούσαν στο αντίπαλο πλοίο για να το καταλάβουν. Οι πρώτοι που πρότασσαν τα κορμιά τους. Πολεμούσαν σαν σκυλιά και εξολόθρευαν τους εχθρούς.

ΖΗΤΩ Η "ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ"! Ρουσφέτια μόνο για τους "κολλητούς"


ΘΑΥΜΑΣΤΕ ΤΟ "ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥ" ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!


ΖΗΤΩ Η  "ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ"!
Ρουσφέτια μόνο για τους "κολλητούς"

* * *Μπορεί ο Γ. Παπανδρέου να επαγγέλλεται ότι προωθεί την αξιοκρατία, αλλά όπως φαίνεται οι κανόνες δεν ισχύουν για τους <<κολλητούς>>...

Σύμφωνα με δημοσίευμα του Ελεύθερου Τύπου, ο συντοπίτης του υπουργού Οικονομικών και συνδικαλιστής της ΠΑΣΚΕ, κ. Παύλος Αμανατίδης, καθώς και ο συνεργάτης του κ. Κωνσταντίνος Κάρμας χρίστηκαν διευθυντές σε εφορείες της  περιφέρειας για 48 ώρες ώστε να αποκτήσουν τα <<προσόντα>> και να επανέλθουν  στις διευθύνσεις που τους είχαν δοθεί μετεκλογικά.

*Ο <<τοπάρχης>>, κατά πολλούς, του Παπακωνσταντίνου στην Κοζάνη, στέλεχος της ΠΑΣΚΕ Εφοριακών Δυτικής Μακεδονίας και μέχρι τα μέσα του 2009 υποδιευθυντής ελέγχου στο υποκατάστημα της τοπικής εφορίας, κ. Παύλος  Αμανατίδηςτοποθετήθηκε για ένα με δύο 24ωρα διευθυντής στην εφορία Κοζάνης για να μπορεί στην συνέχεια να επιστρέψει στην διεύθυνση προσωπικού όλων των ΔΟΥ, την οποία και κατείχε λίγο μετά τις εθνικές εκλογές του 2009.

Ενώ ο κ. Κ. Καρμάς, ο οποίος είχε καταλάβει μετά τις εκλογές του 2009 τη θέση του επικεφαλής στο ΔΕΚ Αθηνών (Διαπεριφερειακό Ελεγκτικό Κέντρο, στην εφορία που εποπτεύει τις μεγάλες επιχειρήσεις με τζίρο άνω των 8 με 9 εκατ. ευρώ), τοποθετήθηκε στη θέση του διευθυντή της Εφορίας Λευκάδας( περίπου 48 ώρες), για να έχει τα μόρια να επιστρέψει στην προηγούμενη του θέση.

Κι όλη αυτή η διαδικασία έγινε λόγω του νόμου 3839/2010 που πέρασε στις 29 Μαρτίου στη Βουλή ο Ραγκούσης, για τις τοποθετήσεις προϊσταμένων στις  υπηρεσίες του Δημοσίου και οι κ.κ. Αμανατίδης και Καρμάς έπρεπε να κριθούν ξανά από το αρμόδιο Υπηρεσιακό Συμβούλιο. Η παραμονή των δύο στελεχών του ΠαΣοΚ στις προηγούμενες διευθυντικές τους θέσεις προσέκρουε στο νέο νόμο. Ο Παπακωνσταντίνου, όμως, δεν άργησε να βρει παραθυράκι για τους λεγόμενους "κολλητούς".

*http://pithia-gr.blogspot.com/2010/07/blog-post_2785.html
Μεταφορά από georg.dimop@gmail.com
Πηγή: Ελεύθερος Τύπος

ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ!

ΤΡΕΙΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΕΥΡΩ Ο ΜΗΝΙΑΙΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ ΚΙΝΗΤΟΥ ΤΟΥ  κ. ΠΑΓΚΑΛΟΥ: ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΤΡΩΝΕ ΜΕ ΧΡΥΣΑ ΚΟΥΤΑΛΙΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ,ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΛΕΕΙ ΤΟ ΨΩΜΙ, ΨΩΜΑΚΙ!
ΓΙ' ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΝΟΜΙΩΝ ΤΟΥΣ ΤΑ ΜΕΛΗ  ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ!

Καμαρώστε τον κ. Πάγκαλο που έχει το θράσος να μας λέει πως "μαζί τα φάγαμε":Σύμφωνα με το ντοκουμέντο που παρουσιάζει το Tsantiri.gr, ΞΟΔΕΥΕΙ ΣΧΕΔΟΝ 3.000 ΕΥΡΩ ΤΟ ΜΗΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ΤΟΥ, ΔΗΛΑΔΗ ΠΟΣΟ ΙΣΟ ΜΕ ΜΙΣΘΟΥΣ ΤΡΙΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ!

Κύριε Πάγκαλε, μιας και όπως λες τα...φάγαμε μαζί, ο λογαριασμός κινητής του μέσου Έλληνα είναι ΤΡΙΑ ΧΙΛΙΑΡΙΚΑ;
Φυσικά,για να είμαστε δίκαιοι,δεν είναι μόνο ο κ. Πάγκαλος ΠΟΥ ΜΙΛΑΕΙ ΜΕ ΤΙΣ ΩΡΕΣ ΣΤΟ ΚΙΝΗΤΟ, ΑΦΟΥ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΤΑ ΚΟΡΟΙΔΑ,αλλά ΟΛΟΙ ΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ!
Είναι ένα από τα σκανδαλώδη προνόμια που απολαμβάνουν και δεν κόβουν,τα "φτωχαδάκια" των  6.500 Ευρώ μηνιαίως! ΓΙ'ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΟΠΟΤΕ ΤΟΥΣ ΡΩΤΗΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΝ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΝΑ ΚΟΠΟΥΝ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ, ΑΠΑΝΤΑΝΕ ΓΕΝΙΚΩΣ ΚΑΙ ΑΟΡΙΣΤΩΣ!
Ε, μετά μην περιμένετε ο κόσμος να κάθεται απλά να σας βλέπει όπου σας συναντάει. .........

____________Τό σχόλιο δημοσιεύεται από τό μπλόκ  http://www.hellas-orthodoxy.blogspot.com/_ αφού προηγουμένως έγιναν φραστικές διορθώσεις________________________________________

Οι πραγματικοί γεωπολιτικοί στόχοι της επέμβασης του ΝΑΤΟ στη Λιβύη



(Global Research)

Το 2007, στη διάρκεια της γαλλικής προεδρίας της ΕΕ, ο πρόεδρος Nicolas Sarkozy κάλεσε τους ηγέτες των 27 χωρών της ΕΕ και αυτούς των 17 χωρών της Μεσογείου σε σύνοδο στο Παρίσι, με σκοπό τη σύσταση της Μεσογειακής Ένωσης. Ο σκοπός θα ήταν η στρατηγική εστίαση της Ευρώπης προς τη Μ. Ανατολή, τη Β. Αφρική, και τα Βαλκάνια. Σύμφωνα με δημοσίευμα της εποχής: «Η μεγάλη ιδέα του Sarkozy αφορά στον ορισμό της Ρώμης ως αυτοκρατορικό κέντρο της υφηλίου, ενώνοντας 44 κράτη και 800 εκατομμύρια ανθρώπους».

Ο Λίβυος ηγέτης ανακοίνωσε πως θα μποϋκοτάρει τη συγκέντρωση, καταγγέλλοντας ότι έχει ως σκοπό της τη διαίρεση του αφρικανικού και του αραβικού κόσμου. Όπως είπε τότε «Θα έχουμε μια ακόμη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, με ιμπεριαλιστικούς χάρτες που έχουν σχεδιάσει κάποιοι, αλλά τους οποίους εμείς έχουμε από καιρό διπλώσει… δεν τους ξαναθέλουμε».

Λίγα μόλις χρόνια αργότερα, τα γαλλικά Mirage και Rafale βομβαρδίζουν τη Λιβύη, μαζί με άλλα κράτη του ΝΑΤΟ (και το Κατάρ), σε μια προσπάθεια να ανατρέψουν τον Καντάφι.

Η Μεσόγειος αποτελεί αυτή τη στιγμή το κεντρικό πεδίο μάχης της αμερικανικής αυτοκρατορίας της τρίτης χιλιετίας, που θέλει να τη μετατρέψει σε mare nostrum. Η επίθεση στη Λιβύη γίνεται ένα σχεδόν μήνα μετά τη προσπάθεια να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και η Κύπρος, κάτι που αν γίνει θα αφήσει ελάχιστες μόνο χώρες της περιοχής εκτός της Συμμαχίας.

Η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ υποχρεώνει τις διάφορες κυβερνήσεις να ανοίξουν τα σύνορά τους στον αμερικανικό στρατό. Κάτι που είδαμε ξεκάθαρα στη περίπτωση του Μαυροβουνίου.

Αν αυτό που συμβαίνει στη Λιβύη σήμερα, επαναληφτεί και στη Συρία, και με τον Λίβανο ήδη αποκλεισμένο από Νατοϊκά πλοία, τότε σύντομα η Μεσόγειος Θάλασσα θα ελέγχεται πλήρως από το ΝΑΤΟ και πιο συγκεκριμένα από τις ΗΠΑ.

Η Κύπρος αποτελεί το μόνο μέλος της ΕΕ, και μάλιστα το μόνο ευρωπαϊκό κράτος (με εξαίρεση κάποια μικροσκοπικά κράτη) που δεν είναι μέλος του ΝΑΤΟ και δεν έχει κάποιου είδους συμφωνία συνεργασίας μαζί του. Παράλληλα, η Λιβύη είναι η μόνη μεσογειακή χώρα της Αφρικής που δεν συμμετέχει στο πρόγραμμα Μεσογειακού Διαλόγου του ΝΑΤΟ. Επίσης, η Λιβύη είναι ανάμεσα στις 5 χώρες από τις συνολικά 54 της Αφρικής, που δεν έχουν ενσωματωθεί στη νέα αμερικανική στρατιωτική διοίκηση Africa Command (AFRICOM). Οι υπόλοιπες είναι το Σουδάν, η Ακτή του Ελεφαντοστού, η Ερυθραία, και η Ζιμπάμπουε, όλες στο στόχαστρο της Δύσης.

Η Μεσόγειος υπήρξε ανέκαθεν η πλέον στρατηγικά σημαντική θάλασσα, τα νερά της οποίας βρέχουν τρεις ηπείρους. Για τον έλεγχό της έχουν πολεμήσει πάμπολλες αυτοκρατορίες. Από το 1945, κυριαρχεί η Αμερική με τον 6ο στόλο της που έχει έδρα το λιμάνι της Νάπολης.
Ο ναύαρχος Gary Roughead, επικεφαλής των αμερικανικών ναυτικών δυνάμεων δήλωσε πως η παρουσία των ΗΠΑ στη Μεσόγειο τις επέτρεψε να είναι έτοιμες για την επίθεση εναντίον της Λιβύης, αφού «όλα ήταν ήδη έτοιμα από καιρό». «Έχουμε ένα παγκόσμιο ναυτικό που είναι πάντα έτοιμο… κι όταν αρχίσουν τα κανόνια, αρχίζουν και οι επιχειρήσεις», είπε. Παράλληλα καθησύχασε κάποιους που ανησυχούσαν, ότι «οι επιχειρήσεις θα συνεχίσουν απρόσκοπτες… οι πύραυλοι που καταναλώνονται θα αντικατασταθούν. Έχουμε συνολικά 3.200 Tomahawks, αρκετούς για ισοπεδώσουμε τη Λιβύη και να μας μείνουν κι άλλο για τον επόμενο πόλεμο…».

Ο βασικός στόχος της εξόντωσης της Λιβύης είναι η εξασφάλιση της Μεσογείου από πλευράς αμερικανικού πενταγώνου και ΝΑΤΟ. Και όταν ολοκληρωθεί ο αμερικανικός έλεγχος στη Βόρειο Αφρική, οι συνέπειες για τη περιοχή θα είναι κρίσιμες.

Λίγο μετά τη σύσταση του αμερικανικού Africa Command, ο Κινέζος διευθυντής της ακαδημίας Στρατιωτικών Επιστημών του Πεκίνου έγραψε: «Οργανώνοντας δεκάδες προωθημένες βάσεις στη Τυνησία, στο Μαρόκο, στην Αλγερία, και σε άλλες αφρικανικές χώρες, οι ΗΠΑ οργανώνουν στην ουσία ένα δίκτυο στρατιωτικών βάσεων που θα καλύπτει ολόκληρη την ήπειρο και θα εξυπηρετεί στόλους αεροπλανοφόρων».

Το 2006, το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ είχαν διεξάγει μια μεγάλη στρατιωτική άσκηση στη νησιωτική αφρικανική χώρα Cape Verde, με στόχο τον έλεγχο των διόδων ροής του αργού πετρελαίου και την επιτήρηση των αγωγών πετρελαίου της περιοχής. Η διοίκηση της Africa Command αποτελεί έναν ζωτικό, και κρίσιμο κρίκο στην νέα αμερικανική προσαρμογή σε μια παγκόσμια στρατιωτική παρουσία, και δυνατότητα επέμβασης. Παράλληλα, στην Ευρώπη, η Αμερική αρχίζει και στρέφεται όλο και πιο ανατολικά.

Η τρέχουσα αμερικανική στρατιωτική ανάπτυξη επικεντρώνεται στο «τόξο της αστάθειας» που ξεκινά από τον Καύκασο, τη κεντρική και ανατολική Ασία, και καταλήγει στη κορεατική χερσόνησο. Για αυτό και η Αφρική, θεωρείται ως σημείο κλειδί για την υποστήριξη αυτού του νέου παγκόσμιου στρατηγικού ρόλου των Αμερικανών. Μέσω της AFRICOM, οι ΗΠΑ σταθεροποιούν τη θέση τους στην Αφρική, ελέγχουν την Ευρασία, και προετοιμάζουν τον πλήρη έλεγχο του πλανήτη.

Για όλα αυτά τα παραπάνω, όλα όσα γίνονται σήμερα στη Λιβύη δεν έχουν να κάνουν τόσο πολύ με τον έλεγχο των πετρελαίων της, ούτε με την υποδούλωση μιας απείθαρχης αφρικανικής χώρας, αλλά έχουν να κάνουν με την αμερικανική κυριαρχία στη Μεσόγειο, και συνεπώς σε ολόκληρη την υφήλιο.

Πηγή:Antinews

Σχόλιο
Μιά "Νέα Ρώμη" με θρησκευτικό ηγέτη τον Πάπα στο πρόσωπο του οποίου θα εκπροσωπούνται όλες οι θρησκείες του κόσμου, όπως των ρωμαίων αυτοκρατόρων της αρχαιότητας. Πόσο χαμηλά και μακρυά από τον Θεό οδηγεί η αλαζονεία τον άνθρωπο.

Αντιδράσεις για την ανακατασκευή των 4 εκ ευρώ για το μεγαλύτερο Τζαμί των Βαλκανίων στο Διδυμότειχο


Σάλο έχουν προκαλέσει στο Διδυμότειχο οι πληροφορίες που κυκλοφόρησαν και σύμφωνα με τις οποίες η κυβέρνηση είναι έτοιμη να δώσει 4 εκατομμύρια ευρώ για να αναστηλώσει το τέμενος Βαγιαζήτ.

Οι αντιδράσεις σ΄ αυτές τις πληροφορίες είναι κάθετα αρνητικές. Κι αυτό γιατί κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει πως σ΄ αυτή την τραγική οικονομική συγκυρία, η κυβέρνηση βρίσκει χρήματα για να αναστηλώσει ένα μουσουλμανικό τέμενος -που θα είναι το μεγαλύτερο των Βαλκανίων- σε μία περιοχή που δεν υπάρχουν μουσουλμάνοι! Λογική η απορία. Μήπως μπορεί κάποιος από τη κυβέρνηση να μας τη λύσει;


Ο κ. Παναγιώτης Σγουρίδης βουλευτής Ξάνθης, δεν άφησε ασχολίαστο το γεγονός της ανακατασκευής ενός από τα μεγαλύτερα τζαμιά της Βαλκανικής χερσονήσου:

«Δεν είμαι εναντίον της αναμόχλευσης του πολιτιστικού παρελθόντος και της ανάδειξης πολιτιστικών μνημείων. Αντιθέτως, πιστεύω ότι τα έθνη έχουν το πολιτισμό τους και κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να πιστεύει και να λατρεύει το Θεό από την δική του οπτική γωνία.

Όταν, όμως, το πολιτιστικό παρελθόν έχει σκοτεινές πλευρές που η Τουρκία θέλει να λησμονά, όπως τα τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς του ελληνικού έθνους από τον οθωμανικό ζυγό και όλα όσα υπέστη ο ελληνικός λαός εκείνη την εποχή που μια χούφτα κοσμοπολίτες σήμερα θέλουν να τα εξοραίσουν.

Όταν, επίσης, ο Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, κύριος Α. Νταβούτογλου μαζί με τον πρωθυπουργό της Τουρκίας, κύριο Ερντογάν, επιχειρούν μέσα από τον πολιτισμό να αναβιώσουν τον Νεοοθωμανισμό και να ασκήσουν την εξωτερική πολιτική εις βάρος των γειτονικών χωρών, τότε, κάθε σώφρονα χώρα θα πρέπει να είναι προσεκτική στο να ρίχνει νερό στο μύλο της θεωρίας του «στρατηγικού βάθους» του κ. Νταβούτογλου». Και καταλήγει «Πολύ μάλλον, όταν αυτά τα τέσσερα εκατομμύρια ευρώ, τα έχει ανάγκη η χώρα μας, για να καλύψει άλλες τρύπες. Φαίνεται, ότι λεφτά υπάρχουν, μόνον, για εκεί που θέλουν να τα δώσουν».

Πηγή:Onalert

10.000.000 ευρώ ως «ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ» στην ισραηλιτική κοινότητα της Θεσσαλονίκης!


Ψηφίστηκε στη Βουλή με ονομαστικές ψηφοφορίες επί έξι άρθρων, το νέο φορολογικό νομοσχέδιο. Την ώρα που ο ελληνικός λαός έχει κάνει το σκατό του παξιμάδι, το άρθρο 45 αποζημιώνει με 10 εκ. ευρώ την ισραηλιτική κοινότητα της Θεσσαλονίκης, για την χρησιμοποίηση του νεκροταφείου της προκειμένου να ανεγερθεί στον ίδιο χώρο το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της πόλης.

Απορία: Οι εβραίοι τι είχαν πληρώσει για το εν λόγω νεκροταφείο; Κι άλλη απορία:Δεν μπορεί η εβραϊκή κοινότητα να αντιληφθεί το μέγεθος της κρίσης της ελληνικής κοινωνίας και να παραιτηθεί των… δικαιωμάτων της; Και μια τελευταία απορία: Γιατί έπρεπε να περάσει με ειδικό άρθρο το εν λόγω «χρέος»; Τι εξυπηρετήσεις σε βάρος των φορολογουμένων κάνει ο Πρωθυπουργός μας;

Στο ίδιο άρθρο προβλέπεται και η αποπληρωμή των χρεών του Οργανισμού Μεγάρου Μουσικής Αθηνών ύψους τουλάχιστον 85 εκ. ευρώ, υπό την προϋπόθεση της ανάληψης εκ μέρους του Δημοσίου, της πλειοψηφίας στο Διοικητικό του Συμβούλιο.

Ολα καλά!

Πηγή:Ελεύθερη Ώρα


Σχόλιο
Για την καταστροφή των ελληνικών περιουσιών από το 1944 και εξής στο Ισραήλ, κουβέντα. Για τις δολοφονίες ελλήνων κληρικών, τουμπεκί. Για τις καταστροφές ορθοδόξων ναών, τσιμουδιά. Μαζεμένα θα τα βρούνε.

Τρίτη, 29 Μαρτίου 2011

Αλήθειες για την οικονομία

Σάββατο 26/32011



http://manitaritoubounou.wordpress.com/

ΟΛΟΗΜΕΡΟ ΩΡΑΡΙΟ ΣΕ ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΚΑΙ ΓΥΜΝΑΣΙΑ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ


Ολοήμερο ωράριο και πρόγραμμα προτείνεται από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο στο Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας (ΕΣΥΠ), που θα συνεδριάσει την Τετάρτη. Σύμφωνα με πληροφορίες, αναμένεται να προταθεί να αρχίζει το πρόγραμμα στις 8 και να λήγει στα δημοτικά στις 15:00 και στα γυμνάσια στις 16:00, διάστημα στο οποίο περιλαμβάνονται γεύμα και διαλείμματα...

Οι πρόσθετες ώρες θα περιλαμβάνουν ξένες γλώσσες, εργασίες και θέματα από το περιβάλλον, τον πολιτισμό κλπ. Μεταξύ των στόχων είναι να εργάζεται ουσιαστικά ο μαθητής μέσα στην τάξη, ενώ είναι ενδεχόμενο και να επιμηκυνθεί η διδακτική περίοδος, για παράδειγμα να υπάρχει ένα συνεχόμενο δίωρο, όπου εκτός από τη διδασκαλία θα περιλαμβάνει και εκπόνηση εργασιών.
Προτείνεται ακόμη η δημιουργία ζωνών μαθησιακών-διδακτικών αντικειμένων που θα διδάσκονται σε ένα ή δύο χρόνια, αντί να διαχέεται η διδασκαλία τους σ΄όλη τη διάρκεια των ετών του σχολείου.
Προτείνεται επίσης να μη κλείνει το απόγευμα το σχολείο, αλλά να χρησιμοποιείται , ενδεχομένως από το δήμο, για εξωσχολικές δραστηριότητες, έτσι ώστε το σχολείο να ανοίξει μετατρεπόμενο σε ένα πραγματικά ζωντανό κύτταρο της κοινωνίας. Το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο προτείνει και συγκεκριμένο ωράριο για κάθε μάθημα σε συνάρτηση με τα όσα ισχύουν στην Ευρώπη. 

πηγή

Γιατί δεν τούρκεψε ο Γέρος του Μωριά




- Αχ, βρε Κολοκοτρώνη, αν γινόσουν μουσουλμάνος, τέτοιο παλικάρι που είσαι, θα γινόσουν άρχοντας τρανός!
- Δηλαδή, θα έκανα και σουνούτεμα; (=περιτομή)
- Ε, βέβαια…
- Άσε μπέη μου, δε γίνεται…
- Γιατί δε γίνεται; Όλα γίνονται!
- Να σου πω γιατί δε γίνεται. Όταν βαφτιζόμαστε εμείς οι χριστιανοί, ο παπάς κόβει λίγο μαλλί απ΄ το κεφάλι μας και το βάζει πίσω από το εικόνισμα του Χριστού - σημάδι ότι είμαστε δικοί του. Αν κάνω λοιπόν σουνούτεμα και γίνω μουσουλμάνος, θα έχει κι ο Μουχαμέτης το … αυτό - και όταν πεθάνω θα με θέλει να πάω στο δικό του παράδεισο. Για σκέψου λοιπόν, να με τραβάει ο ένας από το μαλλί κι ο άλλος από την ψωλή… Να βάλω σε αμάχη, για το χατίρι μου, τέτοιους μεγάλους προφητάδες; Θα βρω το μπελά μου… Άστο, καλύτερα!

«ΟΙ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ’21 (αντίδραση ή προσφορά;)»

Αρχιερείς και Φιλική Εταιρία
του Πέτρου Α. Γεωργαντζή

***
Η εκπληκτική έρευνα του Κου ΠΕΤΡΟΥ Α. ΓΕΩΡΓΑΝΤΖΗ δ Θ.,
«ΟΙ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ’21 (αντίδραση ή προσφορά;)», Ξάνθη 1905.
Είναι γνωστόν ότι ή Φ. Ε. «επήγασε από την μέσην (αστικήν) τάξιν των Ελλήνων». Εν τούτοις το εθνεγερτήριο σάλπισμά της δεν περιορίσθηκε μόνο στους εμπόρους, τεχνίτες και τούς άλλους αστούς επαγγελματίες αλλά απευθύνθηκε σ’ όλα τα στρώματα, τις τάξεις και βαθμίδες τής ελληνικής κοινωνίας, πού ζούσαν από το ταπεινότερο καλύβι μέχρι το πιο εκθαμβωτικό παλάτι των παραδουναβίων περιοχών.
Σ’ εκείνους όμως πού κατ’ εξοχήν απευθύνθηκε και από τούς οποίους ζήτησε γενναία υλική και μάλιστα ηθική συνδρομή, συμπαράσταση, συμπαράταξη, καταφύγιο και προετοιμασία ήταν ό κλήρος τής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Και ό κλήρος, με προεξάρχοντας αυτό τούτο το Πατριαρχείο στην Κων/πολη και τούς λοιπούς αρχιερείς στις επαρχίες, άκουσε με προφητική αγαλλίαση, δέχθηκε με ευφροσύνη ψυχής, αγκάλιασε ολόθερμα το ελπιδοφόρο τούτο ευαγγέλιο, το εγκολπώθηκε, το έκαμε δικό του κτήμα, βίωμα και μήνυμα και συμμετέσχε ενεργά σ’ όλους τούς οραματισμούς και τις επιδιώξεις τής Φ. Ε.
Να τι γράφει ό υπασπιστής του Θ. Κολοκοτρώνη, ό Φώτιος Χρυσανθόπουλος ή Φωτάκος, στα απομνημονεύματά του:
«Ο αξιοσέβαστος κλήρος των Ελλήνων χριστιανών ευρίσκετο τότε (δηλ. στην προεπαναστατική περίοδο) παντού εμπρός και έδιδε την βαρύτητα και την βεβαιότητα εις τον σκοπόν τής επαναστάσεως και ένεκα τούτου εις τούς Έλληνας εφαίνετο, ότι ή σημαία τής Επαναστάσεως είναι εις τας χείρας του Θεού, δια των λειτουργών της θρησκείας του.»
Έτσι λοιπόν οι Φιλικοί από αυτή σχεδόν τη γενέθλια ημέρα τής Εταιρείας, 14η Σεπτεμβρίου, εορτή τής Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, 1814, καθώς μαρτυρεί ό Ξάνθος «εκατήχησαν διάφορους ομογενείς. . .καί τινα ιερωμένους και ηγουμένους ελληνικών μοναστηρίων».
Με την πάροδο δε των χρόνων ολοένα και περισσότεροι κληρικοί, κατώτεροι και ανώτεροι, γεμάτοι λαχτάρα και οραματισμούς, πλαισίωναν τη Φιλική Εταιρεία.
Έτσι στην Πελοπόννησο π.χ. από τού 1818 τόσο έντονος ήταν ό πόθος και ή πίεση από μέρους των κληρικών για μύηση στη Φιλική Εταιρεία, ώστε ό ένας μετά τον άλλον μυούνται όλοι σχεδόν οι αρχιερείς τής περιοχής αυτής στη Φ. Ε. και αναδεικνύονται μάλιστα και Γενικοί έφοροι των άλλων φιλικών, όπως ό Π. Πατρών Γερμανός, ο Μονεμβασίας Χρύσανθος και ό Χριστιανουπόλεως Γερμανός.
Αλλ’ αυτός ό πόθος για μύηση στη Φ. Ε. και κατ’ επέκταση για ελπίδα ελευθερίας δεν είχε καταλάβει μόνο τούς κληρικούς και μάλιστα τούς αρχιερείς τής Πελοποννήσου μα και των λοιπών τμημάτων και περιοχών τής Ελληνικής γης, καθώς και των παροικιών των άλλων χωρών.
Τόση έντονη και καθολική ήταν ή ένταξη των ανωτέρων κληρικών και μάλιστα των αρχιερέων στη Φ. Ε., ώστε αυτός ό επικριτής τής Φ. Εταιρείας και των αρχιερέων Γ. Σκαρίμπας να αναγκασθεί να ομολογήσει: «Η Φιλική Εταιρεία…στο «κόλπο» είχε «μυήσει» όλους σχεδόν τούς παλαιοελλαδίτες κοτσαμπασήδες και προπαντός τούς δεσποτάδες».
Μέσα λοιπόν στη διετία 1819-1821 ή συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων αρχιερέων ο ένας ύστερα από τον άλλο μυήθηκαν και έγιναν ενεργά και δραστήρια μέλη τής Φ. Ε., ώστε να δημιουργηθεί ένα ισχυρό πλέγμα πού επεκτείνονταν σ’ ολόκληρο το δυτικό τμήμα τουλάχιστον τής Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Έτσι από το σύνολο των 195-200 αρχιερέων, πού διαπιστώθηκε ότι υπήρχαν κατά τούς χρόνους εκείνους σ’ ολόκληρο το Οθωμανικό κράτος, υπάρχουν αδιαμφισβήτητες μαρτυρίες ότι είχαν μυηθεί στη Φ. Ε. τουλάχιστον οι παρακάτω 81 αρχιερείς. Δηλ. περισσότεροι από το 1/3 του συνολικού αριθμού αυτών, χωρίς βέβαια να συνυπολογίζονται και εκείνοι πού πιθανώς να ήταν μεν μέλη τής Φ. Ε. αλλά δεν υπάρχουν μαρτυρίες ή ενδείξεις γι’ αυτή τους τη μύηση.
Αναλυτικώτερα κατά περιοχή αρχιερείς – μέλη της Φιλικής Εταιρείας, μαρτυρούνται:
Α’ Αρχιερείς τής Πελοποννήσου – μέλη τής Φιλικής Εταιρείας.
1) Μονεμβασίας Χρύσανθος
2) Χριστιανουπόλεως Γερμανός
3) Ναυπλίου και Άργους Γρηγόριος
4) Δημητσάνης Φιλόθεος
5) Ωλένης Φιλάρετος
6) Μεθώνης, Ναυαρίνου και Νεοκάστρου Γρηγόριος
7) Ρέοντος και Πραστού Διονύσιος
8) Βρεσθένης Θεοδώρητος
9) Έλους Άνθιμος
10) Ανδρούσης Ιωσήφ
11) Π. Πατρών Γερμανός
12) Τριπολιτζάς Δανιήλ
13) Κορίνθου Ζαχαρίας
14) Κερνίτσης Προκόπιος
15) Μαΐνης Νεόφυτος
16) Μαΐνης Ιωσήφ
17) Ζαρνάτας Γαβριήλ
18) Ανδρουβίτσας Θεόκλητος
19) Πλάτζης Ιερεμίας
20) Καρυουπόλεως Κύριλλος
21) Μηλέας Ιωσήφ
22) Μαλτσίνης Ιωακείμ ή Ιερώνυμος
23) Χαριουπόλεως Βησσαρίων
Β’ Αρχιερείς της Στερεάς Ελλάδος – μέλη τής Φιλικής Εταιρείας.
1) Αθηνών Διονύσιος
2) Άρτης και Ναυπάκτου Πορφύριος
3) Σαλώνων Ησαΐας
4) Ταλαντίου Νεόφυτος
5) Λιτζάς και Αγράφων Δοσίθεος
6) Ρωγών Μακάριος
7) Ρωγών Ιωσήφ
8) Λοιδωρικίου Ιωαννίκιος
9) Μενδενίτσης Γρηγόριος
Γ’ Αρχιερείς νήσων Αιγαίου Πελάγους – μέλη τής Φιλικής Εταιρείας.
1) Καρύστου Νεόφυτος
2) Παροναξίας Ιερόθεος
3) Χίου Πλάτων
4) Ρόδου Αγάπιος
5) Σαντορίνης Ζαχαρίας
6) Κέας Νικόδημος
7) Τήνου Γαβριήλ
8) Μυτιλήνης Καλλίνικος
.
Δ’ Αρχιερείς τής Κρήτης – μέλη τής Φιλικής Εταιρείας.
1) Κρήτης (Ηρακλείου) Γεράσιμος
2) Κνωσού Νεόφυτος
3) Χερσονήσου Ιωακείμ
4) Αυλοποτάμου Παρθένιος
5) Αρκαδίας Νεόφυτος
6) Κυδωνίας Καλλίνικος
7) Λάμπης και Σφακίων Ιερόθεος
8) Πέτρας Ιωακείμ
9) Σητείας Ζαχαρίας
10) Ιεράς Αρτέμιος
11) Κισσάμου (Χανίων) Μελχισεδέκ
12) Διουπόλεως (τιτουλ. επίσκοπος) Καλλίνικος
Ε’ Αρχιερείς τής Κύπρου – μέλη τής Φιλικής Εταιρείας.
1) Κύπρου Κυπριανός
2) Πάψου Χρύσανθος
3) Κιτίου Μελέτιος
4) Κυρηνείας Λαυρέντιος
ΣΤ’ Αρχιερείς τής Επτανήσου – μέλη τής Φιλικής Εταιρείας.
1) Ζακύνθου Αγαθάγγελος
.
Ζ’ Αρχιερείς τής Θεσσαλίας – μέλη τής Φιλικής Εταιρείας.
1) Λαρίσης Πολύκαρπος
2) Σταγών Αμβρόσιος
3) Φαναρίου και Φαρσάλων Δαμασκηνός
Η’ Αρχιερείς τής Μακεδονίας – μέλη τής Φιλικής Εταιρείας.
1) Σερρών Χρύσανθος
2) Κοζάνης Βενιαμίν
3) Ιερισσού και Αγ. Όρους Ιγνάτιος
4) Αρδαμερίου Ιγνάτιος
5) Γρεβενών Άνθιμος
6) Ειρηνουπόλεως και Βατοπεδίου (τιτουλ.) Γρηγόριος
Θ’ Αρχιερείς τής Θράκης – μέλη τής Φιλικής Εταιρείας.
1) Δέρκων Γρηγόριος
2) Αγχιάλου Ευγένιος
3) Αδριανουπόλεως Δωρόθεος
4) Βάρνης Ζαχαρίας
5) Βιζύης Ιωάσαφ
6) Μαρωνείας Κωνστάντιος
7) Σιατίστης και Σισανίου Ιωαννίκιος
7) Μεσημβρίας Ιωσήφ
8) Σωζοαγαθουπόλεως Παΐσιος
9) Φιλιππουπόλεως Παΐσιος
I’ Αρχιερείς Παραδουναβίων χωρών – μέλη της Φιλικής Εταιρείας.
1) Ουγγροβλαχίας Ιγνάτιος
2) Μολδοβλαχίας Βενιαμίν
ΙΑ’ Αρχιερείς Μ. Ασίας – μέλη τής Φιλικής Εταιρείας
1) Εφέσου Διονύσιος
ΙΒ’ Αρχιερείς Πατριαρχείου Αλεξανδρείας – μέλη τής Φιλικής Εταιρείας.
1) Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόφιλος
ΙΓ’ Αρχιερείς Πατριαρχείου Ιεροσολύμων- μέλη τής Φιλικής Εταιρείας.
1) Πατριάρχης Ιεροσολύμων Πολύκαρπος (;)
Στην Κωνσταντινούπολη
Η Φιλική Εταιρεία όμως δεν περιορίσθηκε στη μύηση μόνον των αρχιερέων των διαφόρων επαρχιών αλλά τόλμησε να μεταφέρει και μεταδώσει το ευαγγέλιο τού λυτρωμού του Γένους και σ’ αυτούς τούς αρχιερείς, πού, λόγω καθηκόντων, ήταν υποχρεωμένοι να διαβιούν στο στόμα τού λύκου, την Κωνσταντινούπολη, όπως στον Εφέσου Διονύσιο και τον Δέρκων Γρηγόριο. Υπάρχουν μάλιστα πολλές βάσιμες υποψίες ότι και πολλοί άλλοι αρχιερείς τής Πόλεως – συνοδικοί και μη, – όπως και ό ίδιος ό Οικουμενικός Πατριάρχης, δεν ήταν άμοιροι και ανίδεοι τού ελπιδοφόρου μηνύματος των φιλικών.
Σχετικά ό Th.. Gordon έγραψε: «Δεν τολμούμε να βεβαιώσουμε πώς ό Πατριάρχης και τα μέλη τής Συνόδου ήταν απόλυτα αθώοι συνωμοσίας κατά τού κράτους. Αντίθετα, έχομε λόγους να πιστεύουμε ότι ό Γρηγόριος γνώριζε την ύπαρξη τής Εταιρείας και ότι μερικοί από τούς άλλους Ιεράρχες ήταν βαθειά πλεγμένοι στις μηχανογραφίες της.»
Ο δε Κ. Παπαρρηγόπουλος σημείωνε : «Εντός ολίγων ενιαυτών ή εταιρεία εξέτεινε τους πλοκάμους αυτής καθ’ άπασαν την Ανατολήν, από των Παριστρίων ηγεμονιών μέχρι της Μάνης και από των Ιονίων νήσων μέχρι των παραλίων τής Μικράς Ασίας…και επί τέλους περιέλαβε συνεργούς τούς εγκριτωτάτους του έθνους άνδρας, τον Πατριάρχην Γρηγόριον, πολλούς ιεράρχας, τούς Υψηλάντας…»
Και ό Απ. Βακαλόπουλος αναγνώριζε: «κάποια δειλή συνωμοτική κίνηση παρατηρείται, φαίνεται, και μέσα στα Πατριαρχεία. Μνημονεύεται γράμμα του «μεγάλου γραμματικού» του προς τον Ξάνθο».
Εξ άλλου, είναι πολύ χαρακτηριστικά τα όσα γράψει ό ίδιος ό Εμμαν. Ξάνθος στα απομνημονεύματά του για τον Οικουμενικό Πατριάρχη Γρηγόριο Ε’. «(Ο Φιλικός Ιωάννης Φαρμάκης) διαβάς και εις Άγιον Όρος του Άθωνος προς τοις άλλοις κατήχησεν και τον αοίδιμον Πατριάρχην Γρηγόριον». Όπως δε διευκρινίζει ένας μεταγενέστερος μελετητής, ό Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος,: «περί τα μέσα του 1818 (ενώ ό Γρηγόριος Ε’, ως εξόριστος, βρισκόταν στον Άθωνα) μεταβάς εις Άγιον Όρος ό Ιωάννης Φαρμάκης ανεκοίνωσεν εις τον Πατριάρχην τα τής Φιλικής Εταιρείας. Ακούσας ό Πατριάρχης έδειξε ευθύς ζωηρότατον ενθουσιασμόν υπέρ του πνεύματος αυτής. Όταν ανέπτυξεν κατήχησιν και εζήτησεν Όρκον, ό Πατριάρχης ηρνήθη ειπών «εμένα μ’ έχετε πού μ’ έχετε» και υπέδειξε ότι δεν ηδύνατο να ορκισθή ως κληρικός και ότι τοιούτος όρκος ηδύνατο να βλάψη».
Πάνω στο θέμα αυτό ό Τρικούπης έχει τη γνώμη ότι «εγνώριζε ό Πατριάρχης τα τής Φιλικής Εταιρείας αλλά συνωμότης κατά τής τουρκικής εξουσίας δεν ήτο». Ο Τούρκος όμως ιστορικός Σανί Ζαντέ δέχεται ότι «τα σχέδια τής Φ. Ε. ετηρούντο μυστικά μεταξύ Πατριαρχών, των μητροπολιτών, των παπάδων, των δημογερόντων και των προκρίτων.»
Κατά συνέπεια δεν ήταν μόνο οι παραπάνω 81 αρχιερείς πού μαρτυρούνται ως μέλη της Φ. Ε. αλλά ένας πολύ μεγαλύτερος αριθμός αυτών, ώστε και αν είναι υπερβολή να δεχθούμε τον ισχυρισμό τού Κ. Βοβολίνη ότι «ουδείς των Ελλήνων μητροπολιτών όλων των τμημάτων τής χώρας έμεινεν αμύητος», νομίζω ότι δεν θα είμασταν πολύ μακριά από την αλήθεια εάν δεχόμασταν ότι ή συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων αρχιερέων ήταν μύστες τού σκοπού και των οραματισμών τής Φ. Ε. και περίμεναν με Συμεωνική αδημονία το «πλήρωμα τού χρόνου».
Και όταν κάποτε «ευδόκησε ό Θεός» να έλθει το έαρ της αναστάσεως τού Γένους, οι αρχιερείς όχι μόνο δεν αντέδρασαν, αποδοκίμασαν ή χλεύασαν την παλιγγενεσία, όπως διατείνονται οι κατήγοροί τους, αλλά επαναλαμβάνοντας το τού Συμεών «Νυν απολύεις τον δούλον σού Δέσποτα», έσπευδαν αυτόβουλοι και αυτόκλητοι να ευλογήσουν και να αδράξουν οι ίδιοι, εάν οι σωματικές τους δυνάμεις το επέτρεπαν, τα όπλα ή να προσφέρουν τον εαυτόν τους εξιλαστήρια «θυσία ευάρεστον» ‚προκειμένου να κορεσθεί επάνω τους ή μανία και ή εκδικητικότατα των τυράννων.
Έτσι π.χ. «Ο καθαγιασμός τής (πρώτης) επαναστατικής σημαίας (τού Υψηλάντη) έγινε την 26ην Φεβρουαρίου εις την εκκλησίαν των τριών Ιεραρχών, ιερουργούντος τού μητροπ. Ιασίου Βενιαμίν. Ο Ιεράρχης χωρίς να προσκληθή έσπευσεν εις την εκκλησίαν διά την εκτέλεσιν τού ιερού καθήκοντος.» Ο δε Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόφιλος Παγκώστας απευθυνόμενος στους κατοίκους τής Σύμης, πού τον ρώτησαν τι να κάμουν, στην παρακίνηση για ξεσηκωμό, τούς απάντησε: «Κάτοικοι των νήσων, όσοι μένετε ακόμη υπό τον τυραννικόν ζυγόν εγέρθητε, λάβετε τα όπλα υπέρ τής κοινής ελευθερίας, οι έχοντες καράβια μικρά ή μεγάλα οπλίσατε αυτά και ενωθήτε με τον ελληνικόν στόλον, συγκροτούμενον υπό τας ναυτικάς δυνάμεις των Υδριωτών και Σπετζιωτών και Ψαριανών και υποσχόμενοι ελευθερίαν όλου του Αιγαίου Πελάγους.»
Ο Φωτάκος έχοντας άμεση γνώση τής καθόλου βιωτής και συμπεριφοράς των κληρικών, και μάλιστα των αρχιερέων, αναφωνεί «τις δύναται να κατηγορήση τοιούτον θεόπεμπτον κλήρον;» και προσθέτει «οι λειτουργοί ούτοι τού αληθινού θεού τού Υψίστου εφρόντισαν και ετοίμασαν το Έθνος των διά να επαναστατήση, ν’ αλλάξη τον δεσπότην τής δουλείας του, τον κατακτητήν των εθνικών του δικαιωμάτων και τον υβριστήν τής θρησκείας του και των ιερών του»
Και να ληφθεί υπόψη ότι όλη αυτή ή ενθουσιαστική και μεσσιανική αποδοχή και υιοθέτηση του ελπιδοφόρου μηνύματος τής Φ. Ε. γινόταν από μέρους των κατά τόπους ιεραρχών παρά τον προφανή, εξόφθαλμο και βέβαιο κίνδυνο, στον οποίο, όπως χαρακτηριστικά σημειώνει ό Περραιβός, αυτοί (μαζί με τούς προεστούς) «περισσότερο υπέκειντο.. .ως συνεχή σχέσιν έχοντες μετά των Τούρκων, αντιπρόσωποι όντες των επαρχιών.»
Ύστερα από όλα αυτά έχω τη γνώμη ότι το να αμφισβητήσει κάποιος την ενεργό, άμεση, υπεύθυνη και ουσιαστική συμμετοχή των αρχιερέων στη Φ. Ε. Φανερώνει, αν μη τι άλλο, έλλειψη αγαθής προαιρέσεως για την εξιχνίαση τής ιστορικής αλήθειας και εγωιστική έμμονή στη στείρα και παθιασμένη θέση τού «ού με πείσεις καν με πείσεις». Και τούτο γιατί οι αρχιερείς όχι απλώς έδωσαν και αυτοί το παρόν τους στο κάλεσμα τής Φ. Ε. και εγκολπώθηκαν τους οραματισμούς για αποτίναξη τού τυραννικού ζυγού με κάθε θυσία αλλ’ ακόμα και τέθηκαν επικεφαλής πολλών άλλων Φιλικών και ανέλαβαν πρωταγωνιστικό ρόλο για την πραγμάτωση της εθνεγερσίας. Η ένταξη δε και σύνταξή τους στη Φ. Ε. δεν Φαίνεται να έγινε ασυνείδητα ή τυχαία ούτε από παραπλάνησή τους. Η συμμετοχή τους σ’ αυτή ήταν απόλυτα ενσυνείδητη και προϊόν τής προσωπικής τους επιθυμίας και της ελεύθερης βουλήσεώς τους, εκφράζει δε τούς μύχιους πόθους και τούς οραματισμούς αυτών για ανάσταση τού γένους χωρίς ίχνος ιδιοτέλειας ή καιροσκοπισμού.
Τάχθηκαν, όλοι τους, ως άπλοί, πειθαρχικοί, στρατιώτες κάτω από την «αόρατη (και ανύπαρκτη) ανωτάτη αρχή» χωρίς να αξιώνουν ή να θέλουν να γίνουν αυτοί αρχηγοί ή έστω να πληροφορηθούν αυτή την αρχή. Γιατί ό πόθος τους δεν ήταν οι εξουσίες αλλά ή λύτρωση τού γένους. Όλοι τους ζούσαν όπως οι προφήτες τής Π. Δ. με τη μεσσιανική ελπίδα και τον οραματισμό τής ελευθερίας και σαν το δίκαιο Συμεών αναζητούσαν ανάμεσα στους συμπατριώτες τους τούς νέους εκείνους φερέλπιδες Μεσσίες, πού θα αναλάμβαναν να οδηγήσουν τον κατατυραννισμένο λαό τού Θεού, τον καθήμενο «εν σκότει και σκιά θανάτου» από την κόλαση τής δουλείας στον παράδεισο τής ελευθερίας και τού εθνικού Πάσχα.
Αν λοιπόν, όπως θέλουν να διατείνονται όσοι αρέσκονται να λασπολογούν κατά των τότε αρχιερέων, πραγματικά οι αρχιερείς δεν ήταν υπέρ τής αποτινάξεως τού ζυγού των δυναστών, κι’ αν ήταν στα αλήθεια τουρκόφιλοι και τουρκολάτρες ή δεν ήθελαν την επανάσταση, θα τούς δεχόταν οι εταίροι ως μέλη πιστά, αφοσιωμένα και έμπειστα της Εταιρείας και μάλιστα να τούς εμπιστεύονται ηγετικές θέσεις και να αναδεικνύονται έφοροι των άλλων Φιλικών; Ή κι’ αν από προσποίηση και υποκρισία κατόρθωναν να αποσπάσουν την εμπιστοσύνη των πρωτεργατών και αρχηγών τής Φ. Ε. και να διεισδύσουν μέσα σ’ αυτή, δε θα τούς ήταν εύκολο έπειτα να καταδώσουν όλο το δυναμικό και τα άτομα πού ήταν ενεργά και δραστήρια μέλη τής Φ. Ε.;
Ή ιστορία όμως τίποτε τέτοιο δε μαρτυρεί. Καμιά προδοσία από μέρους των κληρικών και μάλιστα των αρχιερέων. Αν και δεν είναι γνωστό αν έδιναν το φρικτό όρκο των λαϊκών Φιλικών, όμως ή διαβεβαίωση τους στην αρχιερωσύνη τους ήταν γι’ αυτούς φρικωδέστερος όρκος και ή αθέτηση του θα ήταν το πλέον επαχθές είδος επιορκίας.
Εάν υπήρχε και ή παραμικρή, όχι απόδειξη αλλά, έστω, υποψία για προδοτική συμπεριφορά ενός και μόνου αρχιερέως, ασφαλώς οι σύγχρονοί τους ιστορικοί και απομνημονευματογράφοι θα το σημείωναν και οι πολέμιοι των αρχιερέων Κορδάτος, Σκαρίμπας κ.λπ. θα την έκαμαν βούκινο και θα την ανέμιζαν σαν την αδιαμφισβήτητη απόδειξη τής τουρκοφιλίας και τουρκολατρίας αφ’ ενός και τής αντιδραστικότητας των αρχιερέων για ελευθερία τού γένους αφ’ ετέρου.
Αντίθετα ή ιστορία απέδειξε περίτρανα και οι πολέμιοι με την σιωπή τους παραδέχονται ότι οι αρχιερείς αναδείχθηκαν τα πιο πιστά και αφοσιωμένα μέλη τής Φιλικής Εταιρείας και χάρη στο ειδικό βάρος και υπευθυνότητα πού εγγυάτο ή προσωπικότητά τους κατόρθωσε ή Φ. Ε. να εξαπλωθεί και να αναδειχθεί ή μαμμή τής Ελληνικής παλιγγενεσίας.
Αυτός ό «επίτροπος τής ανωτάτης αρχής» τής Φ. Ε., ό Αλέξανδρος Υψηλάντης δείχνοντας το πόσο υπολόγιζε στη σύμπραξη των αρχιερέων για την προετοιμασία τού αγώνα έστειλε επιστολές προς όλους τούς αρχιερείς τού Αιγαίου Πελάγους ως συστατικό τού Φιλικού Δημ. Θέμελη. Θα το έκαμε αυτό αν δεν είχε απόλυτη εμπιστοσύνη στους αρχιερείς;
Δίκαια λοιπόν ό Φωτάκος έγραψε ότι «κανείς (από τούς κληρικούς) έξω τού εθνικού κλήρου δεν εβάδισεν. Τις δε δύναται να κατηγορήση τοιούτον θεόπεμπτον κλήρον; Και όμως μετά την αλλαγήν τής Τουρκικής δυναστείας ό,τι θέλει κανείς λέγει κατά αδυνάτων ανθρώπων. Οι εχθροί π. χ. τού Ελληνικού Έθνους και τής θρησκείας του είπον πολλά εναντίον του… .αλλά σ φ ά λ λ ο υ ν μ ε γ ά λ ω ς εις τούτο.»
Αλήθεια πόσο διαχρονικά είναι αυτά τα λόγια του Φωτάκου!
Κλείνοντας θα μπορούσε να λεχθεί ότι παρά τα κοάσματα παλαιών και νεωτέρων βατράχων «αλλ’ εκ τελμάτων», οι αρχιερείς υπήρξαν για τη Φ. Εταιρεία ό,τι ή σπονδυλική στήλη για το ανθρώπινο σώμα.
*Απαραίτητη σημείωση. Ότι βλέπετε και υπάρχει μέσα σε εισαγωγικά, ο συγγραφέας του έργου στο τέλος της σελίδας που βρίσκετε το κείμενο αυτό παραθέτει και την πηγή του. Σ’ ολόκληρο το βιβλίο (400 σελ. περίπου) υπάρχουν πάνω από 800 τέτοιες σημειώσεις(!!).
Πηγή: http://vatopaidi.wordpress.com/2011/03/21/%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b9%ce%b5%cf%81%ce%b5%ce%af%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%86%ce%b9%ce%bb%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%b9%cf%81%ce%af%ce%b1/